บทที่ 200 ดึงดูดอสูรเทพเข้ามา

เย่จายซิงรู้สึกเย็นที่แผ่นหลังเท่านั้น

นางคิดว่ากำลังจะได้ออกจากทางแคบนี้แล้ว ไหนเลยจะรู้ว่าแสงที่เห็นคืองูมายาจริงๆ

งูมายาอาศัยอยู่ในที่มืดและชื้น สามารถสะกดจิตคนได้ หลอกล่อคนให้จมทะเลแห่งสติ เพื่อที่จะกลืนกินจิตวิญญาณของผู้คนทีละเล็กทีละน้อย

ไม่เพียงเท่านั้น สถานที่ที่งูมายาชอบอยู่ที่สุดคือในเนื้อตัวของมนุษย์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งสมอง ยังสามารถเลียนแบบการเดินและการพูดของมนุษย์ และแม้แต่พฤติกรรมก็สามารถเลียนแบบได้

หากบุคคลนั้นถูกงูมายากลืนกินจิตวิญญานอย่างเงียบ ๆ หากทำตัวเหมือนกาฝากอีก แม้แต่เพื่อนที่อยู่รอบๆ ก็อาจไม่สามารถแยกแยะความแตกต่างได้

นี่ก็คือส่วนที่น่ากลัวของงูมายา แต่มันความเป็นจริงความแข็งแกร่งของร่างกายมันเองกลับไม่แข็งแกร่ง

เมื่อเห็นว่าโม่เสิ่นยวนและเย่จายซิงทั้งสองไม่โดนดึงดูด งูมายามากมายแน่นหนาเหล่านี้ก็เจาะเข้าไปในรอยแยกของกำแพง แล้วหายไป

“เสด็จอา โชคดีที่มีท่านเตือนข้า เมื่อเข้าไปในวังใต้ดินนี้แล้ว ข้าก็ตระหนักว่าตนเองมีประสบการณ์น้อยเกินไป บางครั้ง แม้ว่าการฝึกฝนของตนจะดีขึ้น แต่ก็อาจไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะหนีจากอันตรายได้โดยง่าย ดูเหมือนว่าข้าจะมีประสบการณ์มากขึ้นในอนาคต”

เย่จายซิงทบทวนตัวเอง หลังจากที่นางมาที่โลกนี้ นางไม่ได้ออกไปข้างนอกเพื่อฝึกฝนประสบการณ์มาก่อน ไม่มีสิ่งที่เรียกว่าสำรวจถ้ำลับ แม้ว่านางจะเข้าใจหลายสิ่งหลายอย่าง แต่นางก็ไม่ได้มีปฏิกิริยาตอบสนองที่รวดเร็วขนาดนั้น

ต้องมีประสบการณ์มากขึ้นเท่านั้น ถึงจะก้าวหน้าเร็วขึ้น

ตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป นางมีกำลังใจขึ้นสิบสองส่วน จะไม่ต้องพึ่งพาโม่เสิ่นยวนอีกต่อไป

เขาปกป้องตัวนางได้ดีเกินไป ทำให้นางค่อนข้างขี้เกียจ เช่นนี้ไม่ได้เด็ดขาด

โม่เสิ่นยวนพยักศีรษะ ไม่ได้พูดอะไร มีความรู้สึกของการปล่อยวางและปล่อยให้นางได้ลองเรียนรู้

ถึงแม้นางจะแสดงออกว่าทุกอย่างดีแล้ว แต่เขาก็รู้ว่านางมีจิตใจที่เข้มแข็ง ไม่ยอมให้เกิดความผิดพลาด คล้ายสถานการณ์นี้เมื่อครู่ นางไม่มีทางปล่อยให้มันเกิดขึ้นอีก

นี่ถึงจะเป็นน้องซิงของเขา คิดบวก ยอดเยี่ยม และเป็นอิสระ เปล่งประกายเสน่ห์ของนาง

ผ่านงูมายาไปแล้ว ใช้เวลาไม่นานในการเดินไปยังทางออก เมื่อเดินขึ้นบันไดไป แค่ออกมาก็กลายเป็นวังอีกแห่ง

พระราชวังนี้สง่างามมากยิ่งขึ้น แต่ยังไม่มีอะไรอยู่ในนั้นอยู่ดี มีการสร้างเสาทั้งหมดสิบหกเสา มังกรแปดขายังคงแกะสลักอยู่ด้านบน

แค่เย่จายซิงออกมา ดวงตาของมังกรแปดขาสิบหกตัวหันกลับมาพร้อมกัน แปลกเกินคำบรรยาย

นางกำแขนเสื้อของเสด็จอาแน่น

โม่เสิ่นยวน ขมวดคิ้วและพูดว่า “น้องซิง ดวงตาของพวกมันขยับอีกแล้ว？”

นางพยักศีรษะ ขยับเล็กน้อย ดวงตาของพวกมันก็จะหันเคลื่อนตาม

โม่เสิ่นยวนคิดเกี่ยวกับมันทั้งหมดก็ยังคิดไม่ออกว่าหาเหตุผลคืออะไร เพียงต้องให้นางระวังและพยายามที่จะไม่สบตากับพวกมัน

ถ้านี่คือวังของแคว้นโบราณไร้รมณ์จริงๆ อย่างนั้นแล้วอาจจะมีความลับที่ไม่รู้ซ่อนอยู่ที่นี่ก็ได้

เย่จายซิงไม่ได้กลัวเกินไป แต่รู้สึกแปลกๆ นิดหน่อย นางปล่อยเสด็จอา แล้วหันซ้ายหันขวา ดวงตาเหล่านี้ก็เคลื่อนย้ายซ้ายขวาตาม

ทันใดนั้นนางก็มีความคิด วน ๆ รอบวังไปหนึ่งรอบ ดวงตาเหล่านั้นก็หันไปหนึ่งรอบ

นางเร่งความเร็วจนเหลือเพียงภาพติดตาแล้วก็หยุดกะทันหัน ลูกตาของมังกรแปดขาก็หมุนไปมาอย่างลุกลน ใช้เวลาสักพักกว่าจะหยุด นางรู้สึกวิงเวียนแทนพวกมัน

โง่มาก

นางคิดว่ามังกรแปดขาพวกนี้ที่ดวงตาเคลื่อนไหวไม่ได้แปลกอะไรขนาดนั้นแล้ว คิดแล้วก็หยิบขลุ่ยหยกออกมาแล้ววางบนริมฝีปาก ลองดูว่าจะสามารถเรียกพวกมันได้หรือไม่

นางเป่าเบา ๆ มังกรแปดขาบนเสาดูเหมือนจะมีชีวิตขึ้นมาทันที ลำตัวขยับแล้ว！

เย่จายซิงเบิกตากลมแล้วสบตากับเสด็จอาแวบหนึ่ง เสียงขลุ่ยไพเราะดังขึ้นอีกครั้ง มังกรแปดขาดิ้นไปมาบนเสาหิน มีความรู้สึกว่าต้องการออกมาจากเสา

มันเป็นสิ่งมีชีวิต？

ไม่นาน มังกรแปดขาทั้งสิบหกตัวก็บินออกจากเสา แต่ทั้งตัวก็ยังทำจากหินและเหล็ก มันดูไม่เหมือนสิ่งมีชีวิต แต่เป็นประติมากรรมที่เคลื่อนไหว

พวกมันบินไปวนอยู่บนหัวของเย่จายซิง จากนั้นก็รวมกลุ่มหันทิศทางและบินไปที่ประตูที่เปิดกว้าง