บทที่ 67 สร้างรากทิพย์ใหม่

เมืองหลินเฟิง เป็นเมืองที่อยู่ใกล้กับเทือกเขาอัสดงอาณาจักรแคว้นหงส์แดง

มีทหารชั้นยอดห้าหมื่นนาย คอยปกป้องคลื่นอสูรที่จะเกิดขึ้น ขุนพลคนปัจจุบันคือผางเหว่ยผู้ที่เป็นลูกน้องของเย่เจ๋อหยวนในตอนแรก

ไม่นานเย่จายซิงและจวินหยวนก็เข้าไปในเมือง แม่ทัพผางได้รับข่าวจากที่ไหนก็ไม่รู้ เขาออกมาพบจวินหยวน และขอพบเย่จายซิงตามลำพัง ราวกับว่าเขามีอะไรจะพูดกับนาง

จวินหยวนดูเหมือนจะคิดไม่ถึง และครั้งนี้ก็ไม่ได้ห้ามนางกับการพบชายอื่นตามลำพัง

แม่ทัพผางตัวสูง คิ้วหนา ตาโต เมื่อเขาไม่ยิ้ม เขาดูจริงจังมาก เมื่อเขาเห็นเย่จายซิงก็โอบของขวัญชิ้นใหญ่ให้นาง

“ท่านแม่ทัพผางจะทำเช่นนี้ไม่ได้ ข้าควรเป็นฝ่ายให้ของขวัญท่านถึงจะถูก”

นางรีบพยุงทันที

“คุณหนู คืนนั้นท่านแม่ทัพปฏิบัติต่อข้าด้วยความกรุณา เหมือนกับพ่อแม่ที่ให้กำเนิดข้า หากไม่มีเขา ข้าก็คงไม่มีวันนี้ เจ้าเป็นลูกสาวของเขา ของขวัญนี่รับไว้เถอะ”

เมื่อเขาพูดเสร็จก็เข้าประเด็น

“ข้าไม่เคยเชื่อว่าท่านแม่ทัพจะตายแล้ว ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา ก็จัดคนส่งไปหาที่อยู่ของเขาในบริเวณรอบๆ ภูเขา จนกระทั่งหลายวันก่อน องครักษ์เงาของอ๋องเซ่อเจิ้งก็เจอร่องรอยบางอย่าง พิสูจน์ว่าแม่ทัพอาจจะยังมีชีวิตอยู่ แต่ก็มีความเป็นไปได้ที่ท่านแม่ทัพจะไม่ได้อยู่บนภูเขา แต่เมื่อคลื่นสัตว์อสูรค่ายกลขนส่งโบราณก็จะถูกส่งไปที่อื่น”

นางเองก็คือไม่ถึงว่าจะเป็นเหตุผลเช่นนี้ จวินหยวนยังไม่ได้พูดกับนาง

“ท่านพ่อยังมีชีวิตอยู่ แบบนั้นก็ดีมากๆ เลย แต่เขาไม่ได้กลับมานานแล้ว บางทีอาจเพราะเขาอยู่ไกลมากก็ได้”

บางทีเขาอาจได้รับบาดเจ็บสาหัส ไม่อย่างนั้นคนที่รักลูกอย่างเขา จะไม่ส่งข่าวคราวกลับมาเลยได้อย่างไร

แต่นี่คือข่าวดี อย่างน้อยก็ได้รู้ว่าเขายังมีชีวิตอยู่ ไม่ได้ตายอยู่ในปากของพวกสัตว์อสูร

นางไม่ใช่เจ้าของร่างเดิม แต่ถึงอย่างไรก็ได้รับผลกระทบจากความรู้สึกของเจ้าของร่างเดิม นางเองก็ถือว่าเย่เจ๋อหยวนเป็นพ่อของนาง ดังนั้นเมื่อรู้ข่าวนี้ ในใจของนางก็ดีใจมาก ถ้าเสี่ยวยู่รู้ เขาก็จะดีใจเช่นกัน

แม่ทัพผางกลับส่ายหัวกล่าว

“คุณหนู ข้ามีการคาดเดาอย่างหนึ่ง ไม่รู้ว่าควรพูดหรือไม่”

หัวใจของเย่จายซิงก็สั่นไหวอีกครั้งแล้วบอกว่า “ท่านพูดมาเถอะ”

เขาพูดเสียงต่ำ

“อะไรนะ”

แววตาหงส์ของนางเบิกกว้างเล็กน้อย ใบหน้านั้นเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

นางจำได้ว่าแม่ของเจ้าของร่างเดิมตายไปนานแล้ว และตายแบบที่ไม่ทราบสาเหตุ แต่จวนของแม่ทัพก็จัดงานศพให้นางในปีนั้นด้วย ทุกคนต่างก็คิดว่านางตายแล้ว

เย่เจ๋อหยวนก็เสียใจกับเรื่องนี้มานานมาก และเขาก็หงอยเหงาอยู่นานเช่นกัน

แต่แม่ทัพผางกลับบอกว่านางยังมีชีวิตอยู่

“นี่คือสิ่งที่ท่านแม่ทัพเคยบอกข้าตอนเขาเมาในตอนแรก แต่ท่านแม่ทัพก็แค่เดาไปเท่านั้น แต่สิ่งหนึ่งที่ข้ารู้ดีคือฮูหยินไม่ใช่คนจากแคว้นหงส์แดง กระทั่งอาจจะไม่ใช่คนจากแผ่นดินเทียนเหย้า ที่ที่ที่นางปรากฏตัวครั้งแรกก็คือเทือกเขาอัสดงนางบอกว่านางไม่มีพ่อไม่มีแม่ อยู่ตัวคนเดียว ในโลกนี้ไม่มีตัวตนของคนนี้ แต่ไม่มีใครทิ้งร่องรอยว่ามีชีวิตอยู่ไว้เลย อธิบายได้แค่ว่านางไม่ใช่คนของที่นี่

แม่ทัพผางกดเสียงลงต่ำพูดกับนาง

หัวใจของเย่จายซิงเกิดความผันผวนอย่างรุนแรง บางทีถ้าเจ้าของร่างเดิมยังอยู่ก็คงทำให้นางตื่นเต้นเช่นกัน

ความจริงที่ว่าว่าพ่อแม่ที่ตายไปนานแล้วอาจยังมีชีวิตอยู่นั้นเป็นเรื่องที่น่าประหลาดใจและน่าตื่นเต้นมาก

นางคิดไม่ถึงว่าแม่ของนางจะมีตัวตนที่ลึกลับเช่นนี้

ในตอนแรกป้าสองและป้าสามยังบอกด้วยว่าแม่ของนางเป็นลูกสาวกำพร้าในภูเขา เป็นคนชนบท พวกนางพูดด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน หากให้พวกนางรู้ว่าฐานะของแม่ไม่ธรรมดา ไม่รู้ว่าจะคิดอย่างไร