บทที่ 1321 เมื่อรู้เรื่องในอดีต

‘รอดูอาการ’ เพียงคำเดียว จิตใจทุกคนที่ได้ฟังก็หนักอึ้งทันที แต่ไรมาพระชายารัชทายาทก็ทำให้ทุกคนรู้สึกปลอดภัย นางกระทั่งไม่ได้เอ่ยคำพูดแง่บวกสักคำ ทุกคนก็รู้อยู่แก่ใจแล้ว

ไท่ซ่างหวงรู้สึกว่าทรวงอกมีคาวเลือดทะลักขึ้นมาอย่างรวดเร็ว เรื่องที่ผ่านมากับฉู่เสี่ยวอู่ในชีวิตนี้แวบออกมาจากหัวสมองแบบพร่าเบลอ ยังจำคำพูดนั้นที่เขาเอ่ยขึ้นในค่ำคืนนั้นได้ ชาตินี้จะอยู่กับเจ้าหกทำเพื่อเป่ยถังจนลมหายใจสุดท้าย

อายุน้อยๆ ก็มีความรู้โดดเด่น อย่างไรก็ใช้ชาตินี้และชีวิตนี้กับเป่ยถัง

คำพูดลางร้าย ความเจ็บปวดทุกข์ทนปรากฏในหัวใจ เขาใช้กำลังทั้งหมดที่มีกลั้นเลือดสดนี้ไว้ “ส่งฮ่องเต้ออกไป!”

เมื่อเอ่ยออก ความระทึกไม่ด้อยไปกว่า ‘รอดูอาการ’ คำนั้นของหยวนชิงหลิงเลย ทุกคนไม่กล้าเงยหน้ามองฮ่องเต้หมิงหยวน มีแต่มู่หรูกงกงที่เดินขึ้นหน้าเล็กน้อย ยื่นมือประคองฮ่องเต้หมิงหยวนที่อ่อนเปลี้ยทั้งตัวให้ลุกขึ้น แต่ฝีเท้าของเขากลับทรุดลงเล็กน้อย แทบยืนไม่ติด

“เสด็จพ่อ!” หยู่เหวินเห้ารีบรุดเข้าไปประคองร่วมกับมู่หรูกงกง

ฮ่องเต้หมิงหยวนมองมือที่เขาแตะมา ในใจมีอารมณ์ซับซ้อนปนเป เจ็บปวด ลังเล ตื่นตระหนก และยังเจือโทสะที่ไม่อาจเมินได้เล็กน้อย

สุดท้ายเขาก็ผลักมือของหยู่เหวินเห้าออก เดินโซเซราวกับเอ็นกระตุกทั้งตัว

หยู่เหวินเห้าตะลึงงัน มองเซียวเหยากง เรื่องทั้งหมดเกรงว่าเขาจะรู้ดีที่สุด แต่เขาในเวลานี้ก็ราวกับสติแตก นั่งด้วยนัยน์ตาที่ว่างเปล่า

เซียวเหยากงเข้มแข็งมากว่าครึ่งชีวิต แต่กลับไม่รู้ว่าตอนนี้ทำอะไรได้ ได้แต่พึมพำเอ่ยมาประโยคหนึ่ง “ข้าว่า คนที่ตายก่อนนั่นแหละถึงไม่ต้องทนทุกข์!”

เป็นลางร้ายอีกแล้วหรือ? เขาไม่ต้องการนะ!

แต่เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้ได้? ตอนจบของพวกเขาสามเฒ่าน่าจะเป็นหลังจากช่วงท้ายของชีวิต ที่ควรได้ก็ได้มาแล้ว ที่ควรเสพสุขก็เสพสุขแล้ว จากนั้นก็นอนบนเตียงอย่างสงบ อำลากับทุกคนที่ใส่ใจ แล้วจากโลกนี้ไปท่ามกลางสายตาอาลัยอาวรณ์ของพวกเขา

ไม่ควรเป็นเช่นนี้เด็ดขาด

เขาชายตาขึ้น มองทางโสวฝู่ฉู่ ดวงตาไร้ความร้อนรุ่ม เอ่ยพึมพำ “ฉู่เสี่ยวอู่ ประโยคสุดท้ายที่ท่านพูดคืออะไรนะ? ข้าจำไม่ได้แล้ว”

การพลังทลายของผู้อ่อนแอมักไม่ทำให้ผู้อื่นหวั่นไหว เพราะราวกับเป็นเรื่องปกติ

มีเพียงผู้ที่แน่วแน่อดกลั้นเท่านั้น ที่พอพังทลายแล้ว ก็ทำให้คนไม่อาจมอง มองแล้วเป็นต้องหลั่งน้ำตา

หยวนชิงหลิงรีบเบือนสายตาหนีอย่างรวดเร็ว ไม่กล้ามองใบหน้าของเซียวเหยากง อย่าว่าแต่เซียวเหยากง แม้แต่นางก็ไม่รู้ว่าเวลามีอะไรที่พอจะทำได้บ้าง

อาการบาดเจ็บของโสวฝู่โดยรวมก็แน่ชัดได้ว่ากะโหลกร้าว รู้ได้จากการที่มีเลือดออกจมูกและหู แต่สภาพการณ์เลือดออกหนักแค่ไหน ความดันภายในจะสูงเท่าไร ดัชนีภาวะช็อกจะลดได้หรือไม่ ทั้งหมดนี้นางไม่อาจตัดสินได้อย่างแน่ชัด

กระทั่งอารมณ์ของทุกคนสงบลงแล้ว หยวนชิงหลิงจึงเอ่ยถามเสียงเบา “ท่านโสวฝู่เคยได้รับบาดเจ็บตอนอยู่ในสนามรบหรือไม่? ท้ายทอยเขา เคยถูกกระแทกแรงหรือไม่?”

“เคย!” อารมณ์ของเซียวเหยากงค่อยๆ กลับคืนมา ตอบคำถามของหยวนชิงหลิง “เคยถูกโล่ของศัตรูทุบ แต่ตอนนั้นไม่สาหัส ใช้ยาขจัดเลือดคลั่งแล้ว ปวดหัวบ้าง ไม่หนักหนาอะไร”

สีหน้าหยวนชิงหลิงเคร่งเครียดขึ้นอีก

เมื่อหยู่เหวินเห้าเห็นดังนั้นจึงถาม “หรือว่าอาการเดิมเมื่อก่อนหน้านั้นทำให้แผลกระแทกหนักขึ้นหรือ?”