บทที่ 1752 ถึงจะรู้ความขมขื่นเหล่านั้น

ครั้นทุเลาอาการเมา ตื่นมาก็ฟ้าสางแล้ว

สามใหญ่ค่อยๆ ลุกขึ้นนั่ง ดวงตายังมึนงงเล็กน้อย ราวกับไม่รู้วันรู้คืน

ดวงอาทิตย์แรกแย้มค่อยๆ คล้อยขึ้น ปุยเมฆสีส้มทางขอบฟ้าค่อยๆ กลายเป็นสีทองเข้ม ด้านริมยังคลุมด้วยสีแดงอีกชั้น สะดุดตายิ่งนัก

เซียวเหยากงขยี้ตา “ข้าฝันไป”

โสวฝู่ฉู่กับอู๋ซ่างหวงต่างมองเขาเป็นตาเดียว เอ่ยขึ้นพร้อมกัน “เจ้าฝันถึงอะไร?”

“จักจั่นถูกหลอก เราสามคนไปช่วยนางแก้แค้น”

โสวฝู่ฉู่กับอู๋ซ่างหวงสูดลมหายใจเข้าพร้อมกัน เบิกตาโพลง “ผีหลอก!”

ครั้นสิ้นเสียง ทั้งสองก็มองกัน แล้วเอ่ยด้วยความประหลาดใจ “เจ้าก็ฝันหรือ?”

“ใช่!”

“ใช่!”

“ไม่กระมัง? เราสามคนฝันถึงตอนนั้นหรือ?” เซียวเหยากงก็แปลกใจด้วย

ทั้งสามต่างประหลาดใจหนัก เพราะเรื่องในอดีตช่วงนั้นไม่สำคัญเท่าไร พวกเขาลืมความเป็นไปนานแล้ว จำได้แต่เพียงว่ามีเรื่องเช่นนี้อยู่เท่านั้น

แต่ในความฝัน เรื่องนี้กลับปรากฏขึ้นชัดเจน

แต่ต้องพูดเลย ว่าเรื่องนี้ทำให้พวกเขาที่ได้รับความกดดันอย่างหนักในตอนนี้มีข้ออ้างดีๆ ในการระบายอารมณ์

ใช้ความลำบาก ความน้อยเนื้อต่ำใจ ความกดดันทั้งหมดระบายออกทางกำปั้น

และในเวลานั้นเอง ถึงทำให้อู๋ซ่างหวงนึกขึ้นมาได้ว่าตนละเลยฮองเฮาซูเสี่ยวเม่ยไป

“สถานการณ์ในตอนนั้นพวกเจ้ายังจำได้ไหม?” เห็นชัดว่าโสวฝู่ฉู่ตื่นเต้นเล็กน้อย

“ก็ต้องจำได้สิ ตอนนั้นซูเฟิ่งซูเฟิ่งเพิ่งเข้าวังได้ไม่นาน คิดถึงคนที่หอจัยซิงอยู่มาก แล้วตอนนั้นข้าก็เอาแต่ขลุกอยู่กับพวกเจ้า ละเลยนาง ก็เลยให้ท่านน้าที่หอจัยซิงกับจั่กจั่นเข้าวังมาพูดคุยเป็นเพื่อน”

อันที่จริงก็จำไม่ได้แล้ว แต่ปรากฏขึ้นในฝันอีกครั้ง ดังนั้นรายละเอียดต่างๆ จึงแจ่มชัดขึ้น

ตอนนั้นหารือเรื่องราชกิจที่ห้องทรงพระอักษร ครั้นเสร็จซูฟู่ก็เอ่ยถามขึ้นลอยๆ ว่าฝ่าบาทไม่ได้ไปเยี่ยมฮองเฮานานมากแล้วกระมังพ่ะย่ะค่ะ?