บทที่ 1730 ออกเดินทาง

เพราะครั้งนี้พาสวีอีไปด้วย ดังนั้นอะซี่ก็ย่อมจะได้ตามไปด้วย

เพียงแต่การควบม้าปุเลง ๆ ไปตามท้องถนน จะพาเด็กเล็กไปด้วยย่อมไม่สะดวก โชคดีที่ตระกูลหยวนได้ยินว่านางจะตามสวีอีไปตระเวนรอบ ๆ ประเทศ ก็ตบหน้าอกผาง ๆ ให้นางพาลูกกลับมาบ้าน ตัวเองคิดอยากทำสิ่งใดก็จงทำสิ่งนั้น ต่อให้สามปีห้าปีไม่กลับมา ก็สัญญาว่าจะเลี้ยงดูลูกของนางอย่างดี

จวนตระกูลหยวนแทบจะอดรนทนไม่ไหว อยากให้มีเด็ก ๆ มาเล่นซนแทบแย่แล้ว

ทังหยางตามคณะเดินทางมา แต่เขาไม่ได้พาคนในครอบครัวมาด้วย ภรรยาของเขามีงานที่ต้องทำ จึงไปด้วยไม่ได้

เป็นไปไม่ได้ที่หรงเยว่จะไม่ไปกับอ๋องหวย และไม่ได้พาลูก ๆ ไปด้วยเช่นกัน กว่าจะได้ออกมาด้วยกันสักครั้งไม่ใช่ง่าย ๆ ถ้าพาลูกไปด้วยคงจะน่าเบื่อมากทีเดียว

หลู่ไท่เฟยในฐานะแม่สามี ตกปากรับคำว่าจะช่วยดูแลเด็ก ๆ ให้ อีกทั้งเด็ก ๆ ก็โตกันพอสมควรแล้ว ไม่จำเป็นต้องมีคนดูแลอะไรให้มาก

ทุกคนมีความสุขและพร้อมที่จะออกเดินทางแล้ว

หยวนชิงหลิงก็มีความสุข แต่ยังรู้สึกไม่วางใจ

ไม่วางใจเรื่องบรรดาคนชราในจวนอ๋องซู่เหล่านั้น

ตอนนี้สามยักษ์ใหญ่ออกไปเที่ยวแล้ว แต่ในจวนอ๋องซู่ก็ยังมีกลุ่มชายชราชุดดำจำนวนมาก ทั้งยังมีเรื่องอาการของยายชิว ที่ถึงแม้ว่าจะเริ่มทรงตัวแล้ว แต่ก็ยังต้องกินยาต่อเนื่องอีก

นางไม่วางใจนั่นไม่วางใจนี่ กลับกลายเป็นว่าไปทำให้ฮูหยินใหญ่ตระกูลหยวนรู้สึกหงุดหงิดใจขึ้นมา พูดอย่างเข้มงวดว่า "เวลาที่ควรไปเที่ยวก็ควรไปเที่ยว กังวลอะไรให้มากมาย? ไม่ใช่ว่ายังมีย่าอยู่หรอกรึ?"

หยวนชิงหลิงโผเข้ากอดคุณย่า แล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “จริงด้วย มีคุณย่าคนเดียวเท่ากับมีหนูเป็นสิบคนเลย”

คำพูดนี้เป็นเรื่องจริงไม่มีเท็จเลย หยวนชิงหลิงในฐานะฮองเฮา ไม่ได้มีอำนาจอันยิ่งใหญ่น่าเกรงขามในจวนอ๋องซู่สักเท่าไหร่หรอก เวลาที่นางยิ่งใหญ่น่าเกรงขามที่สุด ก็คือตอนที่นางหยิบเข็มฉีดยาออกมา

แต่คุณย่าหยวนไม่เหมือนกัน ขอแค่คุณย่ายืนขึ้น แล้วปรายตามองเพียงแวบเดียว ก็สามารถทำให้ทุกคนที่นั่นพากันตกใจกลัวจนตัวสั่นงันงกกันหมดแล้ว

ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา อารมณ์ของฮูหยินใหญ่ผู้นี้ยิ่งนับวันก็ยิ่งแย่ลงไปเรื่อย ๆ แล้ว เอะอะๆ ก็ชอบดึงคนไปฉีดยาคนละเข็มสองเข็มเสมอ

ฮูหยินใหญ่ได้เตรียมยาจีนที่เป็นกรรมสิทธิ์เอาไว้มากมาย ซึ่งทั้งหมดล้วนเป็นยาที่คุณย่าหยวนพัฒนาขึ้นมาเอง ต่อให้เป็นกล่องยาของหยวนชิงหลิง ก็ไม่มีทางหามาได้

"ยาพวกนี้มีทั้ง ยาแก้โรคไม่คุ้นเคยกับดินและน้ำ *(เป็นอาการของคนที่ไม่สามารถปรับตัวให้เข้ากับสภาพอากาศ น้ำ อาหาร หรือลักษณะนิสัยการกินเวลาที่ต้องไปต่างที่ต่างถิ่น) ยาแก้ลมพิษและแก้หวัด ยาแก้เมารถและคลายอาการเมื่อยล้า ยาแก้อาการเมาค้างและป้องกันตับ..."

หยวนชิงหลิงพูดด้วยรอยยิ้มว่า "คุณย่าคะ ไม่ต้องพกไปเยอะขนาดนี้ก็ได้ หนูไม่ดื่มเหล้าซักหน่อย"