บทที่ 1156 คนอย่างท่านชายสี่เหลิ่ง

กล้ามเนื้อบนใบหน้าของซื่อจื่อของอ๋องผิงหนานกระตุกขึ้นลงหลายที จ้องมองท่านชายสี่เหลิ่ง “ตอนนี้หยู่เหวินเห้าอยู่ที่ใด”

“นั่นก็ต้องดูว่าแม่ทัพใหญ่ต้องการจะทำอะไร สิ่งที่ท่านแม่ทัพต้องการ เขาจำเป็นต้องเฝ้าเอาไว้”ท่านชายสี่เหลิ่งพูดด้วยรอยยิ้มบางๆ

ซื่อจื่อของอ๋องผิงหนานฮึหนึ่งเสียง “จริงหรือ เช่นนั้นก็เกรงว่าเขาคงจะคาดเดาได้ไม่แม่นยำ”

ท่านชายสี่เหลิ่งพูดว่า “เช่นนั้นให้ข้าลองเดาดู เป็นอย่างไร”

“ลองว่ามาซิ”ซื่อจื่อของอ๋องผิงหนานพูดเสียงเรียบ

ท่านชายสี่เหลิ่งถือน้ำชาเอาไว้จ้องมองไปที่เขา “ท่านแม่ทัพวางแผนการทั้งหมดอย่างลำบากยากเย็น สร้างอำนาจให้กับอ๋องอัน สร้างคะแนนนิยมของประชาชน ลักพาตัวลูกเมียของเขาเพื่อบีบบังคับให้เขาแย่งชิงบัลลังก์ ดูแล้วเหมือนจะเป็นการให้เขาแย่งชิงอำนาจ ที่ว่าการช่วงชิงอำนาจนั้นไร้ความหมายโดยสิ้นเชิง เพราะว่าตัวอ๋องอันเองเป็นคนที่เต็มไปด้วยปัจจัยที่ไม่มั่นคงเลย ท่านแม่ทัพไม่มีทางควบคุมอ๋องอันได้ทั้งหมด นี่ย่อมไม่ใช่จุดประสงค์ที่แท้จริง ฉะนั้นเมื่อครู่ที่ข้าบอกว่า นี่เป็นเพียงฉากบังหน้าของพวกท่านเท่านั้น แต่ว่าฉากบังหน้าที่พวกท่านได้วางเอาไว้ไม่ได้มีเพียงหนึ่ง เดิมทีอ๋องอันเป็นผู้บัญชาการค่ายทหารทางเหนือ ค่ายทหารทางเหนือเฝ้าคลังอาวุธ ข้างในนั้นมีอาวุธยุทโธปกรณ์ที่ยอดเยี่ยมของเป่ยถัง ให้อ๋องอันชิงบัลลังก์ เคลื่อนกองทัพของค่ายทหารทางเหนือ เผยให้เห็นช่องว่างของคลังอาวุธ นี่เป็นฉากบังหน้าที่สอง ให้คนเข้าใจผิดว่าพวกท่านต้องการจะแย่งชิงอาวุธรถรบไป”

ดวงตาของซื่อจื่อของอ๋องผิงหนานค่อยๆเคร่งขรึมลง แต่มุมปากยังคงโค้งขึ้นด้วยรอยยิ้มเย็น “อย่างนั้นหรือ จินตนาการดีมาก ที่ท่านชายสี่เหลิ่งยังไม่บอกจุดประสงค์ที่แท้จริงของแม่ทัพใหญ่”

ท่านชายสี่เหลิ่งพูดด้วยเสียงกลั้วหัวเราะ “ไม่รีบร้อนนี่นา มา ดื่มชากันก่อน”

ท่านชายสี่เหลิ่งยกกาน้ำชาขึ้นเทน้ำชาให้เขา พลางรินน้ำชาพลางพูดว่า “ศึกใหญ่ระหว่างเป่ยโม่กับเป่ยถังครั้งนี้ เป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ ต้องได้ชัยชนะในการศึกครั้งนี้อย่างรวดเร็ว จากนั้นค่อยเคลื่อนย้ายกองกำลังไปเผชิญหน้ากับแคว้นต้าโจว เช่นนั้นก็ต้องมั่นใจว่าก่อนที่กองทัพสนับสนุนจากแคว้นต้าโจวจะมาถึง ก็ต้องจัดการให้เรียบร้อย นี่ทำให้ข้าอดที่จะคิดถึงตอนที่ท่านแม่ทัพโจมตีแคว้นหลิวไม่ได้ ตอนนั้นท่านแม่ทัพใช้เวลาภายในสามวัน กองทัพใหญ่บุกประชิดพรมแดน บีบให้แคว้นหลิวต้องยอมจำนวนแบ่งดินแดนให้ ไม่มีแรงในการต่อต้านแม้แต่น้อย เพราะว่าก่อนที่ท่านแม่ทัพจะเข้าประชิดพรมแดน พระคลังหลวงของแคว้นหลิวถูกทำลาย เงินที่สำรองเอาไว้ถูกถ่ายเทออกไป ที่นำออกไปไม่ได้ก็จุดไฟเผาจนหมดสิ้น เดิมทีเงินสำรองสำหรับการทหารของแคว้นหลิวก็มีไม่มากอยู่แล้ว บวกกับฤดูเก็บเกี่ยวยังมาไม่ถึง ภาษีและเสบียงจากที่ต่างๆไม่สามารถเก็บรวบรวมได้ หลังจากท้องพระคลังว่างเปล่าแล้ว แม้แต่เงินเดือนของขุนนางยังไม่มีจ่าย ยังจะไปควักเอาเงินที่ไหนมาจ่ายให้ทหารไปทำศึกได้ การสู้รบ เป็นเรื่องที่เสียเงินมากที่สุด และยังเป็นการโจมตีที่เกิดขึ้นอย่างไม่ทันคาดคิด แคว้นหลิวไร้ทางตอบโต้อย่างสิ้นเชิง ย่อมต้องพ่ายแพ้ยับเยินได้แต่แบ่งดินแดนยอมจำนน เรื่องการปล้นท้องพระคลังของแคว้นอื่นเช่นนี้ จะทำให้เสพติดได้ สันนิษฐานว่า ท่านแม่ทัพทำสำเร็จอย่างราบรื่นได้หนึ่งครั้ง ก็ต้องคิดว่าจะทำสำเร็จอีกเป็นครั้งที่สอง ใช่หรือไม่”

ใบหน้าของซื่อจื่อของอ๋องผิงหนานเย็นชา “อย่างนั้นหรือ”

“นี่เป็นจุดประสงค์แรกของแม่ทัพใหญ่ ยังมีจุดประสงค์ที่สอง”

ซื่อจื่อของอ๋องผิงหนานจ้องมองเขา แสร้งยิ้มและพูดว่า “เช่นนั้นท่านลองพูดมาสิว่า จุดประสงค์ที่สองคืออะไร”

“จุดประสงค์ที่สอง ก็คือแผนการขั้นที่สองของแม่ทัพใหญ่ หลังจากจัดการกับเป่ยถังแล้ว ต้องไม่ปล่อยแคว้นต้าโจวไปแน่ เขาคงคิดจะลบล้างความอับอาย แต่ว่าอาวุธของแคว้นต้าโจวยอดเยี่ยม แม้เป่ยโม่จะร่วมมือกับแม่ทัพใหญ่ก็ยากจะโจมตีเพื่อยึดครองได้ และการต่อสู้กับต้าโจวก็มีโอกาสเพียงแค่ครั้งเดียว เพราะฉะนั้นการมีรถรบและอาวุธที่เหมือนกัน จึงจะทำให้เป่ยโม่ควบคุมโอกาสที่จะชนะไว้ได้ ”

ซื่อจื่อของอ๋องผิงหนานเอ่ยเสียงเย็นว่า “เมื่อครู่เจ้าเพิ่งจะบอกเองมิใช่หรือว่าการขโมยอาวุธของค่ายทหารทางเหนือเป็นเพียงฉากบังหน้า ทำไมตอนนี้จึงกลายเป็นว่าพวกเราต้องการจะขโมยอาวุธไปเสียแล้ว”

ท่านชายสี่เหลิ่งเอ่ยอย่างสบายๆว่า “นี่ย่อมเป็นฉากบังหน้าฉากหนึ่ง ใครๆต่างก็รู้ว่าอาวุธในค่ายทหารทางเหนือมีการสำรองไว้ไม่มาก และมีบางส่วนได้ถูกอ๋องซุนส่งออกไปแล้ว ยังมีอีกบางส่วนที่ถูกจัดสรรไปยังกองกำลังที่ประจำจุดต่างๆ การขโมยอาวุธไม่มีความหมายเลยสักนิด จุดประสงค์ของพวกท่านคือต้องการจะได้แผนที่ทางการทหาร ขโมยเงินก้อนใหญ่ออกไปจากท้องพระคลัง แล้วก็เอาแผนที่ทางการทหารไป พวกท่านอยากจะได้อาวุธเท่าไหร่ก็สามารถทำได้ แผนการนี้ดีจริงๆ ไม่พูดไม่ได้ว่าความคิดนี้ใจกล้ามาก การกระทำที่ไร้ยางอายโดยการปล้นบ้านผู้อื่นถึงหน้าประตูเช่นนี้ มีเพียงแม่ทัพใหญ่เท่านั้นที่สามารถทำได้ คนทั่วไปไม่มีความกล้าและประสบการณ์เช่นนี้ และไม่อวดดีบังอาจเช่นนี้ ”

ซื่อจื่อของอ๋องผิงหนานได้ฟังเขาพูดเช่นนี้ ก็นิ่งอึ้งไปชั่วครู่ อดไม่ได้ที่จะอุทานออกมาว่า “หยู่เหวินเห้ามีคนที่มีความสามารถจริงๆ ถึงกับสามารถคิดไปถึงขั้นนี้ได้”