บทที่ 297 ยินดีที่จะแต่งงานกับข้าไหม？

โจวกุ้ยเฟยที่กำลังดีใจ ใบหน้าเต็มไปด้วยความสุขนั้น

ขณะนั้นเองขันทีของฮ่องเต้ก็มาถึง

โจวกุ้ยเฟยที่กำลังมีความสุขอย่างบ้าคลั่ง ในใจคิดว่าฮ่องเต้จะแต่งตั้งนางเป็นฮองเฮาเร็วถึงเพียงนี้เชียวหรือ？

นอกจากเรื่องนี้ เขาก็ไม่มีเรื่องอื่นที่จะมาหานางอีกแล้ว

นางรู้ดีว่าหลายปีที่ผ่านมา นางเหี่ยวเฉาลงไปเยอะ เมื่อเปรียบเทียบกับหญิงสาวที่ยังวัยรุ่นนั้น นางแย่กว่าไม่น้อยเลย

หลายปีมานี้นางไม่ละเมิดกฏ ไม่แก่งแย่งชิงดี ฮ่องเต้ต้องรับรู้บ้าง

วังหลังที่ไม่มีที่พักพิง นางต้องเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุด

สีหน้าของโจวกุ้ยเฟยมีความสุขอย่างมาก เดินตามขันทีมายังวังฮองเฮา

จนกระทั่งเห็นเลือดของฮองเฮาเต็มพื้นไปหมด สีหน้าของโจวกุ้ยเฟยก็เปลี่ยนไป จากนั้นก็ร้องเสียงแหลม

แม้ว่านางจะไม่ได้เห็นฮองเฮาตายกับตา แต่ว่าการที่เห็นศพของฮองเฮามันคนละเรื่องกัน

อำนาจหลายปีมานี้ของฮองเฮา ทั้งวังหลังต้องฟังนางคนเดียว เวลาอยู่ต่อหน้านาง ทุกคนต่างก้มหัวอย่างระมัดระวัง

แต่ว่านางมีจิตใจที่ร้ายกาจ สามารถตะล่อมฮ่องเต้ให้หลงนางเพียงคนเดียว แต่ต้องมาตายเช่นนี้ แถมยังถูกฟันด้วยมีดดาบ ต้องมาตายอย่างไร้ศักดิ์ศรีเช่นนี้

“คะ...คำนับฝ่าบาท！”

โจวกุ้ยเฟยทำจิตใจให้นิ่ง จกานั้นทำความเคารพฮ่องเต้

นางหวังเพียงว่าฮ่องเต้จะแต่งตั้งนางให้ดูแลวังหลังโดยเร็ว อย่าให้นางต้องอยู่ที่นี่นาน นางรู้สึกไม่ค่อยดีนัก

“โจวกุ้ยเฟย เจ้าอยู่กับข้ามาเกือบจะสามสิบปีแล้วสินะ？”

ฮ่องเต้มองโจวกุ้ยเฟย พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

ในใจของโจวกุ้ยเฟยมีความสุขนึกว่าที่ฮ่องเต้กล่าวถึงเรื่องนี้ ก็เพื่อจะยกนางขึ้นมาเป็นฮองเฮา

นางรีบพยักหน้าแล้วพูดว่า：

“เพคะ ปีนี้เป็นต้นปีที่สามสิบพอดี ได้ใช้เวลาเคียงข้างฝ่าบาท ก็ถือเป็นวาสนาของหม่อมฉันเพคะ”

ตอนนั้นเขายังไม่ได้เป็นฮ่องเต้ นางก็เริ่มปรนนิบัติเขาแล้ว

“ดูเหมือนว่าเจ้าจะจำเรื่องเมื่อก่อนได้ดี ถ้าเช่นนั้นเรื่องสนมซุนเจ้าก็คงจะจำได้ เจ้าคงจำได้ดีเลยทีเดียว จะว่าอย่างไร ตอนนั้นเจ้าทำลายลูกของข้าในครรภ์ของนาง！”

เมื่อฟังคำพูดนี้ สีหน้าของโจวกุ้ยเฟยก็ซีดขาวทันที

ผ่านมายี่สิบกว่าปีแล้ว นางเกือบจะลืมเรื่องนี้ไปแล้ว คิดไม่ถึงเลยว่าวันนี้ฮ่องเต้จะมาถามหาความผิดจากนาง จากนั้นขุดขึ้นมาใหม่！

ที่แท้ฮ่องเต้เรียกนางมา ไม่ใช่เรื่องแต่งตั้งเป็นฮองเฮา！

“หม่อมฉันไม่รู้ว่าฝ่าบาทกำลังพูดเรื่องอะไร ฝ่าบาท！เรื่องที่เกิดขึ้นกับซุนหลิง ไม่ใช่เพราะฮองเฮาองค์ก่อนทำหรอกหรือเพคะ？ตอนนั้นก็มีหลักฐานว่า ฮองเฮาองค์ก่อนริษยาซุนหลิง จากนั้นก็ทำร้ายนางและพระโอรสในครรภ์ของนาง！”

โจวกุ้ยเฟยยังคงแถไปต่อ

เรื่องนี้มันก็ผ่านมาตั้งนานแล้ว หลักฐานทั้งหมดก็หายไป คนที่รู้ก็ถูกนางฆ่าไปหมดแล้ว

เพียงนางไม่ยอมรับ ฮองเต้ก็ไม่มีทางเอาผิดนางได้

เย่จายซิงยื่นมือออกมาแล้วดีดยาคำจริงเข้าไปในปากของโจวกุ้ยเฟย

ใช่แล้ว นางเป็นคนมุทะลุเช่นนี้

ต่อให้เสด็จอาจะมีพยาน ก็คือหญิงสาวข้างกายของโจวกุ้ยเฟย หญิงสาวคนนั้นหนีตายแล้วรอดออกมาได้ จากนั้นก็ปกปิดชื่อแซ่

แต่มียาคำจริง ก็ไม่จำเป็นต้องทำเรื่องง่ายให้เป็นเรื่องยากแล้ว

“ให้นางกินอะไร？”

ฮ่องเต้ขมวดคิ้วแล้วถาม

“ยาคำจริง”

โม่เสิ่นยวนรีบพูด จากนั้นถามโจวกุ้ยเฟย：

“ซุนหลิงเป็นฝีมือของเจ้าใช่ไหม？”

โจวกุ้ยเฟยที่กำลังสั่นหัว คำว่า “ไม่” ที่เพิ่งออกจากปาก ก็ร่างกายปวดสั่นไปทั้งตัว จากนั้นกระแสเลือดไหลกลับ

“เจ้าควรจะพูดความจริง มิเช่นนั้นเจ้าจะต้องตาย”

เย่จายซิงเตือนนาง

โจวกุ้ยเฟยไม่เชื่อ แต่ทว่าเส้นเลือดที่ปูดออกจากหลังมือของนางทำให้นางไม่เชื่อไม่ได้ นางพูดเสียงดัง：