บทที่ 1526 เหลิ่งเฟิ่งชิงแก่กว่าข้า

ในวันเกิดของเหยี้ยนจือหยู เขาได้รวบรวมบรรดาพ่อค้า ขุนนางจากเมืองใกล้เคียง จอมยุทธ์ผู้มากฝีมือ รวมถึงคนในยุทธภพ ในช่วงหลายปีมานี้ เหยี้ยนจือหยูมีการติดต่ออย่างกว้างขวาง ทั้งยังได้พบปะกับผู้คนมากมายจากทุกสาขาอาชีพ ครั้งนี้ จึงใช้ประโยชน์จากการจัดงานวันเกิดบังหน้า รวบรวมพวกเขาทั้งหมดมาอยู่รวมกัน เพื่อทำการเจรจาต่อรองเรื่องใหญ่เรื่องหนึ่ง

เขารอมานานเหลือเกินแล้ว ก่อนหน้านี้พลาดโอกาสไป ตอนนี้จึงทำได้แค่ใช้ประโยชน์จากการที่หยู่เหวินเห้าขึ้นครองบัลลังก์ได้ไม่นาน ระหว่างที่จิตใจของผู้คนยังไม่มั่นคง รีบชิงลงมือตอนนี้ถือว่าเหมาะสมที่สุดแล้ว

เมื่อหยู่เหวินเห้าเพิ่งครองประเทศได้เพียงสองสามปี เขาก็จะไม่มีโอกาสอีกต่อไป

ดังนั้น เมื่อรู้ว่าราชสำนักส่งคนมา เขาจึงมีความสุขมาก เพราะสามารถใช้โอกาสนี้ตัดไม้ข่มนามให้ราชสำนักต้องอับอายขายหน้าได้

หลุมฝังศพของตระกูลเทียนซ่วน ก็จะถูกเผาหลังพ้นงานวันเกิดไป และแน่นอนว่าเขาจะต้องหาข้ออ้างที่สมบูรณ์แบบสักข้อ เพื่ออธิบายให้ชาวเมืองฟัง

ราชสำนักส่งคนมาที่นี่ ช่างทำให้เขามีข้ออ้างที่สมบูรณ์แบบ ด้วยการโยนความผิดทุกอย่างไปให้ราชบุตรเขยเหลิ่ง โดยบอกกับชาวเมืองว่าราชสำนักเป็นผู้ลงมือ ด้วยวิธีนี้ คนในเมืองเฟิงตูที่เชื่อถือในตระกูลเทียนซ่วน ก็จะพากันเกลียดชังราชสำนัก

ราชบุตรเขยเหลิ่งซี่ แต่ไหนแต่ไรมาเขาก็ไม่เคยสนใจอยู่แล้ว แน่นอนว่าเขารู้ที่มาของคนคนนี้ ร่ำรวย เป็นเจ้าสำนักเหลิ่งหลัง แต่อย่างไรก็มีชาติกำเนิดเป็นแค่ชาวบ้านธรรมดา สุดท้ายได้แต่งงานกับองค์หญิง จึงเลื่อนฐานะเป็นราชบุตรเขย จะเห็นได้ว่าคนคนนี้เป็นพวกหัวสูง ถนัดใช้ประโยชน์และเจ้าเล่ห์ คนแบบนี้รับมือได้ไม่ยาก เพราะจะว่าไปรอบ ๆ ตัวเขาก็มีคนแบบนี้อยู่ไม่น้อย

เป็นชนชั้นล่าง พยายามปีนป่ายขึ้นไป ใช้ผลประโยชน์เปลี่ยนแปลงภูมิหลังของตัวเอง ดีดตัวเข้าสู่ชนชั้นสูง ได้กลายเป็นตระกูลผู้ดีมีหน้ามีตาในสังคม หลังผ่านไปได้สักสองสามรุ่น ก็จะสามารถกำจัดสถานะเดิมออกไปได้อย่างหมดจดแล้ว

ระยะเวลาก่อนจะถึงงานวันเกิด ยังเหลืออีกสองวัน

ต่อให้เขาไม่อยากไปพบหน้าซูหรูซวงอีกสักแค่ไหน เขาก็ต้องไปสักครั้งอยู่ดี เพราะในงานวันเกิดของเขา ซูหรูซวงในฐานะภรรยาเจ้าเมือง ย่อมสมควรอยู่ในงานวันเกิดของเขาด้วย

มีเพียงฉากหน้าระหว่างสามีภรรยาที่รักกันอย่างหวานชื่นเท่านั้น ถึงจะสามารถสร้างภาพลวงตาอันแสนงดงามให้กับผู้คนที่ได้พบเห็น

ซูหรูซวงอาศัยอยู่ที่เรือนอู๋ซวงที่ตั้งอยู่ทางตะวันออกของวังประจำเมือง หลังจากที่พวกเขาแต่งงานกันในปีนั้น ก็ย้ายไปอยู่ที่เรือนอู๋ซวง ใช้ที่นั่นป็นเรือนหอใหม่ของพวกเขา

ในเวลานั้น หลังจากที่เขาคุยราชการเสร็จ เขาก็แทบจะอดรนทนไม่ไหว อยากกลับไปเรือนอู๋ซวงแทบใจจะขาด แต่ช่วงหลายปีมานี้ เขากลับไม่อยากก้าวเท้าเข้ามาเหยียบที่นี่อีกต่อไปแล้ว

ในเรือนอู๋ซวงแห่งนี้ ฟุ่มเฟือยหรูหราอย่างที่สุด ในแง่ของการหว่านเงินทอง เขาไม่เคยขี้เหนียวกับนางแม้แต่น้อย เรื่องทำดีบังหน้าเขาต้องทำอยู่แล้ว ต่อให้เวลาปกติไม่ได้มา แต่พอได้มาแล้ว ก็ควรต้องทำให้คนอื่นรู้สึกว่า สามีภรรยารักใคร่กลมเกลียวกันเข้าไว้

“ ท่านเจ้าเมือง ท่านมาแล้วหรือเจ้าคะ?” หญิงรับใช้ชราข้างกายซูหรูซวงได้เห็นเขา ก็รู้สึกยินดีอย่างยิ่ง หลังจากรีบค้อมกายคำนับแล้ว นางก็วิ่งเข้าไปข้างในแล้วป่าวร้องก้องตะโกนว่า “ฮูหยิน ท่านเจ้าเมืองมาเยี่ยมท่านแล้วเจ้าค่ะ”

เรือนอู๋ซวงทั้งหลังพลันมีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที บรรดาสาวใช้และคนรับใช้หนุ่มต่างก็ยุ่งมือไม้แทบจะพันกัน ต่างรีบเตรียมผ้าขนหนูร้อน น้ำชา และของว่างกันจ้าละหวั่น

ซูหรูซวงภรรยาเจ้าเมือง ค่อย ๆ เดินออกมาโดยมีสาวใช้ช่วยพยุงอยู่ข้าง ๆ

เส้นผมขาวโพลนไปทั้งหัว เปลือกตาหย่อนคล้อย ริ้วรอยเหี่ยวย่นปกคลุมทั่วใบหน้า ซีดเผือด ซูบตอบไร้สีเลือด ผอมโกรกจนไม่มีเนื้อเหลืออยู่บนตัวเลยแม้แต่น้อย เหมือนซากศพแห้งกรังที่ยังเดินได้ซากหนึ่งอย่างไรอย่างนั้น

นางเคลื่อนไหวเชื่องช้า สายตาที่ช้อนมองมาดูแห้งแล้งหมองหม่นเหมือนขี้เถ้า นางยืนอยู่ใต้ระเบียง ต้องให้สาวใช้คอยพยุงถึงจะไม่ซวนเซจนล้มลงไป

หญิงแก่หงำเหงือกคนนี้ คือซูหรูซวง สาวงามที่เคยมีชื่อเลื่องลือไปทั่วเมืองหลวงคนนั้น

“ท่านพี่!” นางร้องเรียกเสียงหนึ่ง สายตาที่กระจัดกระจายค่อย ๆ หาจุดรวมสายตาได้ในที่สุด พยายามจะมองสามีตัวเองให้ชัด ๆ แต่เพราะนางได้รับความเจ็บปวดมาอย่างยาวนาน ต้องกินยาแก้ปวดเข้าไปเยอะมาก ทำให้การมองเห็นของนางอ่อนแอลง ต้องรอจนเหยี้ยนจือหยูเดินเข้ามาใกล้มากแล้ว นางถึงจะมองเห็นเขาได้อย่างชัดเจน

เหยี้ยนจือหยูยืนอยู่ตรงหน้านาง ฝืนอดทนต่อความรู้สึกรังเกียจในใจ ยื่นมือออกไปช่วยพยุงนาง "ข้าเคยบอกแล้วอย่างไรล่ะ ว่าถ้าข้ามาเจ้าไม่จำเป็นต้องออกมาต้อนรับก็ได้ ข้างนอกลมแรง มันจะส่งผลร้ายกับร่างกายเจ้า"

เสียงของเขายังคงอ่อนโยนเหมือนเก่า แต่สายตากลับเย็นชาไม่แยแส

“ ยากนักที่เจ้าจะมาสักครั้ง ข้าอยากเห็นหน้าเจ้าให้มากขึ้นหน่อย จึงออกมาต้อนรับ” ซูหรูซวงเค้นรอยยิ้มออกมา แต่เมื่อผิวที่เต็มไปด้วยรอยย่นบนใบหน้าบีบเข้าหากัน มันยิ่งทำให้ดูแก่ขึ้น ร่องแก้มเหี่ยวย่นเป็นรอยลึก ทำให้ผิวแก้มสองข้างที่หย่อนคล้อยตกห้อยลงมาอย่างน่ากลัว

เห็นได้ชัดว่า นางแก่เกินไปแล้วจริงๆ

เหยี้ยนจือหยูแก่กว่านางหลายปี แต่เมื่อเขามายืนอยู่ตรงหน้านาง เขากลับดูเหมือนลูกชายของนางเสียมากกว่า