บทที่ 1718 จวนอ๋องเข้าแล้วออกยาก

คนพวกนี้เข้าใจยากเสียจริง หลังจากตรวจเสร็จแล้วค่าของทุกคนล้วนไม่สวยงามนัก แต่กลับยังโห่ร้องว่าคืนนี้กินเนื้อย่างกันได้อย่างเต็มกำลัง

แล้วยังคัดค้านไม่ได้อีก เพราะตลอดมาจวนอ๋องซู่มีกฎ ว่าแม้นมีกิจกรรมขนาดใหญ่อะไรก็ต้องย่างเนื้อ ครั้งนี้มีผู้เข้าร่วมมากมาย แล้วยังไม่ถือว่าเป็นกิจกรรมขนาดใหญ่อีกหรือ?

ถึงอย่างไรเมื่อมีคนโห่ร้องขึ้นมาเช่นนี้แล้ว หัวหน้าองครักษ์เงาดำก็พาท่านเสือไปซื้อเนื้อ

หยวนชิงหลิงโมโหจนขำ บ่นกับอ๋องชินเฟิงอันและพระชายา ให้พวกเขาไปห้าม เพราะตอนฉลองปีใหม่ก็กินมื้อใหญ่ทุกวัน ตอนนี้ยังจะย่างเนื้ออีก กินมากไปแล้วจริงๆ

อ๋องชินเฟิงอันก็โมโหมาก ด่าทอกับแผ่นหลังของหัวหน้าองครักษ์เงาดำไปยก “ชาตินี้ก็หมดไปกับคำว่ากินนั่นแหละ กินน้อยหน่อยไม่ได้หรืออย่างไร? ความดันไขมันสูงแล้ว ยังไม่รู้จักถนอมสุขภาพร่างกายตัวเองอีก ไม่รู้จักหวงแหนชีวิตตัวเอง คนเช่นนี้มิคู่ควรให้สงสาร!”

หลังจากด่าเสร็จ ก็เอ่ยกับหยวนชิงหลิง “เจ้าวางใจเถอะ กินมื้อนี้แล้ว หากเขากล้าไปซื้อเนื้อมาย่างอีก ข้าจะหักขาเขาเสีย”

หยวนชิงหลิงจะหัวเราะก็ไม่ใช่ จะร้องไห้ก็ไม่ใช่

นี่เป็นการห้ามหรือ? นี่เป็นการยอมให้โดยปริยาย แล้วยังผสมโรงด้วยอีก

นางมองไปทางพระชายาเฟิงอัน พระชายาเฟิงอันลังเลครู่หนึ่ง “กินมากเกินไปไม่ดีจริงๆ ย่างเนื้อยังต้องสุมไฟ จากมื้อนี้ก็ไม่กินแล้ว”

ได้ สองสามีภรรยาเหมือนกัน ไม่! เหมือนกันทั้งจวนอ๋องซู่เลยต่างหาก!

หยวนชิงหลิงได้แต่หัวเราะเจื่อนฮาๆ ไปจัดการกับคุณย่า ต้มเป็นยาน้ำหม้อหนึ่งให้พวกเขา ขจัดมันดับร้อน

อีกอย่าง สมุนไพรก็มีฤทธิ์ลดความดันได้ปริมาณหนึ่งด้วย หากจะกินเนื้อย่างก็ต้องดื่มยา นี่เป็นกฎใหม่!

อย่างไรก็ได้ ไม่ห้ามกินเนื้อก็พอ

ตอนแรกหยวนชิงหลิงยังเคืองอยู่บ้าง แต่ครั้นเนื้อกองหนึ่งวางอยู่ตรงหน้านางแล้ว คนสูงวัยทั้งหลายพากันมองนางตาปริบๆ นั่นเป็นเนื้อที่ย่างให้นางโดยเฉพาะ หวังแต่จะได้ยินนางพูดว่า ‘กินได้’ จากปากนาง

หยวนชิงหลิงใจอ่อนพลัน “กินเถอะๆ แต่ตั้งแต่พรุ่งนี้ต้องกินของรสจืดสามวันนะ”

“ได้เลย!” ทุกคนเริ่มลงมือกันทันที