บทที่ 1403 ของขวัญนกฟีนิกซ์

ฟางหวูไม่ได้รู้สึกแปลกใจมากนัก อันที่จริงหลังจากปลูกถ่ายแล้วก็จะเกิดปัญหาเล็กน้อย เธอเคยคาดคิดไว้แล้ว พวกเด็กๆล้วนมีความสามารถในการรักษาตัวเองได้ เธอที่เป็นเจ้าของร่างเดิมจะไม่มีได้อย่างไรล่ะ?

“ความจริงผู้ที่ได้ฉีดยาก็คือเธอ ทำไมพวกเด็กถึงการถ่ายทอด?” ฟางหวูถาม เรื่องนี้เธอเคยคิดมาก่อน และมีคำอธิบายของตัวเอง อยากฟังคำอธิบายของหยางหรูไห่

“ไม่กี่ปีมานี้ เธอควบคุมร่างกายของหยวนชิงหลิงที่เป่ยถัง จากนั้นก็เปลี่ยนแปลงยีนของหยวนชิงหลิงที่เป่ยถัง ทำให้ร่างกายของหยวนชิงหลิงที่เป่ยถังเหมือนกับร่างกายของเธอ หลังจากเกิดการกลายพันธุ์ของยีนตัวเธอเองยังเรียบเรียงรหัสพันธุกรรมชุดหนึ่ง กำจัดโรคทั้งหมดที่เกิดจากการกลายพันธุ์ของยีน แต่เพราะว่ายังไงซะก็กั้นด้วยมิติเวลา ความสามารถของเธอมีขีดจำกัด ขณะเดียวกันที่รักษาร่างกายไว้ เธอก็ไม่สามารถกำจัดเซลล์สมองของหยวนชิงหลิงที่เป่ยถังทั้งหมดได้ ด้วยเหตุนี้จึงเกิดสถานการณ์มันสมองเสื่อมโทรมและตาย สถานการณ์เช่นนี้หากเธอไม่ได้รับการปลูกถ่าย เธอจะอ่อนแอและตายไป ก่อนหน้านี้ที่เธอตั้งครรภ์ครั้งที่สอง หลังจากที่เด็กในท้องของเธอได้รับการถ่ายทอดพันธุกรรมจากที่เธอได้ฉีดยา ช่วยเหลือเธอได้มาก เพราะระหว่างกระบวนการพัฒนาสมองของเด็กในท้อง มีเซลล์ที่เลี้ยงสายสะดือป้อนกลับมาให้แม่ แต่นี่จำเป็นต้องใช้กระบวนการดูดซึม ฉะนั้นในตอนนั้นเธอจึงเคยหมดสติไป แต่หลังจากดูดซึมแล้ว ก็ฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง ถึงท้องที่สาม การเสื่อมสภาพและตายของสมองค่อนข้างรุนแรงแล้ว บวกกับที่นี่เกิดอุบัติเหตุเกิดขึ้น นี่จึงทำให้ไม่สามารถทำต่อไปได้ การปลูกถ่ายเป็นเพียงวิธีเดียว”

แม้ว่าฟางหวูจะเป็นคนที่ทำวิจัยทางด้านนี้ แต่เมื่อได้ยินคำพูดของหยางหรูไห่ ก็ยังคงรู้สึกตกใจมาก

เธอหัวเราะเจื่อนๆเสียงหนึ่ง “ฉันยืนยันมาตลอด ว่าจุดสิ้นสุดของวิทยาศาสตร์คือเทพศาสตร์ ดูเหมือนว่า ฉันผิดไปแล้ว วิทยาศาสตร์ ก็คือวิทยาศาสตร์ ในอดีตสำหรับเรื่องราวและขอบเขตวิชาการที่มนุษย์ไม่รู้ ก็มักจะคิดว่านั่นคือขอบเขตของเทพเซียน ฉันก็ทำผิดพลาดเช่นนี้”

หยางหรูไห่ยิ้มเล็กน้อย “คำพูดนี้ ไม่แน่ก็อาจจะไม่ผิด”

“จะพูดอย่างไร?”

หยางหรูไห่โบกมือ “ไตร่ตรองเอง!”

ผู้เชี่ยวชาญพูดจา โดยปกติมักจะพูดถึงจุดหนึ่งแล้วหยุดลง ฟางหวูเข้าใจ จึงไม่ได้ถามอีก

เมื่อความสามารถของคนผู้หนึ่งมีขีดจำกัด รู้มากเกินไป จะรับไม่ไหว

หยวนชิงหลิงถูกเคลื่อนย้ายไปโรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่ง บังเอิญว่า หูจิ่นหมิงสามีของหยางหรูไห่เป็นกรรมการของโรงพยาบาลแห่งนี้ ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องติดต่ออะไรนัก คนก็ส่งไปยังห้องผู้ป่วยชั้นบนสุดโดยตรง ที่นี่ไม่ใช่ห้องผู้ป่วยเฉพาะสำหรับผู้มีอำนาจใหญ่โตหรือคนรวย แต่เป็นห้องผู้ป่วยที่ป่วยเป็นกรณีพิเศษ

บางครั้งหยางหรูไห่ก็จะมาทำการรักษาผู้ป่วยที่โรงพยาบาลแห่งนี้

ฟางหวูจัดการให้คนของตระกูลหยวนและซาลาเปาเข้าเยี่ยม แต่ไม่สามารถเข้าไปได้ ทำได้เพียงมองผ่านกระจกเข้าไปด้านในเท่านั้น หยวนชิงหลิงยังไม่ฟื้น ทั้งตัวเสียบเต็มไปด้วยท่อ บวกกับคลุมผ้าห่ม แทบจะมองไม่เห็นใบหน้าของนาง

แต่ว่า รู้ว่าท่านแม่ไม่เป็นไร ซาลาเปาก็วางใจแล้ว

หมอบบนกระจก มองดูอยู่ครู่หนึ่งอย่างเหม่อลอย จึงหันหน้าไปพูดกับแม่ของหยวนชิงหลิง“คุณยาย ท่านแม่ไม่เป็นไร นางเข้มแข็งมาก”

แม่ของหยวนชิงหลิงกล่าวสะอึกสะอื้น“พูดถูก แม่ของเธอเข้มแข็งตั้งแต่เด็กๆ ไม่มีอะไรจะยากเกินความสามารถเธอได้”

ศาสตราจารย์หยวนถามฟางหวู “เมื่อไหร่เธอจะฟื้น?”

“คุณหมอหยางบอกว่าไม่ได้เร็วขนาดนั้น อันที่จริงหลังจากผ่าตัดแล้วนางเคยฟื้นมาก่อน แต่ตอนนี้เกี่ยวกับการใช้ยา จึงอยู่ในสภาวะหมดสติชั่วคราว ยังต้องควบคุมตรวจวัดสถิติอีกหน่อย ดูว่าจะควบคุมสถานการณ์การแบ่งแยกและการเกิดใหม่เซลล์สมองได้อย่างไร หยางหรูไห่ไม่ได้บอกว่าจะฟื้นขึ้นมาเมื่อไหร่ แต่ฉันคาดเดาว่า ก็เป็นเรื่องสองสามวันนี้แล้วล่ะค่ะ”

“การผ่าตัดนี้ ยี่สิบชั่วโมงเต็มๆ ช่างทำให้คนตกใจกลัวจริงๆ” แม่ของหยวนชิงหลิงกล่าวอย่างปวดใจ

ซาลาเปาก็สงสารท่านแม่ กล่าว“รอท่านแม่ออกมาแล้ว พวกเราจะต้องปกป้องท่านแม่ให้ดีๆอย่างแน่นอน ท่านพ่อก็จะปกป้องท่านแม่เป็นอย่างดี”

ฟางหวูอุ้มซาลาเปา อมยิ้มแล้วกล่าว“กลัวเพียงแค่หลังจากนี้ที่อ่อนแอที่สุดในบ้านของพวกเธอ ก็คือท่านพ่อของเธอแล้ว”

ซาลาเปาตะลึง จากนั้นก็เข้าใจได้ทันที นัยน์ตาเกิดความสงสารเห็นอกเห็นใจขึ้นมาทันที “คำพูดนี้ไม่สามารถพูดกับท่านพ่อได้”

บรรยากาศเต็มเปี่ยมไปด้วยความสุขในพริบตา

ทุกคนล้วนหัวเราะเล็กน้อย จ้องมองไปยังคนที่นอนอยู่ด้านใน