บทที่ 1727 ฆ่า

เจ้าหญิงสะดุดล้มลงไปกับพื้น ก่อนที่นางจะทันมองเห็นได้ชัดเจน ก็เห็นชายเสื้อคลุมที่เหินบินเข้ามาจากกลางอากาศ เอาผ้ามาคลุมศีรษะคลุมใบหน้าของนาง ป้องกันไม่ให้นางเห็นฉากที่โหดร้ายนี้

ทันใดนั้น วงแขนอันคุ้นเคยก็โอบกอดนางเข้าไปในอ้อมแขน แล้วบรรจงเช็ดเลือดบนใบหน้าของนางอย่างเบามือ

เจ้าหญิงรู้สึกโล่งอก ชั่วขณะที่เสื้อคลุมตกลงไป ใบหน้าอันงดงามของนางก็เผยออกมา รอยเลือดบนหน้าก็ถูกเช็ดออกจนสะอาดสะอ้าน

ยังไม่ทันมองเห็นได้ชัดเจน ก็มีผ้าไหมผืนหนึ่งมัดปิดที่ดวงตาของนางเอาไว้

“หรงเยว่!” ท่านชายสี่ร้องเรียก

หรงเยว่ทะยานขึ้นไปบนท้องฟ้า รับตัวเจ้าหญิงมาจากท่านชายสี่ "ไปกันเถอะ!"

ท่ามกลางการปะทะอันดุเดือดเลือดนอง หรงเยว่ก็นำตัวนางออกไปอย่างรวดเร็ว ฉากการเข่นฆ่าสังหารทั้งหมดที่นี่ เจ้าหญิงจึงไม่ได้เห็นมัน

แน่นอนว่า นางย่อมไม่ได้เห็นสีหน้าเย็นยะเยือกบนใบหน้าของสามี

หัวหน้าคนงานหวูถูกจับกุมตัวได้แล้ว กลุ่มโจรที่เรียกตัวเองว่าโจรแห่งป่าเขียวซึ่งอาจหาญต่อต้านขัดขืน ล้วนถูกฆ่าตายหมดอย่างเงียบเชียบ น่าจะเป็นการฆ่าแบบดาบเดียวปลิดชีพ

เฉพาะหัวหน้าคนงานหวูคนนี้เท่านั้น ที่ต้องทิ้งไว้ให้เหลิ่งซี่

หัวหน้าคนงานหวูมือด้วนไปข้างหนึ่ง พอเห็นสีหน้าเย็นยะเยือกราวกับราชาแห่งนรกของเหลิ่งซี่ ก็ตกใจสุดขีด รีบคุกเข่าลงไปกับพื้น "โปรดไว้ชีวิตด้วย โปรดไว้ชีวิตด้วย!"

เหลิ่งซี่มองอีกฝ่ายนิ่ง ๆ ริมฝีปากหยักโค้งขึ้นน้อย ๆ “ฮุ่ยเทียนเมี่ยตี้ ยืมดาบของพวกเจ้าหน่อยซิ!”

ดาบสองเล่มถูกโยนไปยังท่านชายสี่พร้อมกัน เขายกมือขึ้นรับมันมา ทันทีที่ยกขึ้น ประกายแสงอัน

เย็นเยียบชาส่องเป็นมุมโค้ง ทำให้หัวหน้าคนงานหวูหวาดกลัวจนคลานถอยหลังไปไม่หยุด

ดาบวาดลงมา มืออีกข้างหนึ่งก็ถูกตัดออก ท่ามกลางเสียงกรีดร้องโหยหวน ดาบคู่ในมือของท่านชายสี่ก็ฟาดฟันลงไปไม่ยั้ง ตัดเท้าทั้งสองข้างของหัวหน้าคนงานหวูทิ้ง รอยแผลเรียบสนิทอย่างน่าชื่นชม

หัวหน้าคนงานหวูแหกปากร้องหลายครั้ง ทำท่าจะเป็นลมหมดสติไป

ท่านชายสี่ยังคงใช้ดาบคู่ฟาดฟันลงไปไม่ยั้ง ที่หน้าอก ที่หน้าท้อง ล้วนถูกดาบกรีดเฉือนจนทั่ว พลังดาบรุนแรงจนทะลุไปถึงด้านหลัง เลือดสด ๆ ไหลอาบนองพื้น

ท่านชายสี่ขว้างดาบกลับไปให้ฮุ่ยเทียนกับเมี่ยตี้ เก็บแววตาโกรธเกรี้ยวเข้าไปจนมิดชิด ท่ามกลางเสียงกรีดร้องอันน่าเวทนาของหัวหน้าคนงานหวู เขาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงและแววตาที่สุดแสนจะกรุณาหาใดเปรียบว่า "สับเขาให้เละจนเป็นเศษเนื้อซะ!"

พูดจบ เขาก็สะบัดเสื้อคลุม แล้วพลิ้วกายเหินออกไป ราวกับเป็นเทพเซียนผู้ไม่ข้องเกี่ยวกับทางโลก ไม่หลงเหลือท่าทีกระหายเลือดเลยแม้แต่น้อย

ในบ้านร้างผุพัง กลุ่มคนจากสำนักเหลิ่งหลังก้าวขึ้นไปข้างหน้า ผลัดกันสับคนละดาบ มีหลายคนที่พร้อมจะลงมือ แต่กลับยังไม่ทันได้เห็นเลือดแม้แต่ครึ่งหยด โจรก็ถูกฆ่าตายไปหมดแล้ว แต่เพราะดาบถูกชักออกมาแล้ว จะอย่างไรก็ต้องได้ดื่มเลือด