บทที่ 198 น้องซิงจะลองช่วยข้าตอนนี้？

หยอกล้อกันไปครั้งหนึ่ง เสื้อผ้าของเย่จายซิงก็หลุดลุ่ยไปไม่น้อย

แต่สุดท้ายก็ยังมีหางอยู่ข้างหลัง โม่เสิ่นยวนระงับความปรารถนาลง เพียงแค่แสงสลัวในดวงตาหงส์คู่นั้นก็เข้มขึ้น

ดูเหมือนจะอดทนเป็นอย่างมาก

เย่จายซิงจัดชุดให้เข้าที่ บนแก้มมีสีชมพูประดับ มองเขาเช่นนี้ นางก็จงใจหัวเราะเยาะเขา

“สมน้ำหน้าเสด็จอา สมน้ำหน้า！”

“ตอนนี้เจ้าหยิ่งผยอง รอเจ้าและข้าแต่งงานกันก่อน จะทำให้เจ้าปวดเอวทุกวัน ลงจากเตียงไม่ได้”

คำที่จิตใจโฉดชั่วอะไรกัน！

เย่จายซิงหนังหน้าไม่นับว่าบาง แต่ตอนนี้ใบหูกลับแดงแล้ว

เขาจับมือของนาง กดนางที่ต้องการจะวิ่งนั่งลงบนตัก

มือข้างหนึ่งโอบเอวของนาง ริมฝีปากก็แนบใกล้หูนาง แล้วพูดกระซิบ “หรือว่าน้องซิงจะลองช่วยข้าตอนนี้？”

เย่จายซิงไม่โต้ตอบชั่วขณะวิธี "ช่วย" แบบไหน จนรู้สึกว่าเขาจับมือของตนเองขยับเคลื่อนย้ายไปเล็กน้อย นางตกใจจนกระโดดขึ้นมา ใบหน้าแดงจนเห็นได้ชัด

“ท่านท่านท่านจัดการเอง ข้าไม่ช่วยท่านหรอกนะ！”

พูดจบ ก็หนีเข้าไปในห้อง แล้วเตรียมปิดประตู

ชายแก่คนนี้หักห้ามอารมณ์รักใครมาได้หลายปี ช่างน่ากลัวจริง ๆ ไม่ใช่แค่คำที่จิตใจโฉดชั่วเท่านั้น ยังอยากให้นาง……

โม่เสิ่นยวนส่งเสียงหัวเราะเบาๆในลำคอแล้วลุกขึ้นยืน หยิบพู่กันยันต์วิเศษและอื่นๆ ที่เพิ่งถูกกวาดไปบนพื้นโดยไม่ได้ตั้งใจขึ้นมา

ยันต์วิเศษขยับอยู่ที่นิ้วเรียวของเขา กลายเป็นนกกระเต็น บินออกจากเรือทิพย์ไป

นกกระเต็นบินไปทางด้านหลัง เป็นเงาแฉลบผ่านกลางอากาศ เรือทิพย์ที่ซ่อนอยู่อีกลำถูกปีกนกกระเต็นกวาดไป จนเผยรูปร่างออกมาทั้งหมด

ห้าคนในเรือทิพย์ตื่นตระหนก เรือทิพย์ของพวกเขามีของขลังที่สามารถซ่อนเร้นได้ คนข้างหน้าค้นพบได้อย่างไร พวกเขาทำให้เรือทิพย์เป็นรูปเป็นร่างได้อย่างไร?

“ในเมื่อถูกค้นพบแล้ว พวกเราบุก สังหารพวกเขา ค้นหาร่องรอยของเพลิงพิลึกขั้นเจ็ดออกมา！”

ชายผู้เป็นหัวหน้ากล่าวอย่างแข็งกร้าว

ห้าคนนี้ ที่โผล่มาอย่างกะทันหันคือผู้ที่ยุแยงให้เกิดความขัดแย้งกันในโรงน้ำชาหวูหยาก่อนหน้านี้ คนไม่กี่คนสุดท้ายที่จากไปด้วยความสิ้นหวัง

เดิมทีพวกเขาต้องการสะกดรอยตามเย่จายซิงและโม่เสิ่นยวนไปจนสุดทางเพื่อตามหาเพลิงพิลึก คาดไม่ถึงว่าจะถูกพบรวดเร็วเพียงนี้

เพลิงพิลึกขั้นเจ็ด มูลค่าหินทิพย์ชั้นสูงมหาศาล หากสามารถพบเพลิงพิลึกได้ คุ้มกว่าสิบกว่าปีกับการทำภารกิจแสนลำบาก

ทุกคนใคร่ครวญแล้ว ก็ไม่ลังเลอีก เพิ่มความเร็วเรือทิพย์ คนหนึ่งขับเรือทิพย์ ไปชนเรือทิพย์ที่อยู่ข้างหน้า อีกสี่คนพุ่งทะยานออกไป เตรียมพุ่งเข้าเรือทิพย์ฆ่าคน

ปัง！

เสียงดังกะทันหัน แต่ไม่ใช่ว่าเรือทิพย์ชนกับเรือทิพย์ที่อยู่ข้างหน้า แต่ชนบนม่านอาคมที่โปร่งใส เรือทิพย์ของพวกเขาได้รับการกระแทกที่หนักหน่วง พังทลายในชั่วพริบตา แตกกระจายออกเป็นเสี่ยง ๆ แล้วร่วงหล่นลงไป

พวกเขาต่างตกตะลึง แล้วหยุดร่างกายลง เพื่อไม่ให้ศีรษะชนบนม่านอาคม

เรือทิพย์นั้นที่แตกร้าวพวกเขาจ่ายเงินจำนวนมากเพื่อซื้อมา ในเวลานี้เรือทิพย์ได้พังทลายไปแล้ว แม้แต่ความเป็นไปได้ที่จะซ่อมก็ไม่มี พวกเขาสะดุ้งตกใจและโกรธมาก ในเวลาเดียวกันความโลภใหญ่เกิดขึ้นในใจ

พวกเขาคิดว่านี่คงเป็นม่านอาคมป้องกันของเรือทิพย์ ดูได้จากสิ่งนี้ เรือทิพย์ลำนี้อย่างน้อยคงเป็นภัณฑ์ขลังขั้นเจ็ด！

หากสามารถครอบครองภัณฑ์ขลังอันนี้ ต่อให้ขายต่อออกไปก็จะได้หินทิพย์เป็นจำนวนมาก

เย่จายซิงจับคางมองดูฝูงชนที่ตื่นเต้นและโลภข้างนอก แล้วส่ายศีรษะ

เสด็จอาจงใจให้ภัณฑ์ขลังบินได้ของพวกเขาปรากฏขึ้น หากพวกเขาหยุดมือลง ยังจะสามารถเก็บชีวิตไว้ได้ แต่หากพวกเขาเหล่านี้ คิดว่ามันคงเป็นนิสัยของการทำชั่วแบ้ว ไม่เพียงไม่หยุดลงมือ กลับยังต้องการฆ่าและขโมยสมบัติ

ตามนิสัยของเสด็จอา จะไว้ชีวิตพวกเขาอีกครั้งได้อย่างไร

ไม่นานจริง ๆ เสียงกรีดร้องที่น่ากลัวดังมาจากอากาศ เสด็จอาเคลื่อนไหวเรียบร้อย ทั้งห้าล้มลงตรงนี้