บทที่ 66 นี่นางคิดไปเองหรือ

เย่เจียหรงคิดไม่ถึงว่านางจะได้เห็นเหว้ยไฉเวยที่นี่ นางจำได้ว่านางเคยได้ยินว่าเหว้ยไฉเวยกำลังขอยาประสูติจากนักปรุงยาขั้นหกในเฉินตูคิ้วของนางจึงอดขมวดไม่ได้

เหว้ยไฉเวยขอยาให้เย่ยู่หยาง การปรากฏตัวของนางที่นี่หมายความว่านางได้รับยาที่ขอมาให้เขาแล้วอย่างนั้นหรือ?

นี่มันเป็นเรื่องดีตรงไหน

นางพยายามข่มกลั้นสีหน้าของตัวเอง ทักทายเหว้ยไฉเวยด้วยรอยยิ้ม

เหว้ยไฉเวยหันหลังกลับไปเห็นเย่เจียหรงและเย่เจียหยูสองพี่น้อง จึงพยักหน้าเดินเข้าไป

ดวงตาของเย่เจียหรงหลบไปครู่หนึ่ง นางพูดต่อหน้าเย่ยู่หยางว่ามีใครบางคนจงใจก่อเรื่องในดินแดนลับ วันนี้นางเห็นเหว้ยไฉเวยและเหยียนฮั๋วกวง จึงทำให้นางรู้สึกผิด

เนื่องจากเป็นแคว้นเพื่อนบ้าน การแข่งขันระหว่างผู้มีพรสวรรค์ของทั้งสองแคว้น ทุกคนต่างก็รู้จักดี

และเย่เจียหรงก็มีใบหน้างดงาม ตราบใดที่เป็นคนมีฐานะ ก็จะตั้งใจทำความรู้จักและผูกมิตร ทั้งยังพาเย่เจียหรงมาอยู่ข้างๆ ดังนั้นความสัมพันธ์ระหว่างคนไม่กี่คนก็ไม่เลว

นอกจากนี้ เย่เจียหรงยังเป็นผู้อัญเชิญที่หาได้ยากในรอบร้อยปี ดังนั้นเหว้ยไฉเวยก็ยินดีจะเป็นเพื่อนกับนางด้วย

“คิดไม่ถึงว่าเจ้าเองก็กลับมาที่เมืองหลวง ถ้ารู้แต่แรกพวกเราคงมาด้วย”

เหว้ยไฉเวยถอนหายใจให้เย่เจียหรง

“เหตุใดองค์หญิงถึงพูดอย่างนั้น มีอะไรเกิดขึ้นระหว่างทางหรือ?”

ใบหน้าของเย่เจียหรงกระตุก เอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

“ข้าใช้เวลาครึ่งปีกว่าจะได้ยาประสูติที่เย่ยู่หยางขอก่อนจะเข้าเมือง แต่ที่พยายามมานานขนาดนี้กลับไร้ผล แต่เขาดูเหมือนยิ่งหงอยเหงา ข้าเสียใจมากที่ไม่ได้พาองครักษ์เงามาเมืองหลวงเพิ่ม ดังนั้นข้าจึงคิดว่าจะกลับไปที่ อีกไม่กี่วันฉันจะกลับไปเฉินตูอีกขอเพื่อขอยาประสูติ”

ยาประสูติหายไป?

เย่เจียหรงและพี่สาวทั้งสองต่างดีใจในทันที ใบหน้าของพวกเขาไม่ได้แสดงให้เห็น ทั้งคู่แสดงสีหน้าสงสาร

"น่าเสียดายที่เจ้าหญิงเสียเวลาไปครึ่งปี แต่สุดท้ายก็เป็นผล"

เย่เจียหยูพยักหน้าคล้อยตาม

“ใช่ แต่องค์หญิงฉายเวยไม่ต้องไปขอแล้ว แม้ว่าเย่ยู่หยางจะได้รับยาประสูติเขาก็ไม่สามารถฟื้นตัวได้เต็มที่ นอกจากนี้ มันยังทำให้เขารู้สึกท้อแท้ ไม่มีจิตวิญญาณในการต่อสู้ องค์หญิงไม่ต้องเสียเวลากับเขาดีที่สุด”

เหว้ยไฉเวยขมวดคิ้วและส่ายหัว

“ไม่ เขาต้องดีขึ้นได้ ตอนนี้เขาแค่ผิดหวังเล็กน้อยเท่านั้น”

“แม้แต่น้องสาวสองคนของเย่ยู่หยางก็ยังรู้สึกว่าเขาไร้ประโยชน์ ดังนั้นองค์หญิงควรหยุดฝืนได้แล้ว เจ้าช่วยคนที่ไม่มีใจสู้ได้หรอก”

เหยียนฮั๋วกวงใช้โอกาสนี้ดูถูกเย่ยู่หยาง

“อีกอย่างเขาไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว ไม่อย่างนั้นเขาจะเอ่ยเสนอเรื่องโง่ๆ แข่งกับข้าในอีกสิบวันได้อย่างไร! องค์หญิงคนแบบนี้ไม่คู่ควรกับท่านเลย! ไม่คุ้มค่ากับสิ่งที่ท่านเสียไปให้เขา!”

“อะไร? เย่ยู่หยางจะแข่งวรยุทธ์กับเจ้า”

เย่เจียหยูเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ

“ไม่ผิด เขาส่งจดหมายท้าประลองแล้ว”

เหยียนฮั๋วกวงผายมือ หยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมา

หลังจากเห็นจดหมายท้าประลอง เย่เจียหรงสองพี่น้องก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ เย่ยู่หยางสองมีปัญหาหรืออย่างไร ไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อแล้วหรือ

มีคนมากมายรอบตัวที่กำลังให้ความสนใจพวกเขา เวลานี้เองก็เห็นจดหมายท้าประลองเช่นกัน ชื่อของเหยียนฮั๋วหวงและเย่ยู่หยางสองคนก็ประทับอยู่ในนั้น

“เย่ยู่หยางบ้าไปแล้ว! เขาคิดว่าเขายังเป็นยอดฝีมือเหมือนตอนแรกอยู่หรือ ตอนนี้เขากลายเป็นคนพิการ จะมีเรี่ยวแรงเช่นนั้นได้อย่างไร!”

“ข้าว่าเขาไม่อยากมีชีวิตอีกแล้วมากกว่า”

“เมื่อจดหมายท้อประลองเช่นนี้ถูกเขียนแล้ว ไม่มีที่ว่างให้กลับใจ เย่ยู่หยางต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย”

ทุกคนต่างกระซิบกระซาบกัน บางคนก็พากันดูถูกเหยียดหยามเขา

เหยียนฮั๋วกวงหัวเราะเยาะในใจ นึกถึงความอัปยศอดสูในตอนเช้า จึงพูดขึ้นเสียงดัง

“เพราะเย่จายซิงพี่สาวของเขายุยงให้เขามาประลองกับข้า ข้าว่านางนั่นแหละคงไม่ชอบน้องชายที่พิการของตัวเอง และจงใจส่งเขาให้ไปตาย!”