บทที่ 7 ที่รักของหนู

เซนต์เลื่อนมือไปปิดนาฬิกาปลุกที่ส่งเสียงดังรบกวน ร่างสูงพลิกตัวนอนหงายแล้วค่อยๆ ลืมตาขึ้นมองเพดานห้องนอน หยิบโทรศัพท์มาดูเวลาพบว่าตอนนี้เจ็ดโมงกว่า เขาหลับตาลงอีกครั้งเพื่อปรับโฟกัส จากนั้นดึงตัวเองขึ้นมานั่ง เหวี่ยงขาลงจากเตียงแล้วยันกายขึ้น มือหนาคว้าขวดน้ำมากระดกอึกใหญ่แล้วเดินเข้าห้องน้ำเพื่ออาบน้ำเตรียมไปเรียน

หลังจากอาบน้ำเสร็จ ร่างสูงเดินออกมาในสภาพสวมเสื้อยืดสีดำและกางเกงยีนสีเข้ม ทิ้งตัวนั่งลงข้างเตียงแล้วเช็ดผมต่อ พลางเขี่ยโทรศัพท์ดูนั่นดูนี่ไปเรื่อย

ติ๊ง~

น้ำตาล : ขอบคุณที่มาส่งนะคะ

น้ำตาล : ส่งสติกเกอร์

เขาไม่ได้กดเข้าไปอ่าน แต่แล้วเหตุการณ์เมื่อคืนที่เกิดขึ้นก็ทำให้เขาชะงัก เขาสะบัดไล่ภาพตอนถูกน้ำตาลจูบออกไปจากหัว

เช็ดผมจนแห้งก็ลุกขึ้นเดินไปหยิบเสื้อช็อปวิศวะมาใส่ คว้ากระเป๋าเป้คู่ใจตามด้วยกุญแจรถแล้วเดินออกไป ก้าวลงบันไดมาอย่างช้าๆ

“ทำไมวันนี้ไปเรียนเร็วจังลูก” กรองแก้วที่เห็นลูกชายเข้าพอดีเลยเอ่ยถาม

“อาจารย์สลับคาบมาตอนเช้าครับ” จริงๆ วันนี้มีเรียนตอนบ่ายแต่อาจารย์ขอย้ายมาสอนตอนเช้า เพราะตอนบ่ายติดธุระ

“แล้วเมื่อไหร่จะมีแฟนกับเขาบ้างล่ะนั่น น้องแซงหน้าไปก่อนแล้วนะ” กรองแก้วเหลือบมองลูกชายด้วยสายตาอบอุ่นแต่แฝงความแกล้ง

“ให้เซย์มีก่อนเลยครับ ผมไม่รีบ”

“หนูน้ำตาลก็น่ารักนะ” กรองแก้วพูดพลางรินกาแฟใส่แก้ว “ไม่ลองจีบน้องเขาดูบ้างเหรอ”

“ผมไม่เหมาะกับน้ำตาลหรอกครับ” เขาตอบกลับเสียงเรียบขณะนั่งใส่รองเท้า

น้ำตาลอยู่สูงเกินกว่าคนอย่างเขาจะเอื้อมลงมา ดาวควรอยู่บนฟ้าไม่ควรลงมาเกลือกกลั้วกับดินอย่างเขา

“พูดอะไรอย่างนั้น” กรองแก้วเลิกคิ้วขึ้นสูงพร้อมกับมองลูกชาย “ลูกชายแม่ก็มีดี อีกอย่างหนูน้ำตาลออกจะชอบลูกมากขนาดนี้”

“ปล่อยเขาไปมีชีวิตดีๆ เถอะครับแม่ เขาควรได้เจอคนที่ดีกว่าผม” เขาลุกขึ้นหลังจากใส่รองเท้าเสร็จ “ผมไปเรียนก่อนนะครับ”

พูดจบเขาก็โน้มลงไปหอมแก้มแม่เบาๆ

“ขับรถระวัง ๆ นะลูก”

“ครับแม่” เขาเดินตรงไปบิ๊กไบค์คันสีดำ ก้าวขาคร่อมถังน้ำมัน หยิบหมวกกันน็อคมาสวมใส่แล้วปิดหน้าต่างตรงช่องตา เสียบกุญแจแล้วสตาร์ตรถขับออกไป

มหาวิทยาลัย

บิ๊กไบค์ของเซนต์ขับเข้ามายังลานจอดสำหรับรถมอเตอร์ไซค์ หลังจากดับเครื่องยนต์เสร็จก็ตวัดขาลงจากรถแล้วเดินตรงไปยังอาคารเรียน

ร่างสูงเดินตรงไปหาเพื่อนที่ยืนคุยกันอยู่หน้าตึก ภูริเหลือบสายตามาเห็นเซนต์เลยพยักหน้าบอกคริสต์

“ไงวะ เมื่อคืนฝันดีไหม” เสียงของภูริเอ่ยถาม

“พวกมึงหุบปากไปเลย” ยังเคืองเรื่องเมื่อคืนไม่หาย รู้ทันว่าพวกมันสองคนคิดอะไร เรื่องดีๆ หาไม่เคยได้จากสองคนนี้

“เมื่อคืนไม่มีอะไรเกิดขึ้นจริงๆ เหรอวะ” คริสต์กอดอกแล้วเอ่ยถามด้วยรอยยิ้มร้ายกาจ ก่อนจะหันไปมองภูริ

เมื่อคืนตอนกลับพวกเขาสองคนพูดเรื่องเซนต์ตลอดทาง ถึงเพื่อนไม่บอกว่าเกิดอะไรขึ้นแต่เจ้าตัวรู้ดีมากที่สุด ท่าทางหัวเสียที่ดูผิดปกติทำให้พวกเขาเดาว่าต้องเกิดอะไรขึ้นสักอย่าง

“เออ” เขาตอบสั้นๆ

“ถามจริงๆ เหอะว่ะ มึงไม่คิดจะเปิดใจให้น้องเขาหน่อยเหรอ” ภูริพูด “น้องเขาออกจะรักมึงขนาดนั้น”

“กูยอมรับว่าน้ำตาลน่ารักและนิสัยดี แต่ถ้าให้เปิดใจตอนนี้คงยังว่ะ” เขาพูด แววตาหม่นลงเล็กน้อยในจังหวะที่หลุบไปมองทางอื่น

‘ขอโทษนะเซนต์ ขอโทษที่เมื่อก่อนเคยบอกว่า ไม่ว่าเจอปัญหาอะไรจะไม่ปล่อยมือกัน เราไม่ได้ตั้งใจจะนอกใจนะ แค่…พอเจอคนที่เอาใจใส่และให้ในสิ่งที่ไม่ต้องขอ มันทำให้เราหวั่นไหว’

‘เราเคยคิดว่าบางอย่างมันสร้างด้วยกันได้ แต่พอเจอคนที่ทำให้เราไม่ต้องเหนื่อยระหว่างทางมันกลับดีกว่า เราเบื่อที่จะทะเลาะกับที่บ้านเรื่องนี้แล้ว ขอโทษนะเซนต์…’

‘ที่พูดมาทั้งหมด สรุปได้ง่ายๆ ก็คือ เรามันไม่มีเงินเลี้ยงเธอเหมือนคนที่เธอนอกใจไปหาใช่ไหม’

‘หลักๆ คือที่บ้านเราไม่ชอบเซนต์’

‘อืม เข้าใจแล้ว’

“พวกกูรู้ว่ามึงไม่อยากให้ใครมาลำบากด้วย แต่ว่าตอนนี้มึงเป็นถึงลูกชายยากูซ่าเลยนะ คิดไรมากวะ”

“กูเคยแตะเงินของพ่อแค่ครั้งเดียว หลังจากนั้นกูก็ไม่แตะอีกเลย” ครั้งเดียวที่บอก เป็นตอนที่เขาขอให้พ่อช่วยเรื่องเซลีน จากนั้นก็ไม่เคยแตะเงินของพ่ออีกเลย

ทุกวันนี้เขาทำงานหาเงินใช้เอง ตั้งแต่โดนจับคราวก่อนที่มีเรื่องกับครินทร์สมัยยังไม่ญาติดีกัน เขาพยายามปรับปรุงตัวเองใหม่เพื่อแม่และน้องสาว ไม่อยากทำให้ทุกคนต้องผิดหวังในตัวเขาอีกแล้ว

ทั้งหมดเดินไปยังห้องเรียน มาถึงก็นั่งลงที่ประจำของแต่ละคน เซนต์หยิบโทรศัพท์ออกมาเขี่ยเล่นระหว่างรออาจารย์ ในขณะเดียวกันเนเน่ก็เข้ามาแล้วเลือกนั่งข้างๆ

“เมื่อคืนเมากันไหม” เนเน่เอ่ยถามเซนต์

“ไม่เท่าไร”