บทที่ 1613 บังเอิญเหรอ

หยางหรูไห่เรียกคนของทีมผู้เชี่ยวชาญมาด่วน แม้แต่คนที่รับผิดชอบโปรเจค LR ก่อนหน้านี้ก็ถูกเรียกมาด้วย

แต่ด้วยข้อมูลที่มีอยู่ตอนนี้ ทุกคนถกเถียงกันทั้งคืนก็ไม่เจอปัญหาอะไร นี่จึงหมายถึงหยู่เหวินเห้าต้องอยู่รับการตรวจสอบต่อ

ดังนั้นหยวนชิงหลิงจึงกลับไปทำสิ่งที่เจ้าห้าไม่ต้องการ บอกว่าอยู่ต่ออีกสามวัน แน่ใจว่าไม่มีอะไรแล้วค่อยไป

หยู่เหวินเห้ารับปากอยู่ต่อ แต่เจ้าหยวนต้องพาเขาออกไปเที่ยว บอกว่ากว่าจะได้มาครั้งหนึ่ง อย่างน้อยก็ต้องไปเดินเที่ยวสักหน่อยค่อยกลับไป และต้องไปกราบคารวะพ่อแม่และฮ่องเต้ฮุยจงด้วย

หยวนชิงหลิงเกรงว่าออกจากสถาบันวิจัยแล้วจะเกิดเรื่อง แต่เจ้าห้าก็ไม่ยอมให้ความร่วมมือ อย่างไรผู้ชายก็ยังต้องเอาใจ ดังนั้นจึงปรึกษากับหยางหรูไห่ว่าจะออกไปวันหนึ่ง แล้วกลับมาตรวจต่อ

หยางหรูไห่กล่าว “งั้นพวกคุณก็ไปเถอะค่ะ ฉันจะตามพวกคุณอยู่ห่างๆ ป้องกันเรื่องไม่คาดคิด”

“งั้นก็ลำบากคุณแล้วค่ะ” หยวนชิงหลิงกล่าว

“ช่วยไม่ได้นี่คะ ต้องมั่นใจในความปลอดภัยของเขา”

พักหนึ่งแล้วก็ปลอบใจหยวนชิงหลิงอีก “คุณไม่ต้องกังวลขนาดนั้นหรอกค่ะ ดูจากความกระปรี้กระเปร่าของแล้วก็ยังดีอยู่มาก”

“ค่ะ ต้องไม่เป็นไร” หยวนชิงหลิงพยายามคิดแง่ดี

หยางหรูไห่เตรียมรถให้พวกเขา กลับไปเยี่ยมเยียนผู้เฒ่าเฝ้ารัง

พ่อแม่ของหยวนชิงหลิงปลดเกษียณแล้ว แต่ยังทำเรื่องของกลับไปทำงาน ออกตรวจอาทิตย์ละสามวัน ไม่ยุ่งมากเหมือนเมื่อก่อน

พวกเขามีแผนการของตัวเองเหมือนกัน ก็คือปีหน้าหลังจากหมดสัญญาแล้ว จะไปเที่ยวรอบโลกกันก่อน แล้วไปอยู่กับหยวนชิงหลิงทางนั้นสักระยะหนึ่ง คิดถึงหลานๆ มาก

พอเห็นลูกเขยกับลูกสาวกลับมา ก็ดีใจกันยกใหญ่ รับรองกินข้าวมื้อหนึ่ง แต่พอได้ยินว่าพวกเขาต้องรีบกลับ ครั้งนี้เพราะยุ่งงวดหาเวลามา อยู่ได้แค่ครึ่งวันแล้วก็สงสารลูกเขยขึ้นมา “ต่อไปถ้าไม่ว่างก็ไม่ต้องรีบร้อนกลับมาอย่างนี้ จะกินข้าวสักมื้อก็กินให้สบายไม่ได้ พักผ่อนอยู่บ้านเถอะ เอาไว้อีกสองปีเราจะไปหาพวกเธอ”

หยู่เหวินเห้าเห็นพวกเขาเป็นพ่อแม่แท้ๆ ของตนนานแล้ว รับความสงสารของพวกเขา หัวเราะเอ่ย “แม้จะยุ่ง แต่หากได้พบกับพวกท่านสักหน่อยก็ยังคุ้มค่ามาก”

พ่อแม่ของหยวนชิงหลิงชอบเขามากกว่าเดิม ลูกเขยคนนี้ช่างรู้ความจริง

หลังจากกินข้าวเสร็จ เดิมทีหยู่เหวินเห้ายังคิดจะไปเยี่ยมฮ่องเต้ฮุยจงสักหน่อย

แต่หยวนชิงหลิงห้ามไว้ เอ่ย “ครั้งที่แล้วข้ากลับมา เขาก็เอาแต่ขอให้ข้าพาเขากลับเป่ยถังให้ได้ หากเจ้าไป เช่นนั้นคงดิ้นไม่หลุดแน่”

หยู่เหวินเห้าฟังแล้วก็รู้สึกกลัว รีบปัดมือ “เช่นนั้นก็ไม่ไปแล้ว เราไปเที่ยวกันเถอะ”

รักษาตัวอยู่ในสถาบันวิจัยหลายวัน อึดอัดจะแย่ ตอนนี้จึงอยากออกไปผ่อนคลายสักหน่อย

ตอนนี้หยวนชิงหลิงยอมให้เขาทุกอย่าง เขาพอใจก็พอ

ครั้นบอกลากับพ่อแม่ และโทรศัพท์หาพี่ชายแล้ว ก็ใช้รถของพ่อขับพาเจ้าห้ากับสวีอีไปเที่ยว

ตอนแรกคิดจะพาเจ้าห้าไปเที่ยวที่จุดชมวิว แต่เจ้าห้าดึงดันจะไปเที่ยวชายทะเล

หยวนชิงหลิงไม่เห็นด้วย บอกว่าเขายังไม่หายดี โดนน้ำไม่ได้ แต่เจ้าห้ายกมือให้สัญญาว่าจะไปถึงที่นั่นแล้วจะมองเฉยๆ ไม่ลงน้ำเด็ดขาด เจ้าหยวนจนปัญญากับเขา จึงได้แต่ยอม

ไม่ใช่หน้าร้อนจัด คนที่ชายทะเลมีไม่มาก เจ้าห้าเอ่ย “ตั้งแต่ไปล่องเรือสำราญสุดหรูบนทะเลแล้ว ก็หลงใหลในมหาท้องสมุทรนัก ผู้ชายก็ควรชอบทะเลนั่นแหละ”

เขาอยากลงน้ำ ไม่ว่าหยวนชิงหลิงจะห้ามอย่างไรเขาก็ไม่ฟัง และนี่ก็เป็นครั้งแรกที่เขาไม่สนใจการโต้แย้งของเจ้าหยวน จะลงน้ำให้ได้

เขาเช่าเจ็ตสกีลำหนึ่ง ห้ามไม่ให้หยวนชิงหลิงตาม บอกว่าอันตราย

เขาพาสวีอีที่เป็นดั่งตอไม้ไปด้วย วิ่งฉิวผ่านผิวน้ำทะเลไป

หยวนชิงหลิงนั่งอยู่ที่ชายหาด มองพวกเขาอยู่ไกลๆ เป็นห่วงมาก แต่ก็จนปัญญา น้อยนักที่เขาจะดื้อดึงแบบนี้

เจ้าห้าปล่อยตัวเป็นอิสระ เห็นได้ว่าช่วงที่อยู่สถาบันวิจัย ทำให้เขาอึดอัดมากจริงๆ