บทที่ 199 ซากปรักหักพังของแคว้นโบราณไร้รมณ์

พื้นดินก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง แผ่นดินไหวจนภูเขาโยกคลอน

หิมะหนาบนต้นไม้สูงตระหง่านโปรยปรายลงมา อสูรทิพย์และอสูรปีศาจจำนวนนับไม่ถ้วนที่ซ่อนอยู่ในภูเขาหิมะที่ลึกล้ำต่างพากันตกใจและรีบบินและวิ่งหนีออกไป

โม่เสิ่นยวนมองไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของเทือกเขาชื่อยู่

“ที่นั่นมีการถล่ม”

“ไปกันเสด็จอา พวกเราไปลองดูสักหน่อย”

เย่จายซิงลุกขึ้น สวมเสื้อคลุมสีขาวเหมือนหิมะที่เขามอบให้ ดูเหมือนว่าทั้งตัวจะรวมเข้ากับทุ่งหิมะ

โม่เสิ่นยวนเก็บเรือทิพย์ ห้อตะบึงไปด้วยคมกระบี่ของนางไป แค่หลายสิบลมหายใจถึงที่ที่มันถล่มลงมา

เย่จายซิงมองไปที่ทะเลสาบแห้งเผือดด้วยท่าทางตกใจเล็กน้อย

นางจำแผนที่ที่นางชิวมอบให้นางได้ และจำทุกอย่างได้ชัดเจน นี่คือทะเลสาบ ทะเลสาบลึกและเป็นสีฟ้าราวกับอัญมณี

อย่างไรก็ตาม ในเวลานี้ ทะเลสาบขนาดใหญ่เช่นนี้แห้งไปจริงๆ และน้ำไม่รู้ว่ามันไหลไปที่ใด มีเพียงแต่เห็นปล่องก้นลึกที่อยู่ใต้ใจกลางของทะเลสาบ

“อาจเป็นไปได้ว่าแผ่นดินไหวเมื่อครู่ จะเพิ่งสร้างรอยร้าวบนพื้นดิน และน้ำในทะเลสาบก็ระบายออกไปหมด "

นางพูดอย่างคาดเดา

“แผ่นดินไหวกะทันหัน อาจมีบางอย่างแปลกๆ ลงไปดูก็จะเข้าใจเอง”

โม่เสิ่นยวนพูดแล้วมองไปที่นาง

นางเองก็มีความตั้งใจนั้นเช่นกัน และเมื่อนางได้ยินคำพูดนั้น นางก็กระโดดลงไปก่อน

เขาหัวเราะเบา ๆ แล้วรีบตามไป

เย่จายซิงเพิ่งจะกระโดดลงไป ก็สังเกตเห็นว่ามีบางอย่างผิดปกติ มันเป็นแรงดูดมหาศาล ดึงเธอไปสู่ส่วนลึกของความมืด

ที่นี่มีอะไรแปลกๆ

นางไม่ได้ตื่นตระหนก แต่ตื่นเต้นเล็กน้อย หากเป็นเพียงแค่แผ่นดินไหวธรรมดาๆ ก็คงไม่มีอะไรอยู่ใต้มัน แต่เห็นได้ชัดว่าตอนนี้ไม่เป็นเช่นนั้น

โม่เสิ่นยวนก็สังเกตเห็นความไม่ปกติ และรีบเร่งที่จะลงไปทันที คว้ามือของเย่จายซิง และมืออีกก็มีไข่มุกสว่างไสวมาเม็ดหนึ่งส่องสว่างไปรอบ ๆ

บริเวณโดยรอบเป็นน้ำแข็งสีฟ้าซึ่งสวยงามจนแทบลืมหายใจภายใต้แสงไฟ ดูไม่ออกว่ามีอะไรผิดปกติ เมื่อมองลงไปยังคงเป็นสีดำสนิท และก็มีแรงดึง ดึงพวกเขาทั้งสองลงไป

แต่ไม่ใช่ว่าจะขึ้นไม่ได้ ถ้าจะขึ้นก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่สำหรับโม่เสิ่นยวน แค่ตอนนี้ไม่มีความรู้สึกอันตรายถึงวิกฤต เลยตามแรงดึงนี้ไปดูเลยดีกว่า

ความเร็วของการตกนั้นเร็วมาก แต่ถึงกระนั้น ทั้งสองคนก็ตกลงไปราวเวลาหนึ่งก้านธูป ถึงจะกระแทกกับพื้น

พื้นดินที่เปียกและเย็นถูกกระแทกโดยพวกเขาจนเป็นหลุมลึก โม่เสิ่นยวนลบร่องรอยที่เหลือ มองไปรอบ ๆ และเลิกคิ้วขึ้น

“นี่คือพระราชวังใต้ดิน！”

เย่จายซิงดูประหลาดใจ ดวงตาสีดำเป็นประกาย

เห็นเพียงพวกเขาอยู่ในห้องโถงขนาดใหญ่ ล้อมรอบด้วยกำแพงที่ทำจากวัสดุที่ไม่รู้จัก สีเป็นสีดำกับสีน้ำเงิน และมีรูปประจำเผาและคำต่างๆ ปรากฏอยู่บนนั้น

ด้านหน้ามีเสาสูงสี่เสา สลักด้วยมังกรแปดขา ราวกับประคองตัววังทั้งหมดไว้ ความเรียบง่ายดั้งเดิมทำให้ผู้คนรู้สึกแปลกและน่าขนลุก

เมื่อนางเงยหน้าขึ้น ในที่สุดนางก็รู้ว่าความแปลกประหลาดมาจากไหน

จากดวงตาของมังกรแปดขา ดวงตาที่เหมือนลูกบอลสีเงินนั้นดูเหมือนจะมีชีวิตขึ้นมา จ้องมองมาที่นาง

เมื่อนางเคลื่อนไหว ดวงตาของพวกมันก็ขยับตาม

“เสด็จอา ท่านเห็นหรือไม่？ดวงตาของพวกมันกำลังเคลื่อนไหว…”

โม่เสิ่นยวนมองไปที่มังกรแปดขาที่แกะสลักไว้บนเสา แต่เขากลับไม่เห็นสิ่งผิดปกติใด ๆ ดวงตาที่ทำจากเหล็กหล่อ ดูเหมือนสิ่งที่ตายไปแล้ว

แต่ว่าน้องซิงบอกว่าดวงตาของพวกมันกำลังเคลื่อนไหวอยู่