บทที่ 68 คลื่นสัตว์อสูรกำลังมา

เย่จายชิงกล่าวขอบคุณแม่ทัพผางอย่างเคร่งขรึม

บางสิ่งที่นางบอกกับเขาในวันนี้ ทำให้นางเข้าใจพ่อแม่ของนางได้ดีขึ้น และให้วิธีสร้างรากทิพย์อีกทางหนึ่งแก่นาง

วิธีที่ลั่วกูหยุนบอกมาก่อนหน้านี้ ก็คือการสร้างรากทิพย์ใหม่เช่นกัน แต่แตกต่างจากวิธีที่พ่อของนางทิ้งไว้ให้ มันคือการใช้ยาทิพย์มาสร้างรากทิพย์เทียม รากทิพย์เทียมนั้นธรรมดามาก ความเร็วในการฝึกฝนนั้นก็จะช้ามาก

แต่วิธีที่พ่อของนางทิ้งไว้ให้นั้นดีกว่าลั่วกูหยุนมาก ใช้ยาทิพย์อันสูงอันล้ำค่าเหล่านี้ กลั่นยาขั้นหกที่ชื่อยาเสริมสร้าง จากนั้นหลังจากยาออกฤทธิ์ รากทิพย์ก็จะสร้างขึ้นมาใหม่

แน่นอนว่ารากทิพย์ที่เกิดขึ้นมาใหม่จะไม่ดีมาก และดีกว่ารากวิญญาณที่สร้างขึ้นมา

ถึงอย่างไร ทุกคนเกิดมาพร้อมกับรากทิพย์หนึ่งเดียว รากทิพย์ของนางถูกคนขุดออกไป ไม่สามารถงอกขึ้นมาได้อีก และรากทิพย์ที่งอกขึ้นมาได้ใหม่ ย่อมไม่ธรรมดา

ยาเสริมสร้างคือยาที่นางไม่เคยกิน แผ่นดินเทียนเหย้าดูเหมือนว่าไม่มียาเช่นนี้ ไม่รู้ว่าพ่อของนางไปได้มาจากไหน

เพื่อให้นางได้ฝึกตนได้ เขายอมลำบากมามากมาย

แม่ทัพผางยังมีเรื่องต้องทำ ใกล้จะถึงวันน้ำขึ้นน้ำลง อสูรในเทือกเขาเริ่มปั่นป่วน เขายังหาเวลาออกมาพบนาง

ก่อนออกเดินทาง เขากำชับเย่จายซินให้นางค่อยเป็นค่อยไป ไม่ต้องกังวลกับเรื่องรากทิพย์ ถ้าหากคิดจะใช้ทางลัดย่อมไปไม่ถึง นางยังเด็กอยู่ จะดีกว่าหากสร้างรากทิพย์ขึ้นมาใหม่ก่อนอายุยี่สิบปี

เขารู้สึกว่านี่ไม่ใช่เรื่องง่าย อย่างไรเสียยาเสริมสร้างก็ไม่เคยเกิดขึ้นบนแผ่นดินเทียนเหย้า แม้ว่าจะหานักกลั่นยาขั้นหกเจอ ก็อาจไม่สามารถกลั่นได้สำเร็จ

ด้วยความหวังมากเกินไป ก็อาจจะผิดหวังได้ง่ายๆ

“อย่ากังวลไปเลย แม่ทัพผาง ข้ามีแผนในใจ ท่านก็ใส่ใจกับเมืองหลินเฟิงให้มากๆ” นางพยักหน้า

แม่ทัพผางหัวเราะและจากไปอย่างรวดเร็ว

เย่จายซิงเก็บถุงที่พ่อทิ้งไว้ให้อย่างดีและออกจากห้องไป ไม่ทันรู้ตัว ท้องฟ้าก็มืดลงแล้ว

พระจันทร์เต็มดวงในวันนี้ แสงสว่างไสว จากระยะไกล นางเห็นจวินหยวนเอนพิงราวบันได กำลังมองดูดวงจันทร์ที่สว่างไสว

สายลมเบาๆ พัดปอยผมที่แนบบนขมับ และแสงจันทร์ทำให้คางภายใต้หน้ากากนั้นเดินชัดขึ้น เหมือนว่าเขากำลังคิดถึงอะไรบางอย่าง กลิ่นอายรอบๆ ตัวดูโดดเดี่ยวและสง่างาม ทำให้เขาดูปล่อยวางให้ไปตามสายลม

ทั้งที่เขาทำตัวเผด็จการ แต่บางครั้งก็ทำให้นางรู้สึกย้อนแย้ง

จวินหยวน เจ้าเป็นคนอย่างไรกันแน่?

จวินหยวนรู้สึกได้ถึงการจ้องมองของนาง จึงหันกลับไป

“น้องซิงเองหรือ”

เสียงที่เขาเรียกนางนั้นมันทั้งไพเราะและมีเสน่ห์

นางก้าวไปอยู่ตรงหน้าเขาภายในสามก้าว

“ขอบคุณเสด็จอาที่พาแม่ทัพผางมาพบข้า ข้าเลยรู้เรื่องที่สำคัญ”

นางรู้ว่าเขาต้องจงใจปล่อยข่าวที่ตนจะมายังเมืองหลินเฟิง ดังนั้นแม่ทัพผางจึงมาหานาง

เขาห่วงใยนางมากกว่าที่นางคิด

จวินหยวนมองมาที่นาง แววตาของเขายังล้ำลึกเช่นเคย

“ความฝันข้าได้เปลี่ยนไปแล้ว”

ขาไม่ได้พูดเรื่องของนาง แต่อยู่ๆ ก็พูดถึงความฝัน

เย่จายซิงเอ่ยด้วยความประหลาดใจ

“หรือว่าความฝันของเสด็จอายังเกี่ยวกับข้า?”

ไม่อย่างนั้นเขาจะไม่พูดมันออกมา

“ไม่ ความฝันของข้านั้นเป็นความว่างเปล่า ซิงเอ๋อร์ เจ้าว่าการที่ข้าฝันเช่นนี้มันหมายความว่าเจ้าจะทิ้งข้าหรือไม่??”

เขาจ้องมองนางด้วยสายตาลึกล้ำ และน้ำเสียงของเขาดูอันตรายเล็กน้อย

ตามที่นางได้ยินมา นี่ดูเหมือนเป็นการเตือนตัวเองมากกว่า

ดูสิ อารมณ์ของเขาขึ้นลงไม่ปกติ ทั้งที่เมื่อครู่ยังดีๆ

นางกลัวว่าเขาจะทำเรื่องที่พิกล นางจึงหัวเราะเจื่อนๆ พูดว่า

“จะเป็นเช่นนั้นได้อย่างไร เจ้าบอกเองว่าพวกเราถูกชะตากำหนดให้มาคู่กัน ข้าจะทิ้งเสด็จอาได้อย่างไร อย่าคิดมากเกินไปเลย!”