บทที่ 6 ฝันว่า…ได้จูบ

แกร๊ก…

เขาผลักประตูเข้าไปข้างในอย่างทุลักทุเล ทั้งอุ้มน้ำตาลและถือกระเป๋าให้ ใช้เท้าถีบประตูให้ปิด ก่อนจะควานหาสวิตช์ไฟในความมืด

ลำบากกูจริงๆ

สายตามองหาห้องนอนของยัยตัวปัญหาแล้วเปิดเข้าไป ทันทีที่ประตูเปิดออกกลิ่นหอมของห้องนอนก็เตะจมูก มือควานหาสวิตช์ไฟอีกครั้งแล้วกดเปิด แสงไฟเผยให้เห็นห้องนอนโทนสีขาวมินิมอลดูสะอาดตา

ค่อยๆ วางน้ำตาลลงเตียงนอน ขยับไปถอดรองเท้าออกให้ ดึงผ้าห่มคลุมให้จนถึงคอ จังหวะกำลังหันหลังเดินออกไปกลับต้องชะงัก เมื่อสายตาไปสะดุดกับกรอบรูปที่ตั้งอยู่บนโต๊ะมุมห้อง เขาขมวดคิ้ว ก้าวเข้าไปใกล้ มองรูปนั้นใกล้ๆ

เป็นภาพเขาในชุดนักศึกษาสวมทับด้วยเสื้อช็อปวิศวะที่ถูกแอบถ่ายไว้แล้วมีคนเอาไปลงเพจของมหา’ลัย

“อื้อ~ ร้อน…” เสียงงึมงำจากเตียงทำให้เซนต์หันกลับไปมอง น้ำตาลขยับตัวพลิกไปมา ใบหน้าร้อนผ่าวเหมือนคนละเมอ

เขาลอบถอนหายใจเบาๆ แล้วเดินไปปรับอุณหภูมิแอร์ให้เย็นลง พอหันกลับไปมองตัวปัญหาอีกครั้ง

ภาพตรงหน้าก็ทำให้เขาชะงัก ผ้าห่มที่เคยคลุมถูกน้ำตาลสะบัดออก จนกระโปรงเลิกขึ้นเผยให้เห็นเรียวขาขาวเนียน เขารีบเบือนหน้าหนี ก่อนจะเดินกลับไปดึงผ้าห่มคลุมให้อีกครั้ง ส่วนสายตามองไปทางอื่น

แต่ทว่า…

หมับ

น้ำตาลจับมือหนาแล้วดึงมือนั้นเข้าไปกอด เซนต์อึ้งทำอะไรไม่ถูกพักหนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ดึงมือกลับ คราวนี้น้ำตาลจับไว้แน่นขึ้นกว่าเดิมไม่ยอมปล่อย

“ปล่อยดิวะ” เขาพูดเบาๆ พยายามดึงมือออก จนกระทั่งยัยนั่นลืมตาขึ้นมา

“พี่เซนต์…” คนเมาเอ่ยเรียกเจ้าของชื่อแผ่วเบา ก่อนจะค่อยๆ ลุกขึ้นนั่งแล้วมองเซนต์ สมองกำลังประมวลว่าภาพตรงหน้าคือเรื่องจริงหรือฝัน เพราะทุกคืนเธอชอบฝันถึงเขา

“ตื่นก็ดีแล้ว จะได้กลับสักที” เขาพูดด้วยน้ำเสียงติดรำคาญแล้วหมุนตัวเดินออกไปอย่างไม่ลังเล ไม่รู้ว่าตอนนี้ไอ้คริสต์ขับรถมาให้หรือยัง มือหนาล้วงโทรศัพท์ออกมาเตรียมกดโทรหาเพื่อน

หมับ!

เขาชะงักมือรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างรั้งแขนไว้ พอหันกลับไปก็เห็นว่าเป็นยัยตัวปัญหา

“อะไรอีกยัย…!” คำพูดถูกกลืนหายไปในวินาทีที่ถูกมือเล็กคว้าคอเสื้อลงมา และริมฝีปากอุ่นแตะสัมผัสกันอย่างไม่ทันตั้งตัว ทุกอย่างหยุดนิ่งไปชั่วขณะ สมองว่างเปล่า มีเพียงหัวใจที่เต้นแรงจนแทบหลุดจากอก

กลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ ผสมกับกลิ่นหอมของเธอทำให้เขาเผลอสูดดมเข้าเต็มปอด ก่อนจะได้สติกลับมา

“ทำอะไรของเธอวะ” เขาถอยหลังเพียงนิด แต่เธอกลับเซเข้ามาอีก

แววตาของน้ำตาลพร่าเลือน เหมือนคนยังครึ่งหลับครึ่งตื่น ก่อนที่ริมฝีปากสีระเรื่อจะขยับพูดบางอย่าง

“ฝันอีกแล้วสินะ…” เธอพูดด้วยรอยยิ้ม พลางหัวเราะในลำคออย่างคนละเมอ

“ฝันบ้าฝันบออะไรของเธอ” เขาตอบกลับด้วยความหัวเสีย พลางยกมือเช็ดปากที่น้ำตาลเพิ่งฉวยโอกาสจูบไปเมื่อครู่เบาๆ “อย่าเข้ามาใกล้ฉันนะเว้ย ไม่งั้นอย่าหาว่าต่อยผู้หญิง”

เซนต์ถอยออกห่างในจังหวะที่น้ำตาลก้าวเข้ามาใกล้ แต่ทว่าน้ำตาลไม่ได้สนใจ เดินเข้าใกล้เรื่อยๆ ส่วนเซนต์ก็ถอยห่างจนกระทั่งหลังชนผนังเย็นเฉียบ

“อยากให้พี่เซนต์อยู่ตรงนี้จริงๆ จัง” เธอคิดว่าทั้งหมดนี่เป็นความฝัน เขาคงไม่ที่นี่จริงๆ หรอก แต่จะว่าไปความฝันนี้…เหมือนจริงมาก

“รู้ตัวไหมว่าเมามาก”

“ใครเมาคะ ไม่มีสักหน่อย…” แม้กระทั่งในความฝันยังโดนเขาเย็นชาใส่

เซนต์ส่ายหน้าไปมาด้วยความระอาใจ คนเมาที่ไหนจะยอมรับว่าตัวเองเมา

“อยู่เป็นเพื่อนตาลได้ไหมคะ ตาลไม่อยากอยู่คนเดียว”

“ไปนอนได้แล้ว” เขาอยากกลับบ้านเต็มทีแล้ว ไม่รู้เวรกรรมอะไรของเขาถึงต้องมาอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ มองน้ำตาลที่มองมาด้วยแววตาเว้าวอน

“ใจร้าย”

“เออ ใจร้าย”

“แต่รักเหมือนเดิม” เธอยิ้มหวาน สายตามองเขาใกล้ๆ ทำไมเหมือนจริงมากกว่าฝัน ยิ่งตอนจับหน้าไออุ่นที่แผ่ซ่านออกมายิ่งทำให้เธอรู้สึกเหมือนว่าเหมือนเป็นเขาจริงๆ

ถ้าเป็นตัวเขาจริงๆ ก็คงดี…

“คืนนี้อยู่กับตาลนะคะ”

เขาดึงสายตากลับมามองน้ำตาล ยัยตัวปัญหานี้คงคิดว่านี่คือความฝันอยู่สินะ ปกติโดนน้ำตาลรุกอยู่แล้ว พอเมาแล้วไม่คิดว่ายัยนี่จะรุกหนักกว่าเดิม

แม้เมื่อครู่ไม่ใช่จูบแรก แต่เขาไม่ได้…จูบใครมานานมากเลยรู้สึกแปลกๆ ทำตัวไม่ถูก ตั้งแต่เลิกกับเจนิสก็ไม่ได้จูบกับใคร แต่ถ้าเป็นเรื่องวันไนต์ก็มีบ้าง แต่ก็ไม่ได้มั่วเท่าคริสต์กับภูริ สองคนนั้นเพลย์บอยตัวพ่อเลยก็ว่าได้

เซนต์กระตุกยิ้มมุมปาก แววตาคมเข้มฉายความร้ายกาจ ก่อนจะก้าวเข้าไปใกล้น้ำตาลจนระยะห่างหดลงเหลือเพียงไม่กี่คืบ

หัวใจดวงน้อยไหววูบ ก้าวถอยหลังตามสัญชาตญาณแต่เขากลับก้าวเข้ามาเรื่อยๆ กระทั่งขาของเธอชนขอบเตียง ต่อมามือหนาก็ดันไหล่ให้นั่งลงบนเตียง

“พี่เซนต์…” เธอนั่งมองเขาด้วยสายตาอ่อนไหว ลอบกลืนน้ำลายลงคอพร้อมกับหัวใจที่เต้นแรงอย่างบ้าคลั่ง

สองมือหนาวางลงข้างตัวเธอจนเตียงยุบ ลมหายใจของเขาเป่ารดแก้มนวลใส กลิ่นหอมสะอาดเจือกลิ่นแอลกอฮอล์ลอยแตะจมูกรั้น สายตาจ้องมองใบหน้าแดงก่ำของตัวปัญหานิ่งๆ

มือและเท้าเท้าจิกเข้าหากันแน่น รู้สึกหายใจไม่ทั่วท้องกับความใกล้ชิดครั้งแรก แม้คิดว่านี่เป็นเพียงความฝัน หากแต่มันกลับเหมือนจริงมาก

ริมฝีปากหยักได้รูปจรดลงข้างใบหู ก่อนจะขยับพูดบางอย่าง

“โชคดีที่เธอเจอฉันหรอกนะน้ำตาล” ปลายลมหายใจของเขาเฉียดข้างแก้มทำให้ร่างบางสะท้านวูบ เขาผละตัวออกมายืนมองน้ำตาลนิ่งๆ ก่อนจะขยับริมฝีปากพูดต่อให้จบประโยค “เมาแล้วก็นอน ไม่ใช่มาอ่อยฉัน”

เซนต์หมุนตัวแล้วเดินออกไปจากห้องนอนของน้ำตาลโดยไม่ลืมปิดประตูให้ ทิ้งหญิงสาวนั่งสับสนมึนงงคนเดียว เริ่มแยกไม่ออกแล้วว่านี่คือฝันหรือ…เรื่องจริง

ร่างสูงเดินออกมาจากคอนโดหรูด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์ คริสต์นั่งรอบนรถบิ๊กไบค์มองเพื่อนสนิทที่เดินออกมาด้วยรอยยิ้มกริ่ม ข้างๆ เป็นภูริที่ยืนกอดอก

“เป็นไงบ้างวะ” คริสต์ถาม

“เป็นไงอะไร?”

“เปล๊า”