บทที่ 1404 ต้องบอกเขาหรือไม่

แต่อย่างไรก็เป็นของที่คนอื่นมอบให้ ก็ไม่สามารถรังเกียจว่าไม่สวยได้ จึงกล่าว“แขวนเลี้ยงไว้ใต้ระเบียง จับหนอนให้มันกินหน่อย”

สวีอีกล่าว“องครักษ์ฟ้าผ่านั่นบอกแล้วว่า ไม่กินหนอน ไม่อยู่บนสนามหญ้า ให้ปล่อยมัน มันจะหาต้นอู๋ถงเกาะ ประจวบเหมาะกับที่ในลานมีต้นอู๋ถงต้นหนึ่งพอดี จะปล่อยมันออกมาหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?”

หยู่เหวินเห้ามองดูปีกนั่น น่าจะยังบินไม่ได้ จึงกล่าว“เช่นนั้นก็ได้ เจ้าก็ปล่อยเถอะ!”

สวีอีหิ้วกรงนกออกไป ตะโกนเสียงหนึ่ง พวกเด็กๆก็เข้ามามุง ต่างคนต่างพูดแสดงความคิดเห็นถกเถียงถึงรูปลักษณ์ของนกตัวนี้

“นี่คือนกฟีนิกซ์หรือ? น่าเกลียดจริงๆ!” ซาลาเปาพูดตรงๆ

“ยังสวยไม่เท่ากับไก่เลยน่ะ แต่ว่ากรงเล็บทั้งสองนั้นสวยมากจริงๆ” ข้าวเหนียวจ้องมองไปที่กรงเล็บนั่น กรงเล็บเป็นสีเหลืองทั้งหมด สีเหมือนกับหางเช่นนั้น ตัวเล็กแค่นี้ก็มีเกล็ดที่สวยงามแล้ว หลังจากปล่อยออกมาก็เกาะพื้นได้มั่นคงเป็นพิเศษ

“เดินได้ไหม? ลองเดินดู!” ทังหยวนผลักมัน แต่นกฟีนิกซ์น้อยนั่นไม่เดิน ก็อยู่ที่เดิม มองไปที่ศีรษะสองศีรษะด้านหน้าด้วยความฉงน

“เดินก็ไม่ได้หรอ น้องสาวไม่ชอบแน่ๆ โค้ก เอาเจ้าเสือน้อยของเจ้าให้น้องสาว” ซาลาเปาออกคำสั่ง

โค้กใจกว้างมาก “ให้น้องสาว ให้น้องสาว”

เซเว่นอัพกล่าว“ข้าก็ให้ ข้าก็เอาเจ้าเสือมอบให้น้องสาว”

ข้าวเหนียวก็พูด“หากน้องสาวชอบหมาป่าหิมะ ข้าก็เต็มใจเอาหมาป่าหิมะให้น้องสาว”

ซาลาเปาคิดแล้วคิดอีก “ข้าก็เต็มใจให้”

เขามองไปทางทังหยวน “เจ้าให้หรือไม่? พวกเราล้วนให้แล้ว ให้น้องสาวเลือกเอง เลือกอันไหนก็ไม่สามารถเสียใจได้”

หาได้ยากที่ทังหยวนจะใจกว้าง “เงินข้าก็ยอมให้ ไม่ต้องพูดถึงหมาป่าหิมะแล้ว”

น้องสาวก็คือของล้ำค่าในมือของพวกเขา เหมือนการเฝ้ารอดวงดาวเฝ้ารอดวงจันทร์เช่นนั้น ก็เฝ้ารอการมาถึงของน้องสาวที่เป็นดั่งหยกมาได้คนหนึ่งนี้ ต้องการอะไรจะไม่ยอมให้ได้ไงล่ะ?

หยู่เหวินเห้าอุ้มลูกสาวมองดูอยู่ที่ระเบียบ ปรากฏรอยยิ้มปลื้มใจออกมา ก้มหน้าลงเอาหน้าผากค้ำกับหน้าผากของลูกสาว “ดูสิ พวกพี่ชายดีต่อเจ้าเป็นอย่างมาก”

เสี่ยวกวาจื่ออยู่ในผ้าอ้อม หัวเราะขึ้นมาเล็กน้อย

นกฟีนิกซ์น้อยที่อยู่บนพื้นไม่ขยับตัวนั้น หลังจากที่นางหัวเราะอย่างน่ารัก ก็กระพือปีกบินขึ้นมาทันที ลงมาด้านบนผ้าอ้อม หัวนกนางแอ่นค่อย ๆโน้มลงไปด้านล่าง และชนเข้ากับหน้าผากของเสี่ยวกวาจื่อ

หยู่เหวินเห้าประหลาดใจ “รู้จักเจ้านายเหมือนกันน่ะหรือ?”

ดูท่า ไม่ใช่สัตว์ตัวน้อยธรรมดาๆในสระน้ำจริงๆล่ะ

เขาเงยหน้าถามสวีอี “ฟ้าผ่าไปแล้วหรือ?”

“ขณะที่เขาเข้ามา เขาขออาหารกินมื้อหนึ่ง บอกว่าหิวแล้ว กินแล้วก็จะจากไปพ่ะย่ะค่ะ” สวีอีพูดพลาง ก็พูดอย่างอัดอั้นใจไปพลาง“ยังจะบอกให้ข้าให้เงินรางวัลอีก บอกว่าตลอดทางที่มา เหยียบย่ำจนรองเท้าขาดชำรุดแล้ว ข้าจึงให้เขาไปสองตำลึง เขาก็ไปที่ห้องครัวด้วยความดีใจร่าแล้ว ตอนนี้น่าจะยังไม่ไปพ่ะย่ะค่ะ”