บทที่ 70 ลางสังหรณ์ไม่ดี

สัตว์อสูรขั้นเจ็ดปรากฏตัวขึ้นและทุกคนรู้สึกถึงพลังบีบคั้นที่รุนแรง

ผู้ฝึกตนขั้นต่ำ จะมีเลือดออกมาจากตาและจมูก

จวินหยวนตั้งม่านพลังไว้รอบตัวเย่จายซิงทันที ดังนั้นนางจึงไม่รู้สึกอะไร

ความรุนแรงของสถานการณ์ตอนนี้เกินความคาดหมายของนางมาก

สัตว์อสูรขั้นเจ็ดนั้นเทียบเท่ากับการฝึกตนแดนมหาจักรพรรดิทิพย์ขั้นต้น ถึงอย่างไรทั่วทั้งเมืองหลินเฟิง ก็มีเพียงจวินหยวนและเจ้าเมืองเฒ่าที่อยู่ในแดนมหาจักรพรรดิทิพย์

อย่างไรก็ตาม เจ้าของเมืองเก่านั้นอยู่อย่างสันโดษมาหลายปีแล้วและไม่เคยออกไปไหนเลย

จวินหยวนไม่ได้พาองครักษ์เงามา ซึ่งหมายความว่าเขาเป็นคนเดียวที่สามารถต้านทานสัตว์อสูรขั้นเจ็ดได้

นางกังวลไม่น้อย สัตว์อสูรขั้นเจ็ดที่มีปีก มีอย่างน้อยหกเจ็ดตัว

“เสด็จอา เจ้าเอานี่ไป”

นางส่งขวดยาใส่มือของเขา

ข้างในเป็นยา ยาคืนจิตและยารักษ์ทิพย์ขั้นหกที่นางกลั่นเอง

“น้องซิงเป็นห่วงข้าหรือ?”

เขาไม่ได้พูดอะไรต่อ แค่ใช้สายตาปีศาจนั่นมองมาที่นาง

เย่จายซิงเหลือบมองเขา “นี่มันใช่เวลาหรือไม่ ยังมาคิดเรื่องอะไรแบบนี้อีก ข้าเป็นห่วงเจ้าอยู่แล้ว ระวังตัวด้วย ความประหลาดภัยต้องมาก่อน!”

“น้องซิงวางใจเถอะ”

ริมฝีปากบางของเขากระตุกก่อนจะหยิบเม็ดยาใส่เข้าไปในตำแหน่งของหัวใจ เมื่อยื่นมือออกมา ดาบยาวก็โผล่ขึ้นมาอย่างกะทันหัน พลังดาบอันรุนแรงถาโถมเข้ามา

สัตว์อสูรที่บินอยู่ในอากาศพลันหยุดกะทันหัน ราวกับว่ารู้สึกถึงอันตราย พวกมันส่งเสียงกรีดร้อง และสัตว์อสูรระดับต่ำด้านล่างดูเหมือนจะเริ่มวิ่งเพ่นพ่านอย่างบ้าคลั่ง

กิเลนเป็นเหมือนลูกไฟที่ร้อนแรง พ่นไฟอยู่ในอากาศ สัตว์อสูรในแถวหน้ากลายเป็นถ่านหินสีดำในชั่วพริบตา

จวินหยวนกวาดดาบยาวของเขาออกไป แสงประกายเหมือนสายรุ้งทำให้ดูงดงามมาก ประกายแสงของดาบอันน่ากลัวพุ่งโจมตีกลุ่มไปยังกลุ่มสัตว์อสูร ฝูงสัตว์อสูรถูกแบ่งออกเป็นสองส่วน บนพื้นปรากฏเป็นคูน้ำ สัตว์อสูรขั้นเจ็ดสองตัวบนท้องฟ้าถูกพลังดาบโจมตี ทำให้พวกมันได้รับบาดเจ็บสาหัส ก่อนจะล่วงลงพื้น

เมื่อเย่จายซิงเห็นภาพฉากนั้น รูม่านตาของเขาก็หดตัวลง

นี่คือพลังที่ผู้แข็งแกร่งแดนมหาจักรพรรดิทิพย์มีหรือ? ช่างแข็งแกร่งจริงๆ

เมื่อเปรียบเทียบกัน ตนคือคนที่ไร้ประโยชน์จริงๆ คนที่แข็งแกร่งเช่นนี้เพียงขยับปลายนิ้ว ตนก็สามารถตายได้แล้ว

จวินหยวนอายุยังน้อย แต่ก็ฝึกฝนจนไปถึงขั้นแดนมหาจักรพรรดิทิพย์ เกรงว่าทั่วทั้งแผ่นดินเทียนเหย้าคงไม่มีใครมีพรสวรรค์เช่นนี้แล้ว

เขาเป็นคนที่โดดเด่น มีใบหน้าที่งดงามที่สุดที่นางเคยเห็นมา เขาไม่ใช่ชายอัปลักษณ์ที่ทุกคนคาดเดาไว้ ทั้งยังมีสัตว์เทพที่ถูกพันธนาการด้วยพันธสัญญา ถ้าเขาอยากมีชื่อเสียง แผ่นดินเทียนเหย้านี้คงรู้จักชื่อของเขา

เย่จายซิงไม่เข้าใจเล็กน้อย เหตุใดเขาถึงชอบตนนัก?

ด้วยการโจมตีของจวินหยวน ทหารบนกำแพงเมืองก็โล่งใจไม่น้อย นอกจากนี้ บอกกับรูปแบบการโจมตีใต้กำแพงเมืองที่ถูกเปิดใช้งาน สัตว์อสูรมากมายนับไม่ถ้วนถูกฆ่าตาย ชะลอการลุกล้ำของพวกมันได้มาก

แต่ดูเหมือนสัตว์ประหลาดจะไม่รู้จักเหนื่อย และใช้เวลาไม่นานก็มีสัตว์อสูรเพิ่มเข้ามาอีก

จนกระทั่งหลังเที่ยงคืน กิเลนก็เริ่มจะหมดแรงแล้ว เย่จายซิงให้มันกินยาไม่หยุด เห็นได้ชัดว่าสัตว์อสูรในคืนนี้มันดุร้ายเพียงใด

เนื่องจากพวกมันไม่ใช่สัตว์อสูรระดับต่ำทั้งหมด มีสัตว์อสูรขั้นห้าขั้นหกหลายตัว และมันก็ยากจะจัดการ กิเลนเป็นสัตว์เทพ แต่ยังอยู่ในช่วงวัยเยาว์ ยังไม่โตเต็มที่ พลังวิเศษจึงมีจำกัด

ทันทีที่กิเลนอ่อนกำลังลง การรุกล้ำของสัตว์อสูรก็รุนแรงขึ้น จวินหยวนฆ่าสัตว์อสูรขั้นเจ็ดมากกว่าหนึ่งโหล แต่ยังมีสัตว์อสูรขั้นสูงปรากฏตัวออกมา

นี่เป็นครั้งแรกที่เย่จายซิงได้เห็นจวินหยวนผมยุ่ง ทุกครั้งที่ได้เห็นเขา เขาจะไร้ที่ติ ไม่มีข้อบกพร่อง ตอนนี้เสื้อคลุมสีขาวพระจันทร์ของเขาเปื้อนไปด้วยเลือดสัตว์อสูรสีเขียวเข้มไม่มีเวลาว่างจัดการ และยังต้องจับตาดูสถานการณ์ของนางตลอดเวลา

โชคดีที่เขาดูไม่เหนื่อยมากนัก เหลือเวลาเพียงหนึ่งชั่วยาม ตราบใดที่ไม่มีสัตว์อสูรระดับสูงกว่าปรากฏขึ้นก็จะไม่มีปัญหาใหญ่ในคืนนี้

นางมอบยาอื่นๆ ให้แม่ทัพผาง และขอให้แม่ทัพผางส่งคนไปแจกจ่ายให้กับทหารที่ได้รับบาดเจ็บสาหัส

ยาเหล่านี้ส่วนใหญ่เป็นยารักษาขั้นสี่ มีจำนวนสี่หรือห้าร้อยเม็ด หลังจากได้รับยา แม่ทัพผางก็ตะลึงงันไปครู่ใหญ่