บทที่ 1000 ฉันอยากปลูกฝังคนผู้หนึ่ง

กินอาหารค่ำแล้ว ฟางหวูและหยวนชิงหลิงสนทนากันด้านนอก เธอกล่าวต่อหยวนชิงหลิง: “คุณถามที่มาความเกี่ยวข้องของฉันกับหงเย่มาตลอด ฉันบอกคุณได้ คุณตาของหงเย่เคยช่วยฉัน ตอนนั้นฉันเพิ่งจะข้ามเวลาไป แม้แต่กินข้าวก็เป็นปัญหา เขารับฉันไว้ เอาเสบียงอาหารของตัวเองมอบให้ฉันทั้งหมด ตอนนั้นเขาเพิ่งจะแต่งงาน ภรรยาตั้งครรภ์แล้ว ในครอบครัวยากจนจนไม่มีข้าวสารจะกรอกหม้อ ขายต่างหูคู่หนึ่งที่เป็นสินสมรสติดตัวของภรรยาของเขาเชิญหมอมารักษาบาดแผลให้ฉัน บุญคุณนี้ ฉันจำจนถึงทุกวันนี้”

“คุณตาของหงเย่? แต่ฉันจำได้ว่าสภาพแวดล้อมในครอบครัวแม่ของหงเย่ไม่ได้เลวร้ายขนาดนั้น” เมื่อก่อนเจ้าห้าได้ตรวจสอบเรื่องราวในชีวิตแม่ของหงเย่มาก่อน แม้ว่าเดิมทีจะไม่ใช่ตระกูลที่ร่ำรวยสูงส่ง แต่ก็เป็นคนในครอบครัวที่มีฐานะ

“พวกเขาหนีตามกันออกไป ในครอบครัวไม่ยอมรับโดยสิ้นเชิง” ฟางหวูพูดถึงเรื่องในอดีต ยังคงมีความรู้สึกซาบซึ้ง “หลังจากนั้นลูกสาวของเขาเกิดเรื่อง จึงพาลูกหนีกลับเป่ยถังไปอีก เพราะเวลานั้นฉันอยู่ในเมืองหลวง และไม่รู้เรื่องเหล่านี้ กระทั่งหลังจากนั้นตอนที่ฉันอยากไปตามหาพวกเขา พวกเขาก็เสียชีวิตแล้ว ฉันได้ยินมาว่าหงเย่ได้ถูกส่งไปที่กระดูกมนุษย์หมาป่า จึงแอบเข้าไปตามหาเขา อยากพาเขาออกไป ขณะที่ฉันไป เป็นตอนที่ลิงแทบจะไม่ไหวพอดี เขาให้ฉันพาลิงออกไป ซ่อนด้านบนยอดเขาหมาป่าหิมะแช่แข็งไว้ ลิงเป็นคนใกล้ชิดคนเดียวของเขา ดังนั้นเขาต้องการช่วยลิงไว้ ยาที่คุณค้นคว้าวิจัยเป็นเพียงความหวังเดียว แต่นั้นไม่รู้ว่าคุณจะข้ามเวลามาโดยสิ้นเชิง ก็รู้ว่าเป็นความหวังรำไร แต่เขาก็ไม่ยอมละทิ้ง”

หยวนชิงหลิงคิดไม่ถึงว่าจะเป็นแบบนี้ อดที่จะตะลึงงันไปไม่ได้

“ทีแรกบอกว่าฉันไม่รู้ประโยชน์ใช้สอยของเขา เพราะรู้สึกว่าตั้งแต่ต้นจนจบเป็นเรื่องระหว่างหงเย่และลิง แต่คุณเข้าใจผิดว่าเขามีเจตนาที่ไม่ดีแอบแฝงมาตลอด หงเย่ในตอนนี้เปลี่ยนเป็นยังไงฉันไม่รู้ แต่เขาเมื่อก่อน แม้ว่าจะเต็มไปด้วยความแค้น แต่ในใจกลับมีจุดที่อ่อนโยนเสมอ ฉันบอกว่ารอจนเมื่อค้นคว้าวิจัยยาออกมา ฉันจะถามคุณก่อน ให้คุณเอาตามการสังเกตที่คุณมีต่อหงเย่ มั่นใจว่าสามารถให้ได้หรือไม่ ฉันจึงจะให้ เพราะฉันไม่รู้ว่าเขาเปลี่ยนไปรึเปล่า เปลี่ยนไปจนมีความทะเยอทะยานมาก แต่ตอนนี้ ไม่มีความจำเป็นนี้แล้ว พูดให้คุณฟังก็เท่านั้น”

“ลิงบอกเขาเรื่องการค้นคว้าวิจัยยาของฉัน? และเป็นลิงที่บอกว่ายาสามารถช่วยเขาได้?”

ฟางหวูกล่าว: “ลิงบอกเรื่องราวมากมายกับเขา แต่ลิงไม่ได้ให้เขาไปหายา เป็นเขาเองที่ยังคงเก็บความดื้อรั้นนี้ไว้ในใจ เขาเข้าควบคุมคนสอดแนมของหงเล่ ผิวเผินเพื่อแทรกเข้าประเทศอื่นสืบสวนด้านการทหาร แต่ความจริงเขาได้บอกให้คนสืบเรื่องนี้อย่างลับๆโดยตลอด เริ่มแรกมีการค้นพบในแคว้นต้าโจว เพราะการแสดงออกอย่างที่ผิดปกติของไทเฮาหลงและจิ่นหนิงจวิ้นจู่ทำให้เขาตัดสินใจผิดไปแล้ว แต่เขาเคยเข้าใกล้จิ่นหนิงจวิ้นจู่ พบว่าไม่ใช่ และเขาก็ไม่มีปัญญาที่จะเข้าใกล้ไทเฮาได้ สุดท้ายการปรากฏตัวของคุณดึงดูดความสนใจของเขา แต่ว่าตอนแรกเริ่มก็ไม่ได้มั่นใจมากนัก ดังนั้นจึงอยู่ในขั้นตอนการหยั่งเชิงมาโดยตลอด และค่อยๆเอาหัวใจของเรื่องราวเคลื่อนจากแคว้นต้าโจวมาเป่ยถัง”

หยวนชิงหลิงได้ฟังคำพูดของฟางหวู นึกเชื่อมโยงก่อนหลังขึ้นมา มีความน่าเชื่อถือมากจริงๆ

“ลิงเป็นผู้เดียวที่ให้ความอบอุ่นแก่เขาหลังจากที่แม่ของเขาเสียชีวิต เขาวางไม่ลง” ฟางหวูถอนหายใจเบาๆ ชำเลืองมองหยวนชิงหลิง “ฉันกับเขาประสบเคราะห์กรรมเหมือนกัน ฉันก็มีคนที่วางไม่ลง ต้องการยาชนิดนี้ แต่ฉันรู้ว่าทำให้คุณหวั่นไหวไม่ได้ แม้ว่าคุณเองจะประสบกับความยากลำบากใหญ่หลวงเหมือนกัน ก็กลัวเพียงว่าคุณก็จะไม่เปลี่ยนใจ”

นางพูดจนเศร้าโศก แต่กลับยิ้มเจื่อนๆ “อันที่จริงแม้ว่าฉันจะได้ยาชนิดนั้นมาจริงๆ ฉันก็ส่งกลับไปไม่ได้ ก็ช่างเถอะ คุณพูดถูก การเกิดและตายจาก เดิมทีก็เป็นเรื่องทั่วไปของคน จะเพราะความเห็นแก่ตัวของตัวเองไม่สนใจส่วนรวมได้ยังไง? ไม่กี่ปีมานี้ที่ฉันอยู่เป่ยถัง มองเรื่องราวของโลกอย่างทะลุปรุโปร่ง เดิมทีก็เข้าใจอยู่ แต่ว่าความดึงดันที่ลึกซึ้ง ฉันก็วางไม่ลง”

หยวนชิงหลิงไม่เคยเห็นฟางหวูเศร้าโศกเจ็บปวดขนาดนี้มาก่อน เธอไม่รู้ว่าจะปลอบใจยังไง แต่ก็เป็นเหมือนที่ฟางหวูกล่าว นางไม่สามารถเปลี่ยนใจได้ แม้ว่าตัวนางเองจะประสบกับภัยพิบัติใหญ่

จากลากับฟางหวู ตลอดทางที่นั่งรถกลับไป หยวนชิงหลิงล้วนนิ่งเงียบ ยืนยันได้แล้วว่าหงเย่ไม่ได้เป็นภัยคุกคามต่อแคว้นต้าโจวหรือแม้แต่อาณาเขตประเทศของเป่ยถัง ก็ไม่ได้ทําให้เธอโล่งใจ

เพราะว่าความปรารถนาที่ไม่ได้มาจะทำให้คนคลุ้มคลั่ง หงเย่มีความยึดติดกับลิงล้ำลึกขนาดนี้ หากรู้ว่าการค้นคว้าวิจัยทุกอย่างถูกนางทำลาย ใครจะรับรองได้ว่าเขาจะไม่คลุ้มคลั่งลุกขึ้นมาทำลายทุกอย่างล่ะ?

ตอนกลางคืน พวกเขาสามีภรรยาพาเจ้าแฝดเข้านอน เจ้าแฝดเข้านอนอย่างรวดเร็วนานแล้ว ก่อนหน้าที่จะนอนได้หยดยาหยอดตาให้พวกเขาแล้ว เส้นสีแดงเลือดจางไปหน่อยแล้ว ก่อนหน้าที่เจ้าแฝดจะนอน มือน้อยๆดังแขนเสื้อของหยวนชิงหลิงไว้ หลังจากนอนแล้วก็ไม่ได้ปล่อยทันที นี่เป็นเรื่องที่ไม่เคยมีมาก่อน