บทที่ 309 เจ้าจำอะไรไม่ได้เลยหรือ

ความมืดที่ไม่มีที่สิ้นสุดกลืนกินเย่จายซิง

นางถูกความมืดปกคลุม เกิดกลียุคขึ้น ไม่สามารถต้านทานได้

ตอนแรกนางยังจำทุกอย่างได้อย่างคนมีสติ แต่เริ่มไม่รู้สึกตัว นางเหมือนคนจมน้ำ จมลึกลงเรื่อยๆ เหมือนมีฝ่ามือใหญ่ดึงนางลงไปเรื่อยๆ

ความมืดเริ่มปกคลุมสัมผัสทั้งหกและความรู้สึกของนาง ทำให้นางสูญเสียการมีชีวิตอยู่

นางหมดหวังที่จะจำได้ทุกเรื่อง แต่ก็มีหลายเรื่องที่นางลืมไปนานแล้ว

นางถูกดึงลงเหวแห่งท้องทะเล มืดมิด ไม่มีเสียงใดๆ ไม่มีแม้แต่แสงสว่างเข้ามา

เหมือนจะผ่านไปไม่กี่ปี และเหมือนจะผ่านไปสิบกว่าปี

นางอยู่ในความมืดมิดและหายใจไม่ออก

อยู่มาวันหนึ่ง นางรู้สึกได้ถึงความร้ายกาจไม่มีที่สิ้นสุดในความมืด ไม่เพียงแต่ความร้ายกาจเท่านั้น ยังมีความรู้สึกด้านลบอีกมากมาย

“ไปตายซะ รีบไปตายซะ”

“เจ้าสมควรตายไปนานแล้ว ที่ปล่อยให้เจ้ามีชีวิตอยู่มาได้หลายปี เจ้าไม่มีค่าอะไรเลย”

“เป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้เอารากทิพย์ของเจ้าและมาปลูกไว้บนตัวข้า เจ้าหายไปจากโลกนี้ได้แล้ว”

“เจ้าจำอะไรไม่ได้แล้ว เจ้าไม่เหลืออะไรแล้ว ไม่มีใครรักเจ้า ไม่มีใครจำเจ้าได้ แล้วทำไมเจ้ายังไม่ไปตาย? ”

“รีบไปตายซะ รีบไปตายซะ! ทำไมยังมาแย่งโชคชะตาข้า! ”

……

เย่จายซิงลืมตาในความมืดทันที

“ข้าต้องไม่ตาย แม้ว่าข้าจะจำอะไรไม่ได้ก็ตาม”

ไม่ นางยังจำได้

ยังจำหน้าอันหล่อเหลา ดวงตาอันล้ำลึก นางพูดออกมาว่าเสด็จอา

เสด็จอาของนาง

……

“น้องซิง? ”

โม่เสิ่นยวนมองสาวน้อยที่ตั่งนอนนุ่มๆ อย่างตื่นเต้น เขาเห็นนิ้วนางขยับนิดหน่อยเมื่อครู่นี้

แต่ดวงตาของนางยังปิดสนิท ไม่รู้สึกตัวกับสิ่งรอบข้าง

เขาไม่รู้ว่านางกำลังตกอยู่ในฝันร้ายแบบไหน เขากังวลใจมาก กุมมือนางด้วยมือสั่นๆ

หลงเฟยหลีหันไปมอง ขมวดคิ้วและจ้องมอง

บังเอิญได้สบตากับตาแดงๆ ของเย่ยู่หยาง

“ร้องไห้ทำไม พี่สาวของเจ้าไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย”

เขาทำเสียงดุ

ก็บอกตัวเองด้วยว่าเจ้าแมวป่าน้อยต้องไม่เป็นอะไร

แม้ว่าเขาจะรู้ดีว่านางไม่ปกติ

ชีวิตมันเปราะบางขนาดนี้ ถ้าหมดไปแล้วก็คือหมดไปเลย

“ข้ารู้ว่าพี่สาวข้าไม่เป็นอะไรเหมือนที่เจ้าพูด! ”

เย่ยู่หยางหันมามองเขา แล้วละสายตาไป แอบเช็ดน้ำตาที่ไหลออกมา

หลงเฟยหลีเดินออกไป นั่งบนพื้นสบายๆด้านบน ตาแดงๆ เหม่อมองออกไปไกลๆ

เจ้าแมวป่าน้อย เจ้ารู้ว่าข้าเป็นที่น่ารังเกียจของมนุษย์ขนาดนี้ แต่มีเพียงเจ้าเท่านั้นที่ทำให้ข้าดีขึ้น เห็นใจข้า ดังนั้น เจ้าต้องดีขึ้นนะ

ไม่เช่นนั้น ข้าจะเปลี่ยนเป็นปีศาจที่น่ารังเกียจจริงๆ ด้วย

เรือทิพย์แล่นด้วยความเร็วที่สุด เพียงครึ่งชั่วยามก็ถึงเมืองปี้หยุนที่อยู่นอกดินแดนเผ่ามาร

เรือทิพย์ต้องจอดก่อนที่จะถึง พวกเขาต้องเดินเท้าเข้าเมือง หลีกเลี่ยงเป็นจุดสนใจ

หลงเฟยหลีกินยาแปลงโฉมหนึ่งเม็ด รูปร่างหน้าตาไม่สะดุดตานัก ดวงตาสีแดงกลายเป็นสีดำ

นี่เป็นยาที่เย่จายซิงเคยให้เขาไว้ตอนที่อยู่วังปีศาจ มีแค่ไม่กี่เม็ด เขาไม่อยากใช้เลย

เมื่อหลงเฟยหลีหยิบยาแปลงโฉมออกมา โม่เสิ่นยวนมองมาที่เขาครู่หนึ่ง ใบหน้าเต็มไปด้วยความเย็นชา แล้วสวมหมวกคลุมศีรษะของน้องซิงเพื่อปกปิดใบหน้าของนาง

“ถ้าเจ้าอุ้มนางเหนื่อยแล้ว ให้ข้าช่วยเจ้า”

หลงเฟยหลีพูดอย่างเคอะเขิน

โม่เสิ่นยวนไม่สนเขาสักนิด และอุ้มเย่จายซิงเดินเข้าไปในเมืองปี้หยุน

“หากพี่เขยเหนื่อยก็ยังมีข้า ไม่จำเป็นต้องถึงมือเจ้าหรอก หึ! ”