บทที่ 1728 รู้สึกโทษตัวเองอยู่บ้างเล็กน้อย

เจ้าหญิงยิ้มแล้วพูดว่า "เจ้าคนชั่วนั่นจับมือข้า แต่ท่านวางใจเถอะ ราชบุตรเขยตัดมือเขาทิ้งแล้วล่ะ"

หยวนชิงหลิงถอนหายใจด้วยความโล่งอก เงยหน้าขึ้นแล้วปรายตามองไปทางท่านชายสี่ที่มีสีหน้า

เย็นเยียบอย่างน่ากลัว คิดในใจว่า มีรึจะหยุดแค่ตัดมือ? เจ้าคนชั่วนั่นลักพาตัวนางไป ด้วยนิสัยของ

ท่านชายสี่ เขามีแต่จะสับคนชั่วนั่นจนเละเป็นซอสเนื้อซะมากกว่า

“พี่สะใภ้ อย่าได้กังวลเลย เรื่องนี้ไม่ควรเปิดเผยออกไป ท่านแม่สามียังไม่รู้ ข้าเกรงว่านางจะเป็นห่วง” เจ้าหญิงเข้ามากระซิบกระซาบ

เจ้าหญิงเป็นคนที่กตัญญู นางรู้ว่าท่านแม่สามีเคยต้องทนทุกข์ทรมานแบบนี้มาก่อน

“เจ้านี่นะ! ทำให้ข้าตกใจแทบตายแล้ว” หยวนชิงหลิงวัดความดันโลหิตของนาง ตรวจฟังเสียงหัวใจ ยังดีที่ทุกอย่างเรียบร้อยดีไม่มีปัญหา

“ข้าไม่กลัวเลยแม้แต่น้อย เพราะรู้ว่าถึงอย่างไรราชบุตรเขยก็ต้องมาช่วยข้าแน่” เจ้าหญิงเงยศีรษะ

ขึ้น มองไปยังท่านชายสี่ ในดวงตาฉายแววรักใคร่ชื่นชมอย่างไม่ปิดบัง

ตลอดหลายปีมานี้ วิธีใช้ชีวิตคู่ระหว่างพวกเขาสามีภรรยาล้วนเป็นเช่นนี้ นางรักใคร่เทิดทูนเขา ส่วนเขาก็รักใคร่เอ็นดูคอยตามใจนาง

แต่สายตาที่ท่านชายสี่มองเข้าไปในดวงตาของนางในครั้งนี้ กลับไม่ใช่แววตาที่แสดงความเสน่หาเอ็นดูเหมือนแต่ก่อน แต่กลับมีสีหน้าที่เคร่งขรึมจริงจัง

“อั้ยหยา!” จู่ ๆ เจ้าหญิงก็ร้องออกมาเสียงหนึ่ง

สีหน้าของท่านชายสี่เปลี่ยนไปอย่างมาก ถึงกับหันหลังไปโดยไม่รู้ตัว แล้วชักดาบออกจากฝัก

หยวนชิงหลิงมองเขา จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าคนที่สมควรไปหาหมอไม่ใช่เจ้าหญิงหรอก แต่เป็นเขาต่างหาก

ครั้งนี้เจ้าหญิงถูกลักพาตัวไป ทำให้ตาเฒ่านี่ตกใจกลัวแทบแย่แล้ว

เจ้าหญิงยืนขึ้น แล้วพูดเบา ๆ ว่า “ข้าแค่เล็บหักเท่านั้นเอง!”

ท่านชายสี่ค่อย ๆ วางดาบลง แววตาสลับซับซ้อนไม่หยุด "โอ้!"

หยวนชิงหลิงปลอบเจ้าหญิงให้นั่งลง คุยกับนางอีกสักสองสามคำ แล้วหันไปพูดกับท่านชายสี่ว่า

“ออกไปคุยกันสักหน่อยได้หรือไม่?”

ท่านชายสี่ไม่อยากอยู่ห่างเจ้าหญิง จึงพูดว่า "มีเรื่องอะไรก็พูดกันเสียที่นี่เถอะ"