บทที่ 1157 หงเล่

เมื่อท่านชายสี่เหลิ่งจากไป ทังหยางก็ค่อยๆเดินออกมา ค่อยๆนั่งลงแทนที่ของท่านชายสี่เหลิ่ง มองซื่อจื่อของอ๋องผิงหนาน

ซื่อจื่อของอ๋องผิงหนานมองเขาอย่างเย็นชา “การแสดงเส็งเคร็ง กลับใช้อุบายวางยาพิษ ข้านึกว่าเจ้าจะเฉลียวฉลาดแค่ไหน ก็แค่นี้เอง”

ทังหยางพูดว่า “ใช้ได้ก็พอ”

“นี่เป็นการสู้รบ ”ซื่อจื่อของอ๋องผิงหนานค่อยๆเอ่ยขึ้น “พวกเจ้าไร้การเตรียมการ คิดแค่ว่าพวกเรามุ่งหวังในท้องพระคลังและแผนที่ทางการทหารเท่านั้น พวกเจ้าต้องได้รับความพ่ายแพ้แน่”

ทังหยางเอ่ยว่า “เช่นนั้นก็รอดูเถอะ”

หยู่เหวินเห้ากับหงเย่อยู่บริเวณใกล้กับถนนชิงหลวน หลังจากท่านชายสี่เหลิ่งสืบข่าวมาได้แล้ว ก็แจ้งให้เขาทราบ จากนั้นก็พวกเขาก็นำคนมุ่งตรงไปยังท้องพระคลังทันที

ในขณะเดียวกัน กองทัพอู่หลินกลุ่มหนึ่งก็มุ่งตรงไปยังพระที่นั่งของราชวงศ์ ตามที่ได้รับข่าวจากการสืบอย่างลับๆ แผนที่ทางการทหารถูกไท่ซ่างหวงนำออกนอกวังแล้ว ฉะนั้น หงเล่จึงได้เตรียมยอดฝีมือกลุ่มหนึ่งเอาไว้ล่วงหน้าเพื่อแย่งชิงแผนที่ทางการทหาร

ทางด้านท้องพระคลัง หงเล่ไปเดินทางไปถึงก่อนแล้ว แต่ว่าเป็นเพราะตอนนี้อ๋องหวยเป็นผู้ควบคุมท้องพระคลังภายใน หรงเยว่จะปล่อยให้ความปลอดภัยของเขาต้องถูกคุกคามได้อย่างไร

ฉะนั้นได้ก่อนที่หงเล่จะเดินทางมาถึง นางก็ได้เตรียมกลุ่มคนที่มีวรยุทธสูงส่งที่สุดของสำนักเหลิ่งหลังแทรกซึมเข้าไปข้างในตั้งแต่ต้นแล้ว เมื่อกองทัพหน้าของหงเล่มาถึง ก็ต้องรับศึกทันที ชั่วขณะนั้น เมืองหลวงเกิดเสียงต่อสู้ฟาดฟันกันไปทั่วทุกทิศ

พระชายาอันถูกช่วยออกมาอย่างราบรื่น ข่าวถูกส่งออกไปอย่างรวดเร็ว ภายใต้ความยินดีอย่างยิ่งของอ๋องอัน ย่อมไม่มีทางโจมตีราชวังอีก แต่ก็เหมือนที่ซื่อจื่อของอ๋องผิงหนานพูด คนที่เขาได้นำมาด้วยมีเพียงสองส่วนเท่านั้นที่เป็นคนของตนเอง ฉะนั้น กองทัพใหญ่ที่ทรยศต่อค่ายทหารทางเหนือนี้ยังคงทำตามที่หงเล่ได้วางแผนการเอาไว้ โจมตีราชวัง ถ่วงเวลาทหารรักษาพระองค์ ไม่ให้ทหารรักษาพระองค์สามารถเดินทางไปช่วยเหลือทางท้องพระคลังได้

มีนายพลหลายนายของค่ายทหารทางเหนือถูกชักจูงให้ทรยศ คนเหล่านี้ล้วนเป็นนายทหารเก่าแก่ มีชื่อเสียงในกองทัพเป็นอย่างยิ่ง ทหารที่ติดตามพวกเขาก็มีจำนวนมาก แต่กลับมีการสมรู้ร่วมคิดกันในวันเวลาที่ผ่านมา การศึกครั้งนี้พวกเขาต้องช่วยให้หงเล่ชนะเท่านั้น ไม่เช่นนั้น ชีวิตของตนเองและวงศ์ตระกูลก็รักษาเอาไว้ไม่ได้

ที่ทำให้อ๋องอันตกอยู่ในสถานการณ์ที่อันตรายมากเป็นอย่างยิ่ง อ๋องอันต้องสร้างคุณความดีเพื่อชดเชยความผิด จึงจำเป็นต้องพยายามสุดกำลังเพื่อยับยั้งไม่ให้พวกเขาเข้าโจมตีเข้าไปในวังหลวง ทำการประสานกับกู้ซือจากภายนอกไปยังภายใน บางทีกู้ซืออาจจะสามารถดึงคนไปช่วยเหลือทางด้านท้องพระคลังได้

ตอนนี้ท้องพระคลังเป็นจุดที่สำคัญอย่างยิ่งยวด เพราะว่าในหนึ่งปีมานี้ ไท่ซ่างหวงบริจาคทองคำเข้าสู่ท้องพระคลังไม่ได้ขาด เพื่อใช้ในการทหาร ไท่ซ่างหวงนั้นเป็นคนที่มองการณ์ไกล รู้สึกว่าเป่ยโม่มีนิสัยโฉดชั่วราวหมาป่า ต้องทำการหยิบยกเรื่องสงครามขึ้นมาอีกแน่ เพื่อเป็นการหลีกเลี่ยงสถานการณ์ขาดแคลนเงินในการเลี้ยงดูกองทัพ เขาได้นำทองคำที่ได้จากภูเขาทอง เข้าสู่ท้องพระคลังเป็นส่วนใหญ่

โจมตีประเทศของผู้อื่น ใช้ทหารของประเทศผู้อื่น ปล้นท้องพระคลังของประเทศอื่นกลางวันแสกๆ การวางแผนในการแทรกซึมเช่นนี้ใช้เวลาไม่นาน แต่กลับทำให้เป่ยถังตกอยู่ในสถานการณ์ที่ลำบากมาก ความแค้นนี้ ทำให้หยู่เหวินเห้ากลืนไม่เข้าจริงๆ พาท่านชายหงเย่มุ่งตรงไปยังท้องพระคลัง

ท้องพระคลังมีตำแหน่งที่ตั้งอยู่ข้างพระราชวังทางด้านตะวันออก อยู่ห่างจากที่ทำการกรมคลังร้อยกว่าจั้ง ตอนที่หยู่เหวินเห้าไปถึง สถานการณ์สงครามตึงเครียดมาก ลูกศรไฟถูกยิงเข้าไปในกำแพงท้องพระคลังไม่หยุด แต่ยังดีที่ท้องพระคลังแข็งแกร่งไม่สามารถตีแตกได้ และไม่สามารถทำให้สะทกสะท้านได้ในชั่วขณะ ลูกศรไฟถูกยิงออกไป แม้จะทำให้เกิดไฟไหม้ขึ้นเล็กน้อย ดีที่ไม่ได้ทำให้เกิดเพลิงลูกใหญ่

ในบรรดาคนเหล่านี้ มีคนผู้หนึ่งสวมชุดยาวสีดำทั้งตัวนั่งอยู่บนหลังม้า ในมือของเขาถือกระบี่ยาวที่ทำจากเหล็กนิล ใต้ดวงอาทิตย์ที่แรงกล้า แต่รอบกายเขากลับมีบรรยากาศของความมืดครึ้มแผ่กระจายไปทั่ว คนของเขา กรูกันเข้าไปอย่างต่อเนื่องไม่ขาดสาย เขานั่งอยู่บนหลังม้าไม่ได้ออกศึก ได้แต่สั่งการให้ยิงธนู

หัวลูกศรทั้งหมดถูกจุ่มในน้ำมัน ลูกศรที่ยิงออกไปราวกับดาวตกบินไปยังด้านในของท้องพระคลัง หยู่เหวินเห้ากับหงเย่สบตากันแวบหนึ่ง หงเย่เอ่ยเสียงขรึมว่า “เข้าไม่ได้ต้องการจะปล้นท้องพระคลัง แต่เขาต้องการจะเผาท้องพระคลัง”