บทที่ 5 ตัวปัญหา

ยิ่งดึกคนยิ่งเยอะไม่เกินจริง…

เนเน่แอบมองเซนต์เป็นระยะ พยายามมองตามสายตาคู่นั้นเมื่อมีโอกาสว่ามองใครหรือเปล่า แต่ก็พบว่าเซนต์ไม่มองใครเลย นั่นยิ่งทำให้ชอบเขามากขึ้น น้อยมากที่ผู้ชายจะไม่มองผู้หญิงเวลามาดื่มกับเพื่อน ใครได้เซนต์เป็นแฟนคงโชคดีมาก

“วันนี้คนเยอะเนอะ”

เซนต์เพียงแค่พยักหน้าเป็นการตอบ ก่อนจะยกแก้วเหล้าขึ้นดื่ม เนเน่รู้สึกประหม่ากับท่าทางเย็นชาที่ควรชินได้แล้วของเซนต์

“ดีนะที่เจอพวกเซนต์พอดี ไม่งั้นเราคงไม่มีโต๊ะ บอกมุกจองตั้งแต่วันก่อนไม่ยอมจองสักที สุดท้ายมาโต๊ะเต็ม” เนเน่ยังคงพยายามชวนเซนต์คุยอยู่ตลอด แม้ว่าอีกคนจะตอบคำและพยักหน้าเฉยๆ ก็ตาม

ครั้งนี้ก็เหมือนกัน เซนต์มองหน้าเนเน่แล้วพยักหน้าอย่างรับรู้แต่ไม่ถามกลับหรือชวนคุย แต่พอเพื่อนคุยด้วยก็หันไปคุยปกติจนบางทีเนเน่แอบหน้าเสีย มุกเห็นก็ลูบหลังเบาๆ เป็นการปลอบใจ

“น้องน้ำตาลแม่งฮอตว่ะ คนเข้าหาโคตรเยอะ” คริสต์ที่นั่งข้างๆ เอนตัวไปพูดกับเซนต์ด้วยรอยยิ้มกริ่ม

“แล้วกูต้องสนใจไหม”

“เห็นเซย์บอกให้ดูแลน้องน้ำตาลนิ”

“มึงแอบอ่านแชตกู?”

“กูแค่หันมาเห็นตอนมึงพิมพ์กับเซย์พอดี”

“เสือกฉิบหาย” เขาละสายตาจากคริสต์ไปมองโซนของน้ำตาลอย่างไม่ได้ตั้งใจ เธอกำลังชนแก้วแล้วพูดคุยกับผู้ชายหน้าตาดีคนนึงด้วยท่าทางเฟรนลี่

เซลีนเคยบอกว่าน้ำตาลเฟรนลี่และเข้ากับคนง่ายสงสัยจะจริง เขาละสายตาจากน้ำตาลกลับมากระดกเหล้าต่อ

เวลาล่วงเลยผ่านไปจนห้าทุ่มสิบห้านาที น้ำตาลกับดัชเชสเริ่มเมากันแล้ว คนนึงอกหัก คนนึงอยากเมาเพื่อเรียกร้องความสนใจ งานนี้เลยไม่มีใครห้ามใคร เมาก็แค่เรียกรถมารับและดูแลกัน

“กูไปห้องน้ำก่อนนะ อยู่คนเดียวได้ใช่ไหม”

“ได้ๆ” ดัชเชสตอบ

น้ำตาลพยักหน้า ก่อนจะเดินออกไปห้องน้ำคนเดียวท่ามกลางอาการเมากรึ่มแต่ยังคงมีสติเกือบเจ็ดสิบ มือเล็กกดชักโครกแล้วก้าวออกมายืนล้างมือ สายตาเหลือบมองคนข้างๆ ผ่านกระจก

เนเน่…

ความมีสกิลตอแหลเก่งเลยยิ้มให้หนึ่งครั้งอย่างเป็นมิตร ในขณะที่อีกคนก็เดาว่าคงฝืนยิ้มตอบเช่นกัน

“มากับเพื่อนสองคนเหรอ” เนเน่เริ่มต้นบทสนทนา เห็นน้ำตาลกับเพื่อนตั้งแต่มาถึงแล้ว คิดว่าคงตั้งใจมาเพราะคริสต์กระซิบบอกแล้วตอนนั้นเธอดันได้ยิน

“ค่ะ”

“มาสองคนสนุกเหรอ”

“จริงๆ จะมาสามคนค่ะ แต่อีกคนติดผัว”

“ตอนนั้นเห็นน้องในชุดนักศึกษา พอเห็นน้องแต่งตัวแบบนี้ดูสวยมากเลยนะ”

“แหมม ชมกันเกินไปแล้วค่ะ พี่เองก็สวย” เธอตอบแล้วยิ้มการละครให้ยัยพี่เนเน่ เรื่องตอแหลงานถนัดเลยล่ะ พอดูรุ่นพี่คนนี้ออก ภายนอกดูใสซื่อแต่จริงๆ ร้ายลึกแน่นอน

“ไว้มาชนแก้วที่โต๊ะกันสิ”

“เกรงใจจัง…”

“ไม่ต้องเกรงใจ แต่ตอนนี้พี่ต้องกลับโต๊ะแล้ว มาได้มานะ” เนเน่พูดด้วยรอยยิ้มเป็นมิตร จังหวะหันหลังเดินออกไปรอยยิ้มค่อยๆ เลือนหาย แต่หารู้ไม่ว่าน้ำตาลเห็นผ่านกระจกหมดแล้ว

“หึ! ตอแหลเก่งจริงๆ” เธอก่นด่าไล่หลัง ปากชวนไปชนแก้วด้วยถ้าเธอไปจริงๆ ระวังได้อกแตกตาย เธอหยิบกระดาษทิชชูมาเช็ดมือให้แห้งแล้วก้าวออกมาจากห้องน้ำ

กึกก!

ทันทีที่ก้าวออกมาก็พลันนิ่งชะงัก สายตามองคนที่ไม่ได้ตั้งใจสบตาด้วยหัวใจเต้นแรง ใบหน้าสวยหวานซีดเผือดราวกับไก่ต้ม

“เจมส์…”

“น้ำตาล?” เจ้าของชื่อเลิกคิ้วขึ้นสูงด้วยความแปลกใจ ก่อนที่ริมฝีปากจะค่อยๆ ฉีกยิ้มหากแต่แววตากลับไม่แสดงอารมณ์ “บังเอิญจังแหะ”

“ขะ…ขอตัวก่อนนะ”

หมับ!

“อ๊ะ!” เธออุทานร้องเสียงหลงเมื่อถูก ‘เจมส์’ คว้าแขนเอาไว้แล้วดึงเข้าไปหาอย่างไม่ทันตั้งตัว หัวใจเต้นแรงอย่างบ้าคลั่งในขณะที่ความหวาดกลัวเริ่มครอบงำจนตัวสั่น

“จะรีบไปไหนหืม”

“ปะ…ปล่อยฉันนะ!”

“ไม่เจอกันนาน คุยกันก่อนสิ” เจมส์ไม่เพียงแค่พูด ยังใช้มืออีกข้างลากไล้กรอบหน้าสวยหวาน แต่น้ำตาลกลับปัดออกแล้วใช้เท้ากระทืบลงเท้าของเจมส์ อาศัยจังหวะอีกคนเผลอสะบัดแขนออกแล้วรีบเดินหนีอย่างไม่รีรอ

เจมส์เดินตามด้วยแววตาแดงก่ำเต็มไปด้วยโทสะ น้ำตาลรีบเดินให้ถึงโต๊ะเร็วๆ แต่แล้วสายตาก็ปะทะเข้ากับเซนต์ที่กำลังเดินมาทางนี้พอดี

หมับ…

มือเล็กคว้าแขนแกร่งเอาไว้ทันที เซนต์หลุบมองแล้วดึงสายตามองหน้าน้ำตาลที่ซีดเผือดราวกับกลัวอะไรมา

“พี่เซนต์ มะ…มีคนตามตาล”

เซนต์เหลือบมองข้างหลังน้ำตาลก็เห็นชายคนนึงยืนมองนิ่งๆ ก่อนจะหันหลังแล้วเดินออกไป มือเล็กกระชับแขนแกร่งแน่นด้วยความกลัว

“มันไปแล้ว”

“ไปแล้วจริงเหรอคะ…”

“หันไปดูสิ”

เธอค่อยๆ หันไปดูก็ไม่เห็นเจมส์แล้ว รู้สึกโล่งอกแต่ก็ยังไม่สบายใจร้อยเปอร์เซ็นต์ เพราะเจมส์ยังอยู่ในร้าน เธอเงยหน้ามองเขาอีกครั้งแล้วคลายมือออกจากแขน

“โชคดีจังที่พี่เซนต์เดินมาพอดี”

“มันเป็นใคร”

“เป็นคนไม่ดีค่ะ” เธอไม่อยากพูดถึงเรื่องในอดีตที่เคยทำให้ข่มตานอนไม่หลับมาหลายเดือน กว่าจะผ่านมาได้สาหัสเหมือนกัน พบจิตแพทย์หลายเดือน แม้ผ่านมาได้แล้วยังคงมีความหวาดระแวงอยู่ลึกๆ “มาเข้าห้องน้ำเหรอคะ”

“เปล่า จะไปสูบบุหรี่”

“เดินไปส่งโต๊ะได้ไหมคะ” เธอพูดด้วยน้ำเสียงและสีหน้าออดอ้อน

“เดินไปเอง” พูดจบก็เดินออกไปทันที

น้ำตาลถอนหายใจหนักๆ สายตามองตามเซนต์ที่เดินออกไป ก่อนจะหลุบมองมือทั้งสองข้างที่จับแขนเขาเมื่อครู่ด้วยรอยยิ้มกริ่ม

คืนนี้จะไม่ล้างมือเด็ดขาด!

เมื่อกลับมาถึงโต๊ะก็ดื่มต่อกับดัชเชส แม้มีกันสองคนแต่ก็สนุกได้ ทั้งคู่ชนแก้วกัน เพลงไหนขึ้นมาแล้วร้องได้ก็ร้องตามสุดเสียง

“มึงง กูรักพี่เขา แบบว่ารักมากๆ เลย!” น้ำตาลกอดคอเพื่อนแล้วพูดระบายความในใจที่ดัชเชสเองก็รู้อยู่แล้ว

“เออกูรู้แล้ว เมาแล้วบอกกูงี้ตลอด”

“แต่ทำไมพี่เขาไม่สนใจกูเลยวะ…”

“มึงบอกกูเองว่าพี่เขามีแผลใจจนไม่กล้ารักใครอีก ให้เวลาเขาหน่อย”

“กู…กลัวเขาไปรักคนอื่น ไม่อยากเห็นเขาไปรักคนอื่นเลยว่ะ”

“แต่ถ้าวันนึงเขาจะไปรักคนอื่น มึงก็ทำไรไม่ได้ป่ะ เขามีสิทธิ์เลือก”

ดัชเชสพูดถูก แต่ดันเป็นความจริงที่เธอไม่กล้ายอมรับ สายตามองไปยังโต๊ะแก๊งเขา มีผู้หญิงมากมายเข้าไปขอชนแก้วเขาก็ชนกลับตามมารยาท ขอคอมแทคเขาก็ให้

“อย่าร้องนะมึง” ดัชเชสพูดดัก

“ไม่ร้องหรอก ระดับน้ำตาล มา! หมดแก้ว” เธอยื่นแก้วไปชนกับดัชเชสดัง กริ๊ก ก่อนจะยกขึ้นดื่มจนกระทั่งหมดแก้ว

น้ำตาลกับดัชเชสกอดคอกันเดินโซเซออกจากร้าน เสียงเพลงด้านในยังดังลอดออกมาตามประตูที่เปิดปิดเป็นจังหวะ คืนนี้คนที่เมาที่สุดเห็นจะเป็นน้ำตาลเลยก็ว่าได้

ดัชเชสพาเพื่อนไปนั่งที่เก้าอี้ด้านหน้าร้าน ก่อนจะยืนเท้าสะเอวดูเชิงว่าอีกฝ่ายพอจะขับรถได้ไหม เอาเข้าจริงๆ ตัวเองก็เมาไม่ต่างกันนัก

“โอ๊ะ! พี่เซนต์คะๆ” เสียงของดัชเชสดังขึ้น เมื่อเห็นกลุ่มเซนต์เดินออกมาจากร้านฝั่งตรงข้ามพอดี

เซนต์ชะงักเล็กน้อยตอนเห็นสองสาว เขาดูเหมือนจะไม่คิดเข้าไป แต่คริสต์ที่อยู่ข้างๆ กลับกอดคอพาเข้าไป

น้ำตาลที่นั่งอยู่เก้าอี้โน้มตัวไปข้างหน้า สองมือเท้าแก้มในอาการมึนๆ เสียงดัชเชสเรียกเซนต์เมื่อครู่เธอไม่ได้ยินเพราะหูอื้อ