บทที่ 408 เกี่ยวกับความลับของชีวิตที่ยืนยาว

“นายน้อย ทำไมแม้แต่ท่านก็ไม่เชื่อข้า?”

ผู้อาวุโสเจ็ดจ้องมองไปที่หนานกงจิ่นอย่างเหลือเชื่อ แสดงท่าทางราวกับว่าถูกหักหลังอย่างไรอย่างนั้น

หนานกงจิ่นจ้องมองเขาอย่างเย็นชา :

"เป็นข้าที่สับสนไปแล้ว ในใจข้ากังวลเรื่องผู้อาวุโสเจ็ด ทำให้ไม่ได้สังเกตถึงความแปลกประหลาด ตอนนี้น้องไม่ได้เตือนสติข้าแล้ว ข้าก็ยืนยันได้แล้วว่าเจ้านั้นมีปัญหา เจ้าไม่ใช่ผู้อาวุโสเจ็ดของพวกข้าอย่างแน่นอน ข้าแนะนำให้เจ้าออกไปจากร่างกายของผู้อาวุโสเจ็ดในทันที มิเช่นนั้นข้าจะทำให้เจ้าขวัญหนีดีฝ่อแน่!"

ความกังวลทำให้สับสน แม้แต่โม่เสิ่นยวนก็มองออกว่ามีปัญหามาตั้งนานแล้ว แต่เขากลับไม่รู้เรื่อง นี่คือความผิดพลาดของเขา

"ไอ้เด็กเปรต!"

เมื่อเห็นว่ายากที่จะเสแสร้งต่อไป ใบหน้าของ"ผู้อาวุโสเจ็ด"ก็เปลี่ยนไปดุร้ายขึ้นมาทันที

"ข้าคือปีศาจโลหิตจอมขโมยของโลก แม้ว่าข้าจะถูกทำให้หลับใหลอยู่ในนี้ถึงสามร้อยปี ก็ไม่กลัวกลุ่มมดตัวน้อยของพวกเจ้าหรอก!"

เขาใช้แววตาอันดำมืดกวาดมองไปที่พวกเขาทุกคน สุดท้ายก็ไปตกอยู่ที่ร่างของโม่เสิ่นยวน

"เช่นนั้นก็เป็นเจ้าแล้ว ข้าชอบผิวพรรณของเจ้า ข้าจะฆ่าพวกเจ้าทุกคน จากนั้นก็ใช่ร่างกายของเจ้าฟื้นคืนชีพกลับมาอีกครั้ง แล้วออกไปข้างนอกใช้ชีวิตอย่างมีความสุข!"

“คิคิคิ!”

เขายิ้มอย่างชั่วร้าย แล้วปล่อยพลังชี่ปีศาจสีแดงเลือดออกมาจากร่างกาย ทั้งตัวก็เปลี่ยนไปเป็นโหดร้ายอย่างไม่สิ้นสุด

กลิ่นคาวเลือดโชยมาเตะจมูก

หนานกงจิ่นและพวกกำลังเผชิญหน้ากับศัตรูที่มีอำนาจมาก

ในเวลาเช่นนี้ เย่จายซิงหยิบเอาเชือกคลั่งออกมาเส้นหนึ่งแล้วเหวี่ยงไปที่ขอบของปีศาจโลหิต

เหมือนว่าเขาจะสูญเสียชี่ปีศาจในร่างกายของเขาและลูกบอลหนังที่อยู่ข้างหลังก็ไม่มีพลังอีกแล้ว คนก็ถูกมัดเอาไว้อยู่กับที่เช่นกัน จะขยับก็ขยับไม่ได้ เหมือนกับถูกสกัดจุดเอาไว้

ดวงตาของปีศาจโลหิตเบิกกว้าง

หนานกงจิ่นและคนอื่นต่างก็มองอย่างตกตะลึง พวกเขาได้พากันหยิบอาวุธออกมาแล้วเตรียมที่จะต่อสู้กับปีศาจโลหิตตนนี้ด้วยสามร้อยเพลงรบ

ใครจะไม่คิดว่า พวกเขายังไม่ทันได้ลงมือ เย่จายซิงเพียงแค่หยิบเชือกออกมาเส้นหนึ่งก็สามารถมัดมันเอาไว้ได้อย่างสบายแล้ว

ที่จริงก็คือ…

ได้ร่วมทางมากับโม่เสิ่นยวนและเย่จายซิง นายน้อยของตระกูลใหญ่ที่สง่างาม ดูเหมือนกับว่าจะไร้ประโยชน์เสียอย่างนั้น

นอนลงก็สามารถชนะได้

"ปล่อยข้า! รีบปล่อยข้าเร็วเข้า! ระวังข้าจะทำให้วิญญาณของผู้อาวุโสเจ็ดคนนี้ต้องตาย แล้วก็จะพังพินาศไปพร้อมกับเขา!"

ปีศาจโลหิตร้องคำรามอย่างโมโห

เย่จายซิงมองเขาอย่างยิ้มเยาะ : “จริงหรือ? เจ้าดูสิว่าวิญญาณของเจ้าขยับได้อยู่หรือไม่?”

ปีศาจโลหิตขบฟันหน้าแล้วด่าทอว่า : "หากมีความสามารถเจ้าก็แก้มัดแล้วปล่อยข้าไปสิ!"

"เป็นเจ้าที่โง่หรือข้าที่โง่กันแน่ ทำไมข้าถึงจะปล่อยเจ้าด้วย?" นางเหลือบมองไปที่เขาอย่างเหยียดหยาม แล้วก็ถอยหลังไปหนึ่งก้าว

“เสด็จอา ท่านทำให้เขาออกมาเถอะ แล้วมาดูว่าวิญญาณของผู้อาวุโสเจ็ดจะมีชีวิตต่อไปได้อีกหรือไม่”

โม่เสิ่นยวนไม่สนใจว่าผู้อาวุโสเจ็ดจะมีชีวิตหรือตาย แต่น้องซิงพูดออกมาแล้ว เขาไม่ถือสาที่จะใช้พลังอย่างสิ้นเปลืองเลย

เพียงไม่นาน เขาก็บีบบังคับแยกเอาวิญญาณของปีศาจโลหิตออกมาจากภายในร่างกายของผู้อาวุโสเจ็ดได้

เชือกมัดเซียนของเย่จายซิงก็บินผ่านไป มัดเขากับวิญญาณที่คิดจะหนีไปของปีศาจโลหิต

“ผู้อาวุโสเจ็ด!”

หนานกงจิ่นรีบไปข้างหน้าเพื่อตรวจสอบร่างกายของผู้อาวุโสเจ็ดในทันที แต่ทว่าผู้อาวุโสเจ็ดล้มลงไปด้านข้าง ดวงตาปิดสนิท หากว่าไม่มีการหายใจที่ขยับขึ้นลงอยู่เพียงเล็กน้อยนี้ ต่างก็จะต้องคิดว่าเขาได้ตายไปแล้วแน่

“ให้ข้าดูหน่อย”

เย่จายซิงขึ้นไปตรวจชีพจรให้กับผู้อาวุโสเจ็ด ใช้จิตตื่นรู้ตรวจสอบร่างกายของผู้อาวุโสเจ็ด

"ภายในร่างกายได้รับบาดเจ็บรุนแรงเกินไป จำเป็นต้องดูแลรักษาชีวิตให้ดี ยังดีที่ สามจิตเจ็ดวิญญาณของผู้อาวุโสเจ็ดยังคงอยู่ แต่ทว่าหลังจากที่กลับไปแล้วอย่างน้อยต้องใช้ยายาอายุวัฒนะบำรุงพลังวิญญาณหรือใช้ยาสมุนไพรบำรุงถึงหนึ่งปีครึ่งถึงจะได้"

นางหยิบเอายาอายุวัฒนะออกมาจากในอากาศที่ว่างเปล่าแล้วมอบให้กับหนานกงจิ่นหลายเม็ด

"นี่คือยาอายุวัฒนะสำหรับการรักษาและหล่อเลี้ยงจิตวิญญาณ ให้เขากินไปก่อนสักหน่อยเถอะ"

เมื่อหนานกงจิ่นรับเอามาไว้ในมือก็รู้ว่ายาอายุวัฒนะขั้นเจ็ดนั้นขาดแคลนเพียงใด เขากล่าวอย่างซาบซึ้งใจว่า : "ขอบพระคุณมากแม่นางเย่ พระคุณในครั้งนี้ จะต้องทดแทนให้ในอนาคตอย่างแน่นอน!"

นางยิ้มเล็กน้อยแล้วกล่าวว่า :

"ข้าคืออาจารย์กลั่นยาที่พวกเจ้าตระกูลหนานกงเชื้อเชิญมา ยาอายุวัฒนะเพียงไม่กี่เม็ดทำไมจะให้ไม่ได้กันละ"

โม่เสิ่นยวนประคองนางให้ยืนขึ้น แล้วก็เช็ดคราบเลือดที่เหลืออยู่บนมือให้นาง