บทที่ 101 ไม่กล้า

ในระหว่างที่พิจารณา หยู่เหวินเห้าก็กล่าวอย่างเย็นชา “เจ้าไม่พูดก็ได้แล้วเหรอ? คนข้างกายของเจ้าพระยาหุ้ยติ่งได้พูดแล้ว เจ้าจงใจไปแสดงตัวต่อหน้าเจ้าพระยาหุ้ยติ่งมาหลายวันแล้ว รู้ว่าเขาชอบผู้ชาย เจ้าก็จงใจแต่งกายเป็นชายไปให้ท่าเขา สมองของเจ้ามีปัญหาใช่มั้ย? หรือว่าหัวของเจ้าถูกผีตบ? เจ้าพระยาหุ้ยติ่งเป็นคนยังไง? เจ้ากลับกล้าไปหาเรื่องเขา ชีวิตนี้หากเจ้าไม่ต้องการ เจ้าก็ไปขุดหลุมฝังตัวเองลงไปในหลุม อย่ามาหาเรื่องให้ข้า ข้าอยากที่จะทำให้เจ้าตายนัก........”

หยวนชิงหลิงมองเขาที่ใบหน้าบูดบึ้ง ก็พูดขัดจังหวะ “ตอนที่อยู่ในจวนเจ้าพระยา ข้าได้ยินท่านพูดกับท่านเจ้าพระยาว่าหากข้าตายอยู่ในมือของเขา ท่านจะทำทุกอย่างเพื่อฆ่าเขาแล้วเอาเขามารองศพของข้า ท่านอ๋อง ที่แท้ท่านก็รักข้ามากขนาดนี้เลยเหรอ”

นี่น่าจะเป็นวิธีที่ทำให้เขาหุบปากได้เร็วที่สุดแล้ว

เป็นจริงเช่นนั้น ใบหน้าที่บูดบึ้งของเขาก็แข็งกระด้างทันที มุมปากกระตุกไปหลายที เหมือนผลข้างเคียงของคนเป็นอัมพาต “แม่งเอ๊ยเจ้าพูดมั่วซั่วอะไรกัน?”

จะได้แยกแยะทีเดียว เหมือนที่เขาว่าคนที่อยู่ในเหตุการณ์จะเห็นไม่ชัดเท่ากับคนที่มองดูอยู่ด้านข้างๆ ทังหยางกล่าวอย่างเรียบเฉย “ท่านอ๋อง เรื่องการบาดเจ็บ”

หยู่เหวินเห้าก็เข้าใจทันที ขนคิ้วลุกซู่ขึ้นมา คว้าแขนของหยวนชิงหลิงแล้วลากมากดตัวลงไป ยกฝ่ามือขึ้น มือก็จะตบลงมาแล้ว หยวนชิงหลิงก็รีบพูดอย่างรู้สถานการณ์ “พูด ข้าพูดแล้ว”

หยู่เหวินเห้าปล่อยนาง “วันนี้ไม่ได้มาเล่นๆกับเจ้า หากเจ้าไม่พูดความจริง ไม้ตะบองรอเจ้าอยู่”

ต้องแก้ไขสถานการณ์เฉพาะหน้าก่อน ตอนนี้ทำได้เพียงต้องก้มหน้าให้กับอำนาจชั่วร้ายนี้ก่อน

นางปรับท่านั่ง นั่งขัดสมาธิบนเตียง กระแอมปรับโทนเสียง ท่าทางยึกยักของนางกลับถูกหยู่เหวินเห้าดึงหูแล้วตะคอก “พูดมา!”

หยวนชิงหลิงหดคออย่างน่าสงสาร มองใบหน้าที่ดุร้ายของเขา “พูดเดี๋ยวนี้แหละ”

“หากมีคำโกหกเพียงคำเดียว ข้าจะฆ่าเจ้าก่อนแล้วค่อยรายงานเสด็จพ่อ ทางที่ดีที่สุดเจ้าอย่าคิดที่จะทดสอบความอดทของข้า” หยู่เหวินเห้ากล่าวด้วยความโกรธ

หยวนชิงหลิงรู้ว่าเขาไม่มีความคิดที่จะฆ่านาง แต่ว่า การพลั้งมือฆ่านั้นเป็นได้อยู่

เลยไม่กล้าปิดบัง “ข้าคิดว่าคนอย่างเจ้าพระยาหุ้ยติ่งที่มีพฤติกรรมชั่วร้ายแต่ก็ไม่มีหลักฐานที่จะสามารถเอาผิดเขาได้ รู้สึกคาใจ เมื่อรู้สิ่งที่เขาชอบ ข้าก็เลยแต่งกายเป็นชายเพื่อจงใจเข้าใกล้เขา เริ่มแรกแค่อยากจะดึงดูดความสนใจของเขา รอให้เขาติดเบ็ดข้าก็จะขุดหลุมพราง ให้ท่านอ๋องจับเขาได้อย่างคาหนังคาเขา ข้าสาบาน ความคิดเริ่มแรกของข้าเป็นเช่นนี้จริงๆ ข้าอยากจะร่วมมือกับท่าน”

นางมองหยู่เหวินเห้า ใบหน้าเต็มไปด้วยความจริงใจ

หยู่เหวินเห้าที่มีสีหน้าใจร้อน “พูดต่อไป” ร่วมมือ? ด้วยสมองอย่างนางก็คู่ควรเหรอ?

หยวนชิงหลิงพูดด้วยสีหน้าที่เศร้า “ใครจะไปคิดว่าเขานั้นเห็นข้านานแล้ว ยิ่งคิดไม่ถึงว่าเขาจะกล้าลักพาตัวข้ากลางถนน อีกอย่างเขายังรู้ตัวตนของข้าอีกด้วย สั่งคนให้พาข้าไปห้องที่เต็มไปด้วยเครื่องลงทัณฑ์ คิดอยากจะทำมิดีมิร้ายกับข้าในห้องนั้น ข้านั้นไม่มีทางยอมอยู่แล้ว ก็เลยฉีดยาสลบใส่เขา จากนั้น.......”

นางแอบมองเขาแวบหนึ่ง เห็นแววตาของเขายังลุกไปด้วยไฟโกรธ ก็กล่าวอย่างอ่ำๆอึ้งๆ “จากนั้นก็เลยหยิบเก้าอี้มาหนึ่งตัว ใช้ขาเก้าอี้แทงไปอาวุธที่เขาใช้ทำมิดีมิร้ายต่อผู้หญิง”

สวีอีกับทังหยางได้ยินเช่นนี้ หลังก็เย็นวาบ อีกอย่างสวีอีก็ได้กุมไปที่เป้าของตัวเองอย่างไม่รู้ตัว โอ้แม่เจ้า มันจะเจ็บขนาดไหน? เจ้าพระยาหุ้ยติ่งก็ช่างแข็งแกร่งนัก บาดเจ็บขนาดนั้น ยังจะออกมากระโดดโลดเต้นอีก

สีหน้าของหยู่เหวินเห้าก็เปลี่ยนไป และตะคอกด่าทันที “เจ้ามีโอกาสแล้ว ทำไมไม่รีบหนีไป กลับไปทำร้ายคน เจ้าเป็นหมูโง่หรือเปล่า?”

หยวนชิงหลิงเล่าต่อเนื่อง “ข้าทำร้ายเขาแล้วก็รีบหนีทันทีเลย ใครจะไปรู้ออกไปก็ถูกสาวใช้เจอเข้า ถูกบีบจนต้องเข้าไปในเรือนสุนัข แต่พูดไปแล้วก็แปลก สุนัขเหล่านั้นเหมือนบ้าไปแล้ววิ่งพุ่งไปกัดทหารในจวน กลับให้โอกาสข้าในการหนีเอาตัวรอด ข้าเห็นพวกเขาอลม่านวุ่นวายกันไปหมด ก็รีบหนีออกมาจากทางประตูหลัง อึกใจเดียวก็หนีไปอย่างไกล”

หยู่เหวินฟังแล้วรู้สึกไม่ถูกนัก เลิกคิ้ว “เจ้าหนีออกไปแล้ว?”

“อืม!”

“ในเมื่อเจ้าหนีออกไปได้แล้ว แล้วทำไม่ยังมาปรากฏตัวอยู่ในจวนอีก?” หยู่เหวินเห้าลากเก้าอี้มาหนึ่งตัว อารมณ์เริ่มเย็นลงแล้ว

หยวนชิงหลิงมองเขา “หลังจากที่ข้าหนีออกมาแล้วก็ไปหลบอยู่ในซอยไม่กล้าที่จะออกมา จนกระทั่งเห็นท่านอ๋องพาคนผ่านไป ตอนแรกข้านึกว่าท่านอ๋องไปทำงาน ไม่กล้าเรียกท่าน หลังจากนั้นข้ามาคิดๆแล้วเห็นทิศทางที่ทางอ๋องมุ่งหน้าไปนั้นเป็นทางไปจวนของเจ้าพระยาหุ้ยติ่ง ลังเลอยู่นาน ข้าก็เลยกลับไปแอบดู เห็นนอกจวนมีคนเฝ้าอยู่ ข้าก็เลยไปเข้าประตูหลัง”

“ไม่ถูก!” สวีอีกจ้องมองนางไปแวบหนึ่ง “ข้าเฝ้าอยู่ตรงประตูหลังตลอด พระชายาไม่เคยเข้ามา”

หยวนชิงหลิงกล่าวอย่างกระอักกระอ่วน “ข้านึกว่าคนที่เฝ้าอยู่เป็นคนของจวนเจ้าพระยา มองไม่ละเอียด อิงแอบอยู่กำแพงไปสักพัก ก็เห็นว่ามีรูหมาอยู่หนึ่งรู.........”