บทที่ 8 เป็นห่วง

สายถูกตัดอย่างไร้เยื่อไย แต่ไม่เป็นไรน้ำตาลคนนี้ไม่หวั่น แค่ได้ยินเสียงของเขาผ่านปลายสายไม่ถึงนาที ก็ช่วยต่อลมหายใจให้อยู่ได้ทั้งวัน

แต่แล้วเมื่อคิดบางอย่างได้จึงรีบเข้าไลน์ของแม่และกดโทรออกทันที

“แม่คะ ตอนแม่เริ่มจีบพ่อ แม่ไปขอพรที่ไหนคะ” เธอรีบถามในสิ่งที่สงสัยทันทีที่แม่รับสาย

(พระแม่ลักษมีจ้ะ)

“พาตาลไปหน่อสิคะ อยากไปขอพร”

(ได้สิจ้ะ แต่วันนี้คุณแม่ไม่ว่างนะ มาทำสวย)

“วันหลังก็ได้ค่า จองตัวคุณแม่ไว้”

(ว่าแต่จะไปขอพรให้สมหวังกับหนุ่มคนไหนน้า…) เสียงเกวลินที่ตอบกลับมาแอบแฝงด้วยความล้อเลียน

“ถ้าได้คนนี้ลูกสาวแม่ไม่หาผู้ชายคนอื่นแล้วค่ะ” เธอตอบ พลางกลั้นยิ้มจนแก้มป่อง “ถ้าได้คนนี้เป็นแฟนก่อนเรียนจบ แม่เตรียมหาฤกษ์แต่งงานได้เลยค่ะ”

(พูดซะแม่อยากเห็นหน้าผู้ชายคนนั้น ที่มาทำให้ลูกสาวของแม่คลั่งรักได้มากขนาดนี้) เกวลินพูดแล้วหัวเราะเบาๆ แต่ในน้ำเสียงกลับมีความเอ็นดูแฝงอยู่

ได้ยินลูกสาวพูดถึงผู้ชายคนนี้บ่อยมากแต่ไม่เคยเห็นหน้าเลย น้ำตาลเอาแต่บอกว่ายังไม่ถึงเวลา เห็นลูกสาวดูมั่นคงกับคนนี้มาครึ่งปีเลยอยากเห็นหน้าค่าตาว่าประมาณไหน ถึงทำให้ลูกสาวของเธอหลงจนหัวปักหัวปำได้มากถึงเพียงนี้

“พี่ชายเซลีนค่ะ จำได้ไหมที่ตาลเคยพูดถึงบ่อยๆ คนนั้นแหละ~ รับรองเลยว่าแม่ชอบแน่นอน”

(ไม่มีหลักฐานไม่เชื่อ)

“อุ๊บส์~ แค่นี้นะคะ” เธอยกมือปิดปากแล้วอุทานออกไปด้วยน้ำเสียงฟังดูดัดจริต ก่อนจะขอวางสายจากคุณแม่

หลังจากวางสายลง เธอทำการเลื่อนหารูปของอนาคตหวานใจแล้วส่งให้คุณแม่

น้ำตาล : ส่งรูปภาพ

น้ำตาล : เชิญทอดพระเนตรเพคะ คนนี้แหละค่ะ อนาคตลูกเขย

ไม่กี่วินาทีต่อมา ข้อความก็เด้งขึ้นมาอย่างเร็วจี๋

คุณแม่ : ตาถึงมากลูกน้ำตาล คนนี้ผ่าน!

ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่จนหน้าแทบฉีก ก่อนจะกดส่งสติกเกอร์รูปหัวใจกลับไปให้แม่ เธอนอนหงายบนเตียง มองรูปของเขาบนจอโทรศัพท์อีกครั้ง ยิ้มหน้าบานจนเหงือกแทบแห้งอย่างมีความสุข ทั้งที่ยังไม่ได้เป็นอะไรกับเขาเลยด้วยซ้ำ

“พระแม่ลักษมีเจ้าขา ขอให้ลูกช้างสมหวังกับเขาทีเถอะค่ะ…” เธอพึมพำเบาๆ พลางกอดโทรศัพท์แน่นเหมือนเด็กน้อยที่เพิ่งได้ของเล่นชิ้นใหม่

เขาคือ ‘พร’ ที่เธอขอให้ได้ครอบครองอยู่ทุกวัน

“ถ้าไม่ใช่ตาล ใครกันนะจะได้พี่ไปเป็นแฟน คนๆ นั้นคงโชคดีมากเหมือนถูกรางวัลที่หนึ่งแน่เลย” เธอพูดแล้วมองเพดานตรงหน้า

ขอเป็นคนถูกรางวัลที่หนึ่งคนนั้นได้ไหม คงทำใจไม่ได้ถ้าหวยใบนี้…เป็นคนอื่นที่นำไปขึ้นรางวัล

สามชั่วโมงต่อมา

ติ๊ง~

เซนต์ : รีบใช้ไหม

เซนต์ : ฝนตก

พอรู้ว่าเป็นข้อความของเขารีบกดเข้าไปอ่านอย่างไม่ปล่อยให้อีกคนรอนาน

น้ำตาล : ไม่รีบค่ะ ตาลรอได้

ครึ่งปียังรอมาแล้ว แค่นี้ทำไมจะรอไม่ได้…

ข้อความขึ้นสถานะ ‘เห็นแล้ว’ แต่ไม่มีการตอบกลับมาซึ่งเธอก็ไม่ได้อะไร จะบอกว่าชินแล้วก็ได้ แค่เห็นเขาตอบข้อความกลับมาบ้าง ไม่ปล่อยให้แชตหนักขวาเหมือนครึ่งปีที่ผ่านมาเธอก็ดีใจแล้ว

เธอก้าวออกไปยืนมองสายฝนข้างนอกผ่านกระจกใส ถ้าเขาออกมาตอนนี้เธอเองก็ไม่รู้ว่าจะเป็นห่วงเขามากแค่ไหน

รักเขามากชนิดที่ว่า ไม่อยากเห็นเขาเจ็บป่วย ไม่อยากให้ตากฝนทุกวัน อยากเห็นเขากินข้าวอร่อยทุกมื้อ ไม่มีเรื่องเครียดมากวนใจ

เวลาล่วงเลยผ่านไปจนกระทั่งฝนเริ่มหยุด เสียงโทรศัพท์เครื่องหรูส่งเสียงแผดร้องแต่ไม่มีใครรับ เพราะน้ำตาลเผลอหลับไปตอนไหนไม่รู้ รู้สึกตัวอีกทีก็เกือบหนึ่งชั่วโมงหลังจากนั้น

ร่างบางนอนส่งเสียงครางแผ่วเบาอยู่บนโซฟา มือเล็กควานหาโทรศัพท์ ก่อนจะยกขึ้นมาดูเวลา ดวงตาคู่สวยหรี่ลงเพราะแสงหน้าจอสว่างเกินไป แต่ทันทีที่เห็นข้อความกับการโทรผ่านไอจีจากชื่อคุ้นตา ม่านตาพลันขยายกว้างด้วยความตกใจ

“เชี้ย!” เธออุทานออกมาเสียงดัง ก่อนจะลุกพรวดขึ้นนั่งแทบจะทันที

เซนต์ : มาถึงแล้ว

เซนต์ : ?

เธอรีบพิมพ์ตอบกลับด้วยความลนลาน

น้ำตาล : ตาลหลับ

น้ำตาล : พี่เซนต์กลับรึยังคะ

น้ำตาล : เดี๋ยวลงไปนะคะ

เธอลุกลี้ลุกลนมาก คว้าเสื้อคลุมมาสวมใส่ คียการ์ด ก่อนจะวิ่งไปหยิบรองเท้า คว้าได้คู่ไหนใส่คู่นั้นโดยไม่ทันสังเกตว่ามันคนละสีด้วยซ้ำ หัวใจเต้นแรงแทบทะลุอก มือสั่นระหว่างกดลิฟต์ลงพร้อมเหลือบมองหน้าจอซ้ำๆ และเห็นว่าเขายังไม่อ่าน ยิ่งเห็นแบบนั้นความร้อนใจยิ่งก่อตัวขึ้นในอก

“อย่ากลับนะพี่เซนต์ อย่าเพิ่งกลับนะ…” เธอบ่นพึมพำกับตัวเองเบาๆ

ติ๊ง!

เสียงลิฟต์ดังขึ้นทันทีที่ถึงชั้นล่าง เธอวิ่งพรวดออกไปโดยไม่มองทาง เท้าเล็กกระทบพื้นที่เปียกลื่น ข้างนอกยังคงฝนตกปรอยๆ ไม่ทำให้เปียกมากเท่าไรนัก เพราะรีบร้อนเกินไปเลยทำให้…

ตุ้บ!

“โอ้ย!!” เธอล้มกระแทกพื้นเต็มแรง เสียงอุทานหลุดจากปากโดยอัตโนมัติ ความเจ็บแปลบแล่นขึ้นตั้งแต่หัวเข่าจนถึงข้อศอก ผิวบางถลอกเห็นแดงชัด เธอพยายามลุกขึ้นแต่ความเจ็บตรงบาดแผลทำให้ได้เพียงแค่กัดริมฝีปากเบาๆ

เซนต์ที่นั่งรออยู่บนบิ๊กไบค์หน้าคอนโดเงยหน้าขึ้น เมื่อได้ยินเสียงร้องแหลมของผู้หญิง ตอนแรกคิดว่าใครเป็นอะไร แต่พอเห็นว่าเป็นเพื่อนสนิทน้องสาว หัวใจเหมือนหยุดเต้นไปชั่วขณะ

“น้ำตาล!” เขาดีดตัวขึ้นจากรถทันที ก่อนจะวิ่งฝ่าสายฝนปรอยๆ เข้าไปโดยไม่ลังเล แววตาฉายความความตกใจปนเป็นห่วงโดยที่เจ้าตัวไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำ “เป็นไรไหม เจ็บตรงไหนรึเปล่า”

“พี่เซนต์…” เธอเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ แววตาเต็มไปด้วยความตกใจปนดีใจในเวลาเดียวกัน “ตาลนึกว่าพี่กลับไปแล้ว เห็นไม่ตอบ”

พูดยังไม่ทันจบน้ำเสียงเธอก็เริ่ม ริมฝีปากสั่นระริก ก่อนน้ำตาจะไหลกลิ้งลงมา เธอก้มหน้าลงเล็กน้อยเพื่อซ่อนความอ่อนแอจากเขา

เซนต์นิ่งทำอะไรไม่ถูก น้ำตาลร้องไห้จนตัวสั่นโยน เสียงสะอื้นดังเล็ดลอดออกมาเบาๆ มือเล็กจับชายแขนเสื้อของเขาเอาไว้แน่นราวกับกลัวหายไปไหน สายตาคมเข้มเลื่อนไปมองแผลบนหัวเข่าที่มีเลือดไหลซึมออกมา ฝ่ามือเป็นแผลถลอก รวมถึงข้อศอก

พรึ่บ…

คนตัวโตช้อนร่างบางขึ้น ฝนเริ่มตกแรงอีกครั้ง เซนต์อุ้มน้ำตาลเข้าไปข้างในก่อนที่จะเปียกไปมากกว่านี้ ในขณะที่น้ำตาลซุกหน้าเข้าอกแกร่ง