บทที่ 1731 รักษาอาการ

เหลิ่งจิ้งเหยียนถามว่า “ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ทำไมเจ้าไม่ตามหมอให้เขาล่ะ?”

พนักงานลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบว่า "เขาไม่มีเงินขอรับ ข้าเลยไปหาพวกยาสมุนไพรลดไข้มาให้เขา แต่ก็ไม่ค่อยได้ผลนัก อีกทั้งตัวเขาก็ไม่ยอมให้คนอื่นเข้าไปในห้องด้วย"

ไม่ว่าจะเป็นการหาหมอ ทำการรักษา จัดยา ทั้งหมดล้วนต้องใช้เงิน และที่พักนักเดินทางไม่มีงบประมาณในส่วนนี้

“เขาเป็นถึงผู้ช่วยข้าหลวงที่ทำการปกครองของเมืองหวูกุ้ย ตอนนี้ออกมาทำงานแท้ ๆ กลับไม่พกเงินมาด้วยเลยหรือ?” เหลิ่งจิ้งเหยียนถามด้วยความประหลาดใจ

“ที่เขาพูดมาคือ กระเป๋าเงินถูกขโมยไปขอรับ”

“เขามาเพียงคนเดียวเลยหรือ?” เหลิ่งจิ้งเหยียนถามอีก

"เขามาคนเดียวขอรับ ไม่มีเจ้าหน้าที่และผู้ติดตามใด ๆ มาด้วย"

นี่มันแปลกแล้ว เมืองหวูกุ้ยนับว่าค่อนข้างไกลจากเมืองหลวง เดินทางรอนแรมเข้ามารายงานที่เมืองหลวงแท้ ๆ ทำไมไม่พาเจ้าหน้าที่หรือพลตระเวนติดตามมาด้วยล่ะ?

หยวนชิงหลิงพูดขึ้นว่า "ข้าจะไปดูเสียหน่อย"

“ฮูหยินท่านนี้ ท่านเป็นหมอหรือขอรับ?”

“อื้ม นำทางเถอะ!” หยวนชิงหลิงพูด

พนักงานที่พักคนเดินทางก็ไม่รู้สึกว่าน่าแปลกใจอะไร ทุกวันนี้ในเป่ยถังมีผู้หญิงมากมายนับไม่ถ้วนที่เป็นหมอ นับตั้งแต่ฮองเฮาทรงก่อตั้งโรงเรียนสอนการแพทย์ ทุกปีล้วนมีผู้หญิงไปเรียนกันไม่น้อย

หยู่เหวินเห้าหันกลับไปมองหรงเยว่แวบหนึ่ง หรงเยว่ก็พูดขึ้นทันทีว่า "ข้าก็จะไปด้วย"

หยวนชิงหลิงกระชับกล่องยาในมือ ภายใต้การนำทางของพนักงาน นางเดินตรงดิ่งไปยังห้องพักนักเดินทาง

ห้องพักถูกลงกลอนจากข้างใน เจ้าหน้าที่ของที่พักเคาะประตู "ใต้เท้าฉี ใต้เท้าฉี มีหมอท่านหนึ่งมาดูอาการให้ท่านแล้ว ท่านเปิดประตูเถอะ"

ภายในไม่มีการเคลื่อนไหว

ผ่านไปครู่หนึ่งก็มีเสียงไอดังแว่วมา เสียงไอดังต่อเนื่องอยู่ครู่ใหญ่ จากนั้นก็มีเสียงแหบแห้งดังขึ้นว่า “มาแล้ว!”

จากนั้นก็มีเสียงลุกจากเตียงเดินมา เสียงฝีเท้าฟังเหมือนมีอาการโซซัดโซเซเล็กน้อย หลังจากประตูเปิด ก็เห็นขุนนางผู้นี้สวมหน้ากากผ้าฝ้าย เผยดวงตาสีแดงก่ำจนน่ากลัวคู่หนึ่ง ดึงประตูเปิดด้วยท่าทางเหนื่อยอ่อน ผ่านไปครู่หนึ่งถึงค่อยยกมือขึ้นมาประสานคารวะ “ขอบคุณท่านหมอมากขอรับ!”

หยวนชิงหลิงเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง หันไปพูดกับหรงเยว่และพนักงานคนนั้นว่า "พวกเจ้าไม่ต้องเข้าไป!"