บทที่ 1320 ฝู่ฉู่อาการสาหัส

พระตำหนักฉินคุน โกลาหลเป็นประวัติการณ์

หมอหลวงของโรงหมอหลวงถูกเรียกตัวมาทั้งหมด จัดให้ไท่ซ่างหวงและโสวฝู่ฉู่อยู่ในตำหนักเดียวกัน นี่คือสิ่งที่เซียวเหยากงยืนกราน เขาตะคอกด้วยดวงตาแดงก่ำ “ข้าจำเป็นต้องเฝ้าพวกเขาทั้งสอง สักคนก็ล้วนไม่สามารถออกจากสายตาของข้าได้!”

หลายปีมานี้เซียวเหยากงมีนิสัยสงบนิ่งเป็นที่สุด ตะคอกอย่างบ้าคลั่งเช่นนี้ ก็ยังเป็นครั้งแรก ทำให้ทุกคนในตำหนักตื่นตระหนกจะร้อนรนขึ้นมาทันที

หลังจากแม่นมสี่รู้เรื่อง ก็วิ่งพุ่งตรงมาตลอดทาง นางอยู่ในครัวเตรียมซุปตุ๋นของวันนี้ ได้ยินว่าฝู่ฉู่และไท่ซ่างหวงเกิดเรื่อง นางทั้งคนก็ลนลานแล้ว วิ่งล้มลุกคลุกคลานออกมาถึงตำหนัก เห็นไท่ซ่างหวงกับฝู่ฉู่นอนอยู่บนเตียง ขาทั้งสองข้างของนางสั่นเทาอย่างอดไม่ได้ สั่นระรัวไปทั้งร่างกาย คุกเข่าตุบลงบนพื้น ไม่มีปัญญาจะยืนขึ้นมาได้แล้ว

หมอหลวงเข้าไปตรวจวินิจฉัย ภายใต้ความโกรธจัดของไท่ซ่างหวง เลือดลมพลุ่งพล่านจึงทำให้กระอักเลือด เดิมทีพื้นฐานของเขาก็ไม่ค่อยดีนัก ทำสงครามรอบหนึ่ง เหน็ดเหนื่อยตรากตรำ ร่างกายทั้งหมดล้วนอาศัยจิตใจที่เด็ดเดี่ยวและความสุขรักษาให้คงอยู่ บัดนี้พลังนี้ถูกทำลายไป ภายใต้ความโกรธและความสิ้นหวัง ทั่วทั้งร่างกายราวกับเม็ดทรายเช่นนั้น พังทลายด้วยความรวดเร็ว

หมอหลวงปาดเหงื่อบนหน้าผาก เกรงว่าจะเป็นโรคลมเท่านั้น ดีที่ไม่ใช่

สถานการณ์ของโสวฝู่ฉู่ ก็ไม่ได้เป็นที่พึงพอใจนัก

เขาเพราะหน้าผากส่วนหน้ากระแทกบนมุมโต๊ะ หน้าผากปรากฏเป็นโพรงขึ้น หลังจากเลือดหยุดไหลแล้ว คนกลับยังไม่ฟื้น ลมหายใจก็ค่อนข้างอ่อน อีกทั้งผ่านไประยะหนึ่ง ใบหูและรูจมูกก็มีเลือดไหลออกมา หมอหลวงรีบห้ามเลือด แต่หลังจากห้ามเลือดแล้ว สถานการณ์กลับยิ่งแย่ลงแล้ว

ย่วนพ่านและหมอหลวงสองสามคนทำได้เพียงขอคำสั่งจากฮ่องเต้หมิงหยวน ฮ่องเต้หมิงหยวนนั่งอยู่บนเก้าอี้ ทั้งคนก็ราวกับสูญเสียวิญญาณไปแล้วเช่นนั้น แววตาว่างเปล่า ได้ยินหมอหลวงมาขอคำสั่ง เขาออกแรงจับที่วางแขนเก้าอี้อย่างแรง เสียงสั่นไม่หยุด “เชิญ.....พระชายารัชทายาท เร็วเข้า!”

ม้าเร็วตัวหนึ่งพุ่งออกจากพระราชวังไปด้วยความรวดเร็ว เป็นมู่หรูกงกงออกไปเชิญด้วยตัวเอง ถึงจวนอ๋องฉู่ ก็ไม่ได้พูดอธิบายอย่างอื่น เพียงแค่ให้พระชายารัชทายาทเก็บกล่องยาเข้าวังทันที รอช้าไม่ได้

หยวนชิงหลิงไม่เคยเห็นมู่หรูกงกงร้อนรนเช่นนี้มาก่อน ไม่กล้ารีรอชักช้า ออกเข้าวังไปกับเจ้าห้า

รอจนเข้าวัง มู่หรูกงกงจึงบอกต่อหยวนชิงหลิงและหยู่เหวินเห้า เพราะว่าไท่ซ่างหวงและโสวฝู่ฉู่เกิดเรื่องขึ้น อีกทั้งสถานการณ์ก็อันตรายเป็นที่สุด

เมื่อหยวนชิงหลิงได้ยินว่าไท่ซ่างหวงและโสวฝู่ฉู่เกิดเรื่องขึ้น ก็ตกใจจนเหมือนโดนสูบเรี่ยวแรงทั้งตัวไป แทบจะยืนไม่มั่นคง นี่จึงได้รู้ว่าเหตุใดมู่หรูกงกงถึงไม่ยอมพูดตลอดทาง จำเป็นต้องเข้าวังก่อนจึงพูด

เจ้าห้ากอดนางไว้ นัยน์ตาร้อนใจเช่นกัน “ข้าส่งเจ้าไปที่พระตำหนักฉินคุน”

เขาอุ้มหยวนชิงหลิงขึ้นมา ใช้วิชาตัวเบาพุ่งตรงไปยังพระตำหนักฉินคุน มู่หรูกงกงก็ไล่ตามหลังมา เดิมทีพระราชวังนี้ไม่อนุญาตให้ใช้วิชาตัวเบาโดยง่ายดาย ตอนนี้ไม่มีใครสนใจแล้ว

ไท่ซ่างหวงฟื้นมาแล้ว เพียงแต่หลังจากกระอักเลือด ปอดก็เจ็บปวดหนักมาก ไม่มีปัญญาจะพูดจาได้ ทั้งยังรู้ว่าอาการของโสวฝู่ฉู่อันตราย ไม่เพียงแต่ร่างกายของเขาที่สลายไป จิตใจก็สลายไปด้วย ฮ่องเต้หมิงหยวนอยากเดินไปด้านหน้าเพื่อขอรับโทษ แม้แต่จะมองเขาก็ไม่มอง เอาแต่โกรธเคืองเช่นนี้ ใบหน้าเต็มไปด้วยความเย็นชา

จนได้เห็นหยวนชิงหลิงและหยู่เหวินเห้าเข้ามา เห็นใบหน้าที่ร้อนใจทำอะไรไม่ถูกทั้งสองนั่น โดยเฉพาะเห็นหยวนชิงหลิงร้องไห้แล้ว ใบหน้าที่เย็นชาแข็งกร้าวของเขานั้นจึงได้มีอารมณ์ความรู้สึกขึ้นมาเล็กน้อย เพียงแค่คิดถึงการสนทนานั้น แล้วเห็นความเป็นห่วงเป็นใยอย่างมากจากนัยน์ตาของพวกเขาอีก มักจะรู้สึกว่าเด็กทั้งสองน่าสงสารอยู่เสมอ เหนื่อยยากตรากตรำ สุดท้ายก็ไม่รู้ว่าได้รับอะไร?

จิตใจขุ่นเคืองทันที คางสั่นขึ้นมาแล้ว

หยวนชิงหลิงกึ่งคุกเข่าอยู่ข้างเตียง นางตัวหนักแล้ว นั่งยองไม่ได้ ทำได้เพียงกึ่งคุกเข่าเช่นนี้ เช็ดน้ำตาทีหนึ่ง เอ่ยถามด้วยริมฝีปากที่สั่นเทา “ไม่สบายตรงไหนเพคะ?”

ไท่ซ่างหวงชี้ไปทางโสวฝู่ฉู่ ยังคงไม่มีปัญญาจะพูดออกมา ใช้เพียงสายตาบอกนาง ตรวจให้โสวฝู่ฉู่ก่อน

หยวนชิงหลิงหันกลับไป เห็นแม่นมสี่เฝ้าอยู่ข้างเตียง บนพื้นมีผ้าที่เป็นเลือดกองหนึ่งแล้ว ก็อยู่ข้างเท้าของแม่นมสี่ นางทั้งคนกระวนกระวายจนสั่น เงยหน้าขึ้นใช้สายตาที่สิ้นหวังมองดูนาง

หัวใจของหยวนชิงหลิงชะงักไปทันที ภายใต้การประคองเข้ามาอย่างรีบร้อนของเจ้าห้า เห็นบนหน้าผากของโสวฝู่ฉู่เป็นโพรง นางกลับถอนใจเฮือกหนึ่ง ไถ่ถามสถานการณ์ บอกว่าหลังจากที่กระแทกได้รับบาดเจ็บหูและจมูกก็มีเลือดออก หยวนชิงหลิงตกใจจนมองไปทางใบหูของเขา ภายในยังมีก้อนสำลีอุดอยู่ รีบยื่นมือไปดึงออกมา