บทที่ 4 หวง…

นี่เป็นครั้งแรกที่เขามาส่ง…

ได้ซ้อนบิ๊กไบค์ครั้งแรกแถมยังได้จับไหล่ฟรี ฉีกยิ้มผ่านหมวกกันน็อคซึ่งเขาไม่มีวันเห็นแน่นอน สายตาหลุบมองต้นคอแกร่งและผมมีดำขลับที่ปลิวไปตามแรงลม

มือเล็กที่ตอนแรกแค่แตะเบาๆ บนไหล่เขาเพื่อรักษาสมดุลเผลอกระชับแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว ยิ่งรถพุ่งทะยานไปตามถนนยิ่งรู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนที่ส่งผ่านจากเครื่องยนต์สู่ร่างกาย มันทั้งน่าหวาดเสียวและน่าตื่นเต้นในเวลาเดียวกัน

เขาขับเร็วพอดี เสียงท่อดังต่ำๆ ผสมลมหายใจของตัวเองจนแทบแยกไม่ออก กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่ติดอยู่บนเสื้อของเขาลอยมากระทบปลายจมูก กลิ่นสะอาดปนกลิ่นหนังจากเสื้อแจ็กเก็ต มันคือกลิ่นที่เธอรู้ว่าจะไม่มีวันลืม

บิ๊กไบค์คันสีดำขลับจอดหน้าคอนโดหรู ร่างบางก้าวลงจากรถคันสูงอย่างเก้ๆ กังๆ แต่ก็สามารถลงไปได้ มือเรียวเล็กควานหาตัวเปิดที่ล็อกของสายหมวกกันน็อค

“มานี่ๆ” เซนต์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงติดรำคาญ มือหนาปลดออกให้ภายในไม่กี่วิ ก่อนจะดึงออกให้จนผมสลวยของน้ำตาลยุ่งเหยิง

หญิงสาวจัดทรงผมใหม่ด้วยสีหน้ายุ่งๆ

“ทำเบาๆ เป็นไหมคะ” เธอบ่นอุบ พลางย่นจมูกใส่

“ชักช้า”

“ขอบคุณนะคะที่มาส่ง” สีหน้ายุ่งๆ เมื่อครู่เปลี่ยนเป็นยิ้มแย้มทันควัน “ขึ้นไปดื่มน้ำสักแก้วก่อนกลับไหมคะ?”

“น้ำบ้านฉันก็มี”

ดับฝันมาก…

ไม่เคยชวนผู้ชายคนไหนขึ้นคอนโดมาก่อน เขาเป็นคนแรกแถมยังโดนปฏิเสธ สวย น่ารัก ขาว ตัวเล็กอุ้มง่ายแบบนี้พลาดแล้วพี่เซนต์!

“ยืนรออะไร”

“รอส่งค่ะ”

เซนต์ยกหมวกกันน็อคที่น้ำตาลเพิ่งถอดคืนสวมใส่ศีรษะ เพียงเสี้ยววินาทีเผลอชะงัก เพราะหมวกกันน็อคมีกลิ่นหอมๆ ติดอยู่ เขาไม่นิ่งนานเกินไป จัดการติดสายรัดเรียบร้อยแล้วขับออกไป โดยไม่บอกลาน้ำตาลสักคำ

น้ำตาลยืนยิ้มหน้าบานปานกระด้ง ดวงตาคู่สวยเซนต์ที่ขับรถออกไปอย่างเขินอาย ก่อนจะเดินเข้าไปข้างใน

ปัง…

ร่างบางปิดประตูแล้วเดินไปทิ้งตัวนั่งลงโซฟา มือเรียวเล็กหยิบโทรศัพท์ออกมา เปิดแชตเซลีนเพื่อเมาท์มอยเรื่องเซนต์

น้ำตาล : เขินพี่แกมากกก

น้ำตาล : ตอนเขาขับรถโคตรเท่เลย

ผ่านไปไม่นานข้อความก็ขึ้นว่าอ่านแล้ว

เซลีน : มีอะไรดีๆ เกิดขึ้นไหม

น้ำตาล : ไม่มี เขาเย็นชามาก

เซลีน : ปกติของเขา 5555

น้ำตาล : หล่อจนใจเจ็บ อยากได้คนนี้เป็นแฟน งื้ออ

ส่งเสร็จกดออกจากแชตเซลีน เข้าไอจีพี่เซนต์เพื่อส่องอีกรอบ ไล่ดูรูปเก่าๆ ของเขาแล้วเขินคนเดียว เขาหล่อมาก หล่อแบบไม่มีอยู่จริง ครั้งนึงเคยเห็นเพจมหา’ลัยลงเขา คนแชร์ คนไลก์ และคนคอมเมนต์เยอะมาก

เธอเปิดรูปของเขาที่บันทึกเอาไว้ขึ้นมาอีกครั้ง เป็นภาพเขาในชุดช็อปวิศวะฯ ข้างในเป็นเสื้อยืดสีดำธรรมดา กางเกงยีนขาดๆ ไม่แปลกใจเลยทำไมสาวๆ กรี๊ดเขา

“หล่อจังคนอะไร อ๋อ! คนของเราน้ำตาลเอง” พูดเองตบมุกเองนักเลงพอ

เธอนั่งดูรูปของเขา บางคืนถึงขั้นนอนจินตนาการว่าได้เป็นแฟนกับเขา เดินจับมือกัน หอมแก้มกัน ขนาดนั้นคิดยังเขินจนตัวบิดเป็นเลขแปด ไม่อยากนึกสภาพตอนเป็นแฟนกับเขาจริงๆ เลย

แต่…ควรตื่นจ๊ะสาว ตอนนี้เขายังไม่ใช่ของหล่อน จิกหัวตัวเองกลับมาสู่โลกของความเป็นจริงที่ไม่รู้ว่าจะลงเอยกันหรือเปล่า

ติ๊ง~

กึกก!

ราวกับโลกหยุดหมุนลงไปชั่วขณะ หลังจากได้รับข้อความจากคนที่คาดไม่ถึง

“กรี๊ดดด!!!” เธอดีดตัวขึ้นจากโซฟาแล้วกรี๊ดเสียงดังลั่นห้อง รีบกดเข้าไปยังข้อความของพี่เซนต์ ใช่! เขาทักมา เป็นครั้งแรกที่เขาส่งข้อความกลับมาทั้งที่…แชตหนักขวามาโดยตลอด

มือไม้สั่นระริก ดวงตาร้อนผ่าว หัวใจเต้นแรงอย่างบ้าคลั่งราวกับจะกระดอนออกมาจากขั้วอยู่รอมร่อ

เซนต์ : ส่งรูปภาพ

เซนต์ : ฝีมือเธอ?

ก่อนหน้านี้เธอแอบแปะสติกเกอร์ไว้บนกระเป๋าเป้ของเขา แต่ไม่คิดว่าเขาจะเล่นทักมาถามกันแบบนี้ สติกเกอร์ที่แปะไว้เป็นรูปหมูทัดหูด้วยดอกไม้สีขาว แก้มมีรูปหัวใจพร้อมกับชูนิ้วทำหัวใจครึ่งเสี้ยว

“จริงป่ะเนี่ย พี่เซนต์ทักมา อร๊าย!” เธอนั่งดิ้นปานไส้เดือนโดนน้ำร้อนลวก

เซนต์ : ?

เขาทักซ้ำเมื่อเห็นไม่ตอบ เธอตั้งสติแล้วพิมพ์ตอบกลับด้วยใบหน้าแดงก่ำ ตอนนี้ยิ้มจนเหงือกแห้งหมดแล้ว ฮึบไว้น้ำตาล ฮึบบบ!

น้ำตาล : เห็นน่ารักดี เลยแอบแปะไว้

เซนต์ : ตลก

เธอยังคงยิ้มไม่หุบ มือไม้สั่นจนพิมพ์ถูกพิมพ์ผิดไปหมดแล้วตอนนี้

น้ำตาล : ห้ามทิ้งนะคะ

คราวนี้เขาไม่อ่าน ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่ได้สนใจ การส่งข้อความไปหาเขาฝ่ายเดียวครึ่งปีพอถูกตอบกลับมา เหมือนชีวิตติ่งตัวน้อยตอนนี้คอมพลีทแล้ว

KLIN Bar

เซนต์เดินผ่านผู้คนเข้ามาในร้านด้วยสีหน้านิ่งเรียบ คืนนี้เขาสวมชุดสีดำทั้งตัว สวมทับด้วยแจ็คเก็ตยีนส์สีดำพอดีตัวพับแขนขึ้นถึงข้อศอก ข้อมือข้างขวาสวมใส่ด้วยสายโซ่สีเงิน ใบหน้าคมคายตอนถูกแสงไฟสปอร์ตไลท์ส่องผ่านดูมีเสน่ห์มากไม่ใช่น้อย

แม้ผิวจะไม่ได้ขาวจัดมากแต่กลับมีแรงดึงดูดแปลกประหลาด ร่างสูงหนึ่งร้อยแปดสิบกว่าทำเอาสายตาของสาวๆ เวลาเดินผ่านเหลียวมองโดยอัตโนมัติ