บทที่ 69 สัตว์อสูรขั้นเจ็ด

คลื่นสัตว์อสูรนั้นน่ากลัวกว่าเย่จายซิงจินตนาการไว้มาก

แตกต่างจากสัตว์ประหลาด สัตว์อสูรมีสติปัญญาต่ำ ไม่มีสัญชาตญาณในการแสวงหาผลกำไร หรือไม่สามารถหลีกเลี่ยงอันตรายได้ หลังจากที่สัตว์อสูรจำนวนมากตาย สัตว์อสูรที่อยู่ด้านหลังก็ยังไม่กลัว พวกมันพุ่งโจมตีเข้ามาด้วยดวงตาที่แดงก่ำ

ในวันที่น้ำขึ้นน้ำลง สัตว์อสูรจะโจมตีเมืองมนุษย์โดยสัญชาตญาณ ซึ่งเป็นปัญหาที่หลงเหลือมาแต่โบราณ

เหตุผลนั้นไม่มีใครรู้

มีสัตว์อสูรมากมายในเทือกเขาอัสดงเมื่อวันน้ำขึ้นน้ำลงมาถึง เมืองรอบๆ ภูเขาจะต้องอดทนกับหายนะที่ต้องเจอ

ดังนั้นทุกแคว้นจะมีการสร้างกำแพงที่แข็งแรงเพื่อกันสัตว์อสูรที่อยู่นอกกำแพงเมือง อย่างไรก็ตาม สัตว์อสูรจะอยู่รวมกันเป็นกลุ่ม ปีนกำแพงเมืองซ้อนทับกันเป็นชั้น และเข้าเมืองเพื่อกินคน ทุกปีมีคนจำนวนมากถูกสัตว์อสูรฆ่า

ในช่วงเวลานี้ทหารมีบทบาทสำคัญ พวกเขาได้รับการฝึกฝนมาอย่างดีในการยิงไปที่สัตว์อสูร ซึ่งจะทำให้สัตว์อสูรนั้นมีอาละวาดได้น้อยลง และมีเวลาอพยพผู้คน

คลื่นสัตว์อสูรมักจะกินเวลาสามวัน ตราบใดที่เมืองยังไม่ถูกสัตว์อสูรครอบครองในเวลาสามวันก็นับว่าสำเร็จแล้ว

แต่ตราบใดที่มีประสบการณ์ส่วนตัว ก็จะรู้ว่าการต่อสู้ของคลื่นสัตว์อสูรนั้นยากลำบากและโหดร้าย

เย่จายซิงยืนอยู่บนกำแพง ด้วยการปกป้องของจวินหยวน นางจึงไม่รู้สึกถึงอันตรายใดๆ แต่ทหารเหล่านั้นต่างกัน สัตว์อสูรเริ่มโจมตี พวกมันเหมือนกับสัตว์ประหลาด มีการโจมตีหลายประเภทด้วยพลังงานการโจมตีที่ต่างกัน

ในบางครั้ง ทหารบนกำแพงเมืองจะถูกสัตว์อสูรโจมตี ก็ล้มตกลงไป จากนั้นก็ถูกสัตว์ประหลาดกิน หรือไม่ก็ถูกพวกมันเหยียบย่ำเป็นเนื้อแผ่น

ใบหน้าของแม่ทัพผางลึกล้ำราวกับน้ำ สีหน้าของเขาจริงจังมาก

คลื่นสัตว์อสูรในครั้งนี้รุนแรงกว่าครั้งก่อนมาก และความสูญเสียก็รุนแรงกว่าครั้งก่อนเช่นกัน

“เสด็จอา ท่านไปช่วยพวกเขาเถอะ”

เย่จายซิงขมวดคิ้วเห็นผู้คนถูกโจมตีและล้มตาย

นางได้ยินเขาบอกว่าเขามาที่นี่เพื่อช่วยเหลือทุกคน แต่เขาเอาแค่ปกป้องนาง ไม่ออกแรงช่วยเสียที

จวินอวิ๋นปล่อยกิเลนออกไป เขาไม่ขยับเลยแม้แต่น้อย เอาแต่คอยขวางอยู่ด้านหน้าปกป้องนาง

กิเลนแสดงพลังอันยิ่งใหญ่ ราวกับลูกไฟขนาดใหญ่ และทุกที่ที่มันไป สัตว์อสูรก็กลายเป็นเถ้าถ่าน

เนื่องจากการปรากฏตัวของกิเลน ทหารทั้งหมดจึงโล่งใจ และไม่ร้อนลนยิงธนูเหมือนก่อนหน้านี้

แต่สัตว์อสูรยังยังคงมาเรื่อยๆ จนกระทั่งดวงจันทร์ลาแผ่นฟ้า ดวงอาทิตย์ขึ้นจากขอบฟ้า สัตว์อสูรเหล่านั้นถึงได้หยุดออกมาจากร่องลึกของหุบเขา

หมอกในตอนเช้าดูเหมือนจะเป็นสีเลือด และมีซากสัตว์อสูรอยู่บนพื้นจำนวนนับไม่ถ้วน กองเป็นพะเนิน

กิเลนต่อสู้ทั้งคืน จึงสูญเสียพลังงานไปมาก ถูกจวินหยวนเก็บเข้าไปในแหวนมิติเก็บของ

“คืนนี้ ข้าต้องขอบคุณอ๋องเซ่อเจิ้งมากๆ ที่มาช่วยเหลือ ข้ารู้สึกซาบซึ้งจริงๆ อย่างไรก็ตาม พรุ่งนี้และวันมะรืนนี้ ข้าเกรงว่ายังต้องขอให้อ๋องเซ่อเจิ้งช่วยอีกแรง ตามที่ข้าคาดการไว้ คลื่นสัตว์อสูรที่ผ่านมานั้นแตกต่างจากคราวก่อนพวกมันมีจำนวนมากขึ้นสามเท่า สองวันข้างหน้าจะเป็นวันที่อันตรายที่สุด”

แม่ทัพผางมองจวินหยวนและขอความช่วยเหลือด้วยความประหม่า เขารู้ว่าจวินหยวนไม่ใช่คนชอบยุ่งเรื่องของชาวบ้าน มีข่าวลือว่าเขาเลือดเย็นและโหดเหี้ยม บางทีจวินหยวนอาจไม่เห็นชีวิตของทหารเหล่านี้อยู่ในสายตาเลยก็ว่าได้ วันนี้ที่เขาออกแรงช่วยเพราะเห็นแก่หน้าเย่จายซิงเท่านั้น

แต่เขาจะทำเฉยไม่ขอร้องไม่ได้ สัตว์อสูรในคืนนี้มีแต่ระดับต่ำ การโจมตีก็ธรรมดา เมื่อถึงด้านหลัง จะกลายเป็นคลื่นสัตว์อสูรระดับสูง และแต่ละตัวก็ยากที่จะจัดการ ไม่ต้องพูดถึงกลุ่มสัตว์อสูรระดับสูงที่พุ่งเข้ามาเหมือนคลื่นยักษ์

เมื่อถึงตอนนั้น ก็จะอยู่ที่ว่าเมืองหลินเฟิงจะสามารถปกป้องได้หรือไม่

เมื่อเมืองล่มสลาย ผู้คนหลายแสนคนในรัศมีหลายพันไมล์จะไม่เพียงแต่ต้องพลัดถิ่น แต่ยังต้องล้มตายอีกจำนวนมาก

เย่จายซิงมองไปที่จวินหยวน นางไม่มั่นใจเลยว่าเขาจะเห็นด้วยหรือไม่?

เขามีท่าทีที่เย็นชากับคนอื่นเสมอ และไม่มีอะไรสามารถมากระตุ้นอารมณ์ของเขาได้

นอกจากนาง

สีหน้าของเขาไร้ความรู้สึก ทำให้คนรู้สึกว่าเขาพร้อมจะปฏิเสธได้ทุกเมื่อ แต่เขากลับเอ่ยเบาๆ

“เรื่องเล็กน้อย”

หลังจากพูดจบ เขาก็คว้าเอวของนางแล้วลอยขึ้นไปบนท้องฟ้า ก่อนจะหายเข้าไปในกำแพงเมือง

แม่ทัพผางถอนหายใจยาวเหยียนอย่างโล่งอก

“เสด็จอา ข้านึกว่าท่านจะไม่เห็นด้วย”

เมื่อมาถึงโรงเตี๊ยม เย่จายซิงมองเขาด้วยรอยยิ้ม

การได้ช่วยชีวิตคนถือเป็นเรื่องดีและได้บุญมาก แต่เขาไม่ใช่คนที่สนใจในเรื่องคุณธรรมและชื่อเสียง