ตอนที่ 5

พรึบ

“ไอ้เค!”

“ว่า?”ผมหันไปมองยังเสียงที่เรียกผมพร้อมแรงสะกิดไหล่ผม มันคือไอ้ปอนเพื่อนผมเอง

“มึงบ้าป่ะเนี่ย!”ไอ้ปอนเอ่ยถามผมมาพลางทำสีหน้าไม่พอใจใส่ผมที่สั่งให้น้องมันไปวิ่งรอบสนามกีฬาแบบนั้น ผมก็หันไปมองยังคนร่างเล็กที่แสนคุ้นตาผมที่กำลังวิ่งอยู่ในลู่วิ่งของสนามเวลาเธอไปอยู่ที่ใหญ่ๆกว้างๆแบบนั้นมองแล้วเธอตัวเล็กนิดเดียวเองนะ

“ก็น้องมึงทำผิด…”ผมพูดเสียงเรียบ

“ไม่ว่าคนนั้นจะเป็นใคร….ถ้าทำผิดก็ต้องโดนลงโทษทั้งนั้น…”ผมตอบไอ้ปอนไปและละสายตาจากมันหันกลับไปมองน้องๆพี่หนึ่งบูมโซตัสกันอย่างขมักเขม่น

“พอ!!”ผมตะโกนสั่งทำให้น้องๆต่างพากันหยุดและยืนตรงจัดแถวเป็นระเบียบเพราะถ้าไม่เป็นระเบียบก็จะต้องโดนบูมต่อ

“นั่งลงตรงนี้….ยี่สิบนาที!!”ผมเอ่ยสั่งน้องปีหนึ่งไป

พรึบๆๆๆ

เมื่อน้องๆปีหนึ่งนั่งลงบนพื้นดินตรงกลางแสงแดดจ้าๆยามบ่ายแบบนี้แล้วผมก็หันหลังเดินกลับไปยืนในร่มไม้ของต้นไม้ใหญ่ที่อยู่รอบๆลานเกียร์คณะของผมอย่างสบายใจ

“ไอ้ปอน!”เสียงเรียกของไอ้เทลหนึ่งในพี่ว๊ากเอ่ยเรียกไอ้ปอนที่ยืนอยู่ด้านหลังผม ผมก็หันไปมองไอ้เทลกับไอ้ปอน

“นั่นเดือนมหาลัยที่ตามจีบน้องมึงอยู่ใช่เปล่าว่ะ?”ไอ้เทลว่าพลางชี้นิ้วไปที่สนามกีฬาของมหาลัย ผมก็มองตามไปด้วยก็เห็นว่ามีนักศึกษาปีหนึ่งผูกไทวิ่งอยู่บนลู่วิ่งข้างๆยี่หวาน้องสาวไอ้ปอน

“ตามจีบห่าไรล่ะ!”ไอ้ปอนว่าอย่างหงุดหงิดพลางจ้องมองน้องมันกับเด็กปีหนึ่งคนนั่นที่หน้าตาก็ไม่ได้หล่ออะไรเป็นเดือนมหาลัยได้ไงวะ

“ทำไมวะ?”ไอ้เทลเอ่ยถามไอ้ปอนอย่างสงสัย