ตอนที่ 65
บทที่ 65 ท่านพ่อยังมีชีวิตอยู่
October 22, 2026
“พวกเจ้ากำลังทำอะไรอยู่?”
เย่จายซิงหยิกใบหน้าเรียบๆ ของน้องชาย อยู่ๆ ก็ได้ยินเสียงเย็นชาดังลอยมา
นางหันศีรษะไปมองก็เห็นจวินหยวนในชุดคลุมสีม่วงยืนอยู่ที่ประตูโรงเตี๊ยมด้วยความโกรธ
ผ่านหน้ากากนั้น ดูเหมือนจะสัมผัสได้ว่าเขากำลังขมวดคิ้ว
นางรีบชักมือออก ราวกับถูกจับได้ว่ามีชู้
ถุย!
ความรักของนางกับน้องชายเป็นความรักที่บริสุทธิ์ที่สุด
จวินหยวนหงแม้แต่กับน้องชายแท้ๆ ของนางหรือ!
“เสด็จอา ข้าบีบแก้มน้องชายข้ามันเป็นอะไร! ข้าไม่ได้บีบแก้มผู้ชายคนอื่นเสียหน่อย!”
นางพูดอย่างมั่นใจ
“ยังอยากบีบแก้มชายอื่นอีกหรือ?”
เสียงของจวินหยวนเย็นลง
เย่จายซิง: ... ความเข้าใจของชายผู้นี้ช่างยากเย็นเหลือเกิน!
นางจับหน้าผากพลางเอ่ยว่า “ข้าไม่ได้อยาก ต่อไปไม่ทำแล้ว”
อย่างมากต่อไปนางก็จะบีบใบหน้าเล็กๆ ที่น่ารักของน้องชายลับหลังเขาแล้วกัน
เมื่อนางแข็งแกร่ง สิ่งแรกที่ต้องทำคืออยู่ให้ห่างจากชาที่อยากจะครอบครองและขี้หึงคนนี้สักหน่อย
นางจึงเปลี่ยนเรื่อง “เสด็จอามาได้อย่างไร กินข้าวเช้าหรือยัง ถ้ายังก็มากินด้วยกัน!”
นางคิดกับตัวเองว่าคนอย่างเขาน่าจะเรื่องมากไม่กินในห้องโถง
ใครจะรู้ว่าเขาเข้ามานั่งลงตรงข้ามกับนาง
“กินข้าวเสร็จ ข้าจะพาเจ้าไปที่เทือกเขาอัสดง”
“หา?”
ตะเกียบของเย่จายซิงตกลงบนโต๊ะ
เทือกเขาอัสดงอยู่ไกลจากเมืองหลวงมาก และต้องใช้เวลาเดินทางอย่างน้อย 3 วัน จู่ๆ เขาก็จะพานางไปที่นั่นทำไม!
“ถ้าเจ้าไม่เชื่อคำพูดของข้า ข้าหาเบาะแสว่าพ่อของเจ้ายังไม่ตาย ข้าจะพาเจ้าไปดู”
เขาพูดอย่างเฉยชา
“อะไรนะ? เจ้าหมายถึงพ่อของพวกเรายังไม่ตายจริงๆ หรือ!”
เย่ยู่หยางยืนขึ้นอย่างตื่นเต้นและมองไปที่จวินหยวนอย่างไม่เชื่อ
เย่จายซิงประหลาดใจเช่นกัน ก่อนหน้านี้นางไม่เชื่อคำพูดของเขา แต่นางก็ไม่คิดว่าเขาจะไปสืบใหม่อีกครั้ง และยังเจอเบาะแสด้วย
นางได้รับความใส่ใจจากเขาอีกครั้ง มีอารมณ์แปลกๆ ผุดขึ้นในใจ
“เสด็จอา ท่านพูดจริงๆ หรือ?”
จวินหยวนมองนางแล้วพูดอย่างเย็นชา
“หากเจ้าไปดูกับข้าก็จะรู้ว่าจริงหรือเท็จ ในใจเจ้าก็รู้ดีว่าข้าไม่ใช่คนโกหก?”
“ข้าไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น ข้าแค่แปลกใจมาก เสด็จอาอย่าโกรธเลย ข้ายอมไปเทือกเขาอัสดงกับทเจ้า แต่อีกสิบวัน เสี่ยวยู่จะมีแข่งขันกับเหยียน ข้าอยากกลับมาก่อนหน้านั้นได้หรือไม่?”
จวินหยวนพยักหน้าอย่างเย็นชา
“พี่สาว ข้าไปด้วย”
เย่ยู่หยางรีบเอ่ยขึ้ย
นางส่ายหน้าไม่เห็นด้วย
“เจ้าไปไม่ได้ เจ้าเพิ่งได้รับยานิพพานไปเจ้าต้องปิดประตูเพื่อฟื้นฟูการฝึกตนของเจ้า ข้าจะไปสืบเอง ถ้าพ่อของพวกเรายังมีชีวิตอยู่ ข้าจะตามหาเขาให้เจอ”
“แต่ว่า...”
“ไม่มีแต่ เจ้ามีปมในใจ ต้องแก้ปมนั้นให้ได้ ไม่อย่างนั้นจะเป็นอันตรายต่อการบ่มเพาะของเจ้าในอนาคต การประลองครั้งนี้มีความสำคัญกับเจ้ามาก”
เย่จายซิงพูดกับเขาอย่างจริงจัง
เหยียนฮั๋วกวงทำให้เขาตกต่ำเพียงนี้ ถูกคนอื่นทอดทิ้ง เพียงแค่เอาชนะเหยียนฮั๋วกวงเท่านั้น เขาก็สามารถกำจัดปมในใจของเขาได้
เย่ยู่หยางไม่มีทางเลือกนอกจากต้องตกลง เขามองจวินหยวนแล้วถามว่า
“รบกวนท่านอ๋องดูแลพี่สาวข้าด้วย นาง...”
จวินหยวนเอ่ยขัดจังหวะอย่างเย็นชา “อย่ารบกวนเลย มันเป็นหน้าที่ของข้าที่ต้องดูแลนาง”
เย่ยู่หยางพูดไม่ออก