บทที่ 218 ตามหาเย่จายซิงแมวป่าน้อยของเขา

เหมยจีตกตะลึงด้วยความงุนงง นางคิดว่าจักรพรรดิปีศาจใหม่ชอบเขา

แต่สายตาที่เย็นชาและอันตรายของเขา บอกกับนางว่า จักรพรรดิปีศาจใหม่ไม่ชอบนาง แต่เขากลับสนใจสิ่งที่อยู่บนแส้ของนาง

ไม่ พูดให้ถูกต้องก็คือ เลือดบนแส้เป็นเลือดของนาง

ลำคอของเหมยจีขยับ จากนั้นพูดด้วยความระวังว่า：

“ใต้เท้า แส้ของข้า มีเลือดของผู้บำเพ็ญนับหมื่นคน ข้าไม่รู้หรอกว่าเป็นเลือดของใคร”

“เจ้าลองคิดดูดีๆ ”

มุมปากของเขายกขึ้น ทว่าเขากลับไม่สนใจ แค่รู้สึกหนาวขึ้นกว่าเดิม

เมื่อพูดจบ แส้นั่นก็ตกลงที่พื้น

นี่ไม่ใช่แส้ของนาง แต่เป็นแส้อีกเส้นหนึ่งที่จักรพรรดิปีศาจหยิบขึ้นมา ถูกปกคลุมด้วยหนามที่เป็นพิษ ทุกหนามมีนิ้วมือที่หนา มีเขี้ยวคมเหมือนงูพิษ

แค่เหมยจีคิดว่าแส้เช่นนี้ตกลงบนร่างกายก็กลัวจับใจ ตัวสั่นเทา สีหน้าเสียแล้วกล่าวว่า：

“ใต้เท้า ไว้ชีวิตด้วยเถิด！หม่อมฉันจำไม่ได้จริงๆ หากใครที่หม่อมฉันไม่พอใจก็จะตีด้วยแส้ ซึ่งต่างก็เป็นตระกูลปีศาจชั้นต่ำ หม่อมฉันไม่เคยตีตระกูลปีศาจชั้นสูงเลย！”

จักรพรรดิปีศาจหนุ่มที่อันตรายกลับไปนั่งที่เดิม จ้องมองแส้สีฟ้านั่น นิ้วยาวเรียวลูบบนหนามละเอียด จากนั้นดวงตาก็แดงกล่ำ ไม่สามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจน

“จัดการ”

“ข้าไม่อยากเห็นหนังหน้าของนาง”

เสียงที่ดูเนือยนายของเขา ที่ดูเฉื่อยชามาตลอด

แต่ว่าดังก้องในหูของเหมยจี เสมือนเสียงร้องของปีศาจ

“ไม่！ใต้เท้าไว้ชีวิตด้วยเถิด！หม่อมฉันไม่รู้ว่าตนเองผิดอะไร แต่ว่าหม่อมฉันสามารถแก้ไขได้！”

ผิวขาวของนางที่เหมือนหิมะก็แตก ต่อไปนางจะปรนนิบัติราชาปีศาจได้เช่นไร！

“อ๊ะ！”

ตอบคำถามนาง มีเพียงแส้ขององครักษ์

องครักษ์ทั้งหมดเหล่านี้เป็นองครักษ์ที่ดีที่สุดในวังปีศาจ ใช้เวลาหลายร้อยปีเพื่อพัฒนาเป็นผู้พิทักษ์พระราชวังปีศาจ แต่พวกเขาทั้งหมดเชื่อฟังคำสั่งของจักรพรรดิใหม่ จงรักภักดีอย่างหามิได้

แส้ที่ตีไปยังสาวงาม ด้วยความร้ายกาจ ไม่แม้แต่ที่จะกระพริบตา

ในห้องโถงใหญ่ เสียงของเหมยจีที่กรีดร้องอย่างทรมาน

พวกเขาเหมือนไม่ได้ยิน ได้แต่ลูบแส้ในมือของเขา จากนั้นหลับตาลง สูดหายใจอย่างลึกๆ มุมปากปรากฏรอยยิ้มออกมา

เหมยจีตะโกนร้องด้วยความเจ็บปวด ขนลุกซู่ไปทั้งตัว จักรพรรดิปีศาจใหม่ เป็นปีศาจจริงๆ น่ากลัวเป็นอย่างมาก！

เหมยจีที่คงใกล้ตายในอีกไม่นาน หายใจเข้าออกไม่สะดวกแล้ว ร่างกายไม่มีชิ้นดี เลือดไหลนอง ทั้งห้องโถงใหญ่เต็มไปด้วยคาวเลือด

นางคว่ำตัวลงที่พื้น เสียใจอย่างสุดซึ้ง หากรู้มาก่อนว่าจักรพรรดิปีศาจใหม่ร้ายกาจเช่นนี้ นางไม่มีทางมาที่นี่แน่！

ขณะนั้นเอง รองเท้าสีดำกับสีทองลายมังกรปรากฏในสายตาของนาง นางเงยหน้าขึ้นด้วยความกลัว ดวงตาเบิกกว้าง มองชายหนุ่มรูปงามที่นั่งยองๆ ตรงหน้านาง

“อันที่จริงแล้วข้าควรจะขอบใจเจ้าด้วยซ้ำ”

เขามองดวงตาของนาง มองนาง อย่างมีความเมตตา

แน่นอนว่าเหมยจีไม่รู้ว่าเขาจะขอบคุณนางเรื่องอะไร หรือเป็นเพราะเขาเสียใจ ดังนั้นดูน่าสงสาร เส้นทางแห่งความสุข：

“ท่านปล่อยหม่อมฉันไปเถอะ หม่อมฉันรับรองว่าจะไม่ปรากฏตัวให้ท่านเห็นอีก！”

เขาเอามือจับที่หัวนาง ท่าทางดูอ่อนโยน เหมยจีตกใจ จากนั้นหัวของนางก็มีความเจ็บปวดแล่นเข้ามา

“อ๊ากกกก”

นางร้องไห้อย่างขมขื่น

ค้นหาวิญญาณ！

จักรพรรดิปีศาจใหม่กำลังค้นหาวิญญาณของนาง！