บทที่ 11 เดี๋ยวมีคนหึง

Empire Rich

ปัง…

น้ำตาลปิดประตู เดินไปถอดรองเท้าแล้วนำเข้าตู้เก็บ ร่างบางเดินนวยนาดไปทิ้งตัวลงบนโซฟากลางห้อง เสียงลมหายใจถูกปล่อยออกมาเบาๆ อย่างเหนื่อยล้า ก่อนจะเอนตัวลงนอน ปล่อยศีรษะซบลงกับหมอนอิงสีครีม

มือเรียวเล็กยกโทรศัพท์ที่วางบนหน้าท้องขึ้นแล้วกดส่องไอจีแฟนเก่าเซนต์ ทุกโพสต์มีคนกดไลก์มากมาย แต่สิ่งที่เธอมองหามีเพียงอย่างเดียว คือชื่อไอจีของเขา พอไม่เห็นก็รู้สึกโล่งใจ

น้ำตาลพลิกตัวนอนตะแคง มองหน้าจอโทรศัพท์อย่างเหม่อลอย ก่อนจะเริ่มเปรียบเทียบตัวเองกับเจนิสในใจอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

ถึงจะเทียบเจนิสติดทุกอย่างแต่ก็ยังรู้สึกแพ้อยู่ดี…

เจนิสเคยครอบครองหัวใจของเขา หัวใจที่เธอพยายามเอื้อมถึงมาครึ่งปีที่เขาเคยมอบให้คนอื่นตั้งแต่เมื่อก่อนแล้ว เธอกดเข้าแชตของเขา ค้างอยู่แบบนั้นเนิ่นนาน สมองกำลังประมวลว่าจะพิมพ์อะไรดี หากไม่เห็นภาพวันนี้คงไม่คิดมากว่าจะส่งอะไร

สติกเกอร์ที่เธอส่งปิดท้ายข้อความของเขาตอนกลางวันยังไม่ได้ถูกเปิดอ่าน ปกติเขาก็ไม่อ่านอยู่แล้ว เธอถอนหายใจยาวๆ อีกครั้ง ก่อนจะตัดสินใจกดออกจากแชตเขาโดยไม่พิมพ์อะไร

ครืด ครืด

เธอยกโทรศัพท์ที่วางบนอกขึ้นมาดูว่าใครโทรมา พอเห็นเป็นเซลีนเลยกดรับสายทันที

“ว่าไง”

(พรุ่งนี้ว่างไหม ไปสนามT1เป็นเพื่อนเซย์หน่อยสิ พรุ่งนี้พี่ครินทร์ลงแข่ง เซย์ไม่อยากนั่งเชียร์คนเดียว)

“ขี้เกียจจัง”

(พี่เซนต์ก็ไปนะ)

“กี่โมง” เธอถามกลับทันควัน

(แหม พูดชื่อพี่เซนต์ไม่ได้เลยนะ)

“แกก็รู้ว่าฉันชอบพี่ชายของแก ยังเอาชื่อมาล่อ…”

(คิก แล้วสรุปไปใช่ไหม) ปลายสายหลุดขำเบาๆ ก่อนจะเอ่ยถามน้ำตาลให้ได้คำตอบ

“มีพี่แกที่ไหนมีฉันที่นั่น”

(เจอกันบ่ายโมงที่สนามเลยนะ)

“ขอถามอะไรหน่อยสิ” จู่ๆ เธอก็เปลี่ยนเรื่องคุยกะทันหัน

(อะไรเหรอ?)

“พี่แก…ยังดูเหมือนรักคนเก่าอยู่ไหม”

(เท่าที่สังเกตไม่รู้สึกแบบนั้นเลยนะ)

“จริงเหรอ”

(พี่เซนต์เป็นคนไม่ซับซ้อน ถ้ายังรักอยู่จะแสดงออกชัดเจนมาก อีกอย่างของทุกชิ้นของแฟนเก่าก็ทิ้งไปหมดตั้งนานแล้ว ถ้าเขาได้เลิกรักใครแม้แต่หน้าก็ไม่มอง)

“…” เธอย้อนเหตุการณ์กลับไปตอนนั้นอีกครั้ง เขาดูเย็นชากับเจนิสมาก แม้กระทั่งหน้ายังไม่อยากมองเหมือนที่เซลีนพูด

(พี่เซนต์หมดรักคนเก่าแล้ว แค่บางอย่างยังฝังใจเขาอยู่)

“บางอย่าง? อะไรเหรอ?” เธอเอ่ยถามด้วยความอยากรู้ ก่อนจะค่อยๆ ลุกขึ้นนั่ง

(เพราะไม่มีเหมือนคนอื่นเลยทำให้โดนนอกใจ เขาทุ่มเทกับความรักครั้งแรกไปมาก พอผิดหวังก็เลยไม่กล้ารักใคร ไม่อยากพาชีวิตใครตกต่ำไปกับตัวเอง เหมือนเขาอยากมีทุกอย่างก่อนแล้วค่อยมีความรัก)

“…” หัวใจดวงน้อยไหววูบตามคำพูดของเพื่อนสนิท มือเล็กพลางบีบโทรศัพท์แน่น สายตาหลุบมองพื้นนิ่งๆ

(อย่าเพิ่งยอมแพ้นะ เซย์เชื่อว่าสักวันเขาจะต้องเปิดใจให้ตาลแน่ๆ)

“อย่ามาให้ความหวังฉันแบบนี้นะ ฉันยิ่งเป็นพวกชอบคาดหวังอยู่ด้วย”

(แต่ถึงอย่างนั้น เซย์ก็เชียร์ตาลกับพี่เซนต์ขาดใจนะ)

“จริงๆ วันนี้ฉันเห็นเจนิสมาหาเขาที่คณะ ก็เลยถามดู”

(หือ จริงเหรอ?)

“ใช่”

(แปลกจัง เมื่อก่อนเจนิสตามพี่ครินทร์หนักมาก พอตอนนี้กลับไปตามพี่เซนต์แทน)

“พอรู้ว่าพี่เซนต์มีพ่อเป็นยากูซ่าคงอยากได้คืนมั้ง”

(สงสัยเซย์ต้องไปดุพี่เซนต์แล้ว)

“แต่พี่เซนต์ก็ไม่ได้มีปฏิกิริยาอะไรนอกจากเย็นชานะ”

(ถ้าแบบนั้นตาลสบายใจได้เลย เขาไม่มีวันกลับไปหาคนเก่าแน่นอน อีกอย่างเจนิสนอกใจ เซย์เชื่อว่าพี่เซนต์ไม่กลับไปร้อยเปอร์เซ็นต์)

“ขอให้เป็นแบบนั้น…” ถ้ากลับไปเธอคงเสียใจมากแน่ๆ

เธอนั่งคุยกับเซลีนเกือบครึ่งชั่วโมง หลังจากวางสายเธอก็ไปหาทำอะไร ไม่อยากทำตัวว่างกลัวสมองคิดฟุ้งซ่านเรื่องเขา

วันนี้เธอไม่ได้ส่งข้อความไปกวนเขาเหมือนทุกวัน เพราะเรื่องวันนี้ด้วยแหละมั้งเลยทำให้ไม่อยากทักไป บางทีแอบรู้สึกเหนื่อยจนอยากถอย แต่อีกใจก็นั่นเขาเลยนะ คนที่เธอพยายามตามตื้อมาครึ่งปี

อยากรู้เหมือนกันว่าเขาจะเย็นชาแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหน และเธอจะรักเขาได้นานแค่ไหน หากมองไม่เห็นเส้นชัย หรืออาจจะยอมแพ้ระหว่างก็ได้

วันต่อมา

สนามT1

เสียงเครื่องยนต์ดังสนั่นไปทั่วพื้นที่กว้างใหญ่ของสนามแข่ง กลิ่นน้ำมันและยางไหม้ปะปนอยู่ในอากาศจนกลายเป็นเอกลักษณ์เฉพาะของที่นี่ บรรยากาศเต็มไปด้วยครึกครื้นและเสียงรถ

น้ำตาลอยู่ในชุดเสื้อกล้ามสีขาวแนบเนื้อ เผยความเซ็กซี่และกางเกงยีนขายาวเอวต่ำสีขาวอวดเอวคอดกิ่ว หมวกแก๊ปสีแดงสดตัดกับผมสีน้ำตาลอ่อนที่ปลิวเบาๆ ไปตามแรงลม เพิ่มความสวยโดดเสน่ห์ขับเสน่ห์ให้ใครหลายคนเหลียวมอง

เธอเดินเข้ามาภายในสนามทางช่องพิเศษของแขกวีไอพี บัตรผ่านคล้องคอสะท้อนแสงแดดจ้าเป็นประกาย

“ทางนี้น้ำตาล!” เสียงเซลีนดังขึ้นจากอีกฝั่งของรั้วกั้น น้ำตาลหันไปตามเสียงก็เห็นเพื่อนสนิทยืนรออยู่ตรงทางเข้า โบกมือเรียกด้วยท่าทางสดใส

“มานานรึยัง” เธอเอ่ยถามเซลีน

“มาถึงสักพักนึงแล้ว พี่เซนต์ก็มาถึงแล้วนะนั่งอยู่กับเพื่อนข้างใน” เซลีนรู้ว่าเพื่อนรอชื่อนี้เลยรีบพูดถึง