บทที่ 1789 ท่านชายสี่อุ้มหมาป่าหิมะกลับมา

วันที่สอง พระชายาลงเขาไปก่อนแล้ว ส่งคนไปบอกเจ้าหญิงว่า เหลิ่งซี่จะอยู่บนเขาสักวันสองวันค่อยกลับมา

เจ้าหญิงรออยู่สองวัน ก็ยังไม่เห็นกลับมา

สามวัน ก็ยังไม่กลับมา

สี่วัน ก็ยังไม่เห็นกลับมา

รอจนทนไม่ไหวแล้ว ส่งคนไปถามที่จวนอ๋องอีกครั้ง พระชายายังพูดประโยคนั้น พรุ่งนี้ก็กลับมา

สุดท้าย ถึงวันที่หก ท่านชายสี่กลับมาแล้ว เสื้อผ้าขาดวิ่น ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผล ใบหน้าอันภาคภูมิที่ไม่มีใครเทียบได้ เป็นแผลหลายแผล

แต่เขาดูมีดีใจความสุขกว่าที่ผ่านมาอย่างมาก แม้แต่ตอนที่เป็นพ่อคนก็ยังดีใจขนาดนี้

เพราะในมือของเขาอุ้มหมาป่าหิมะน้อยไว้หนึ่งตัว หมาป่าหิมะน้อยสวยมาก ดวงตาสีฟ้า แต่ดูอ่อนแออย่างมาก ปล่อยลงแล้วก็แทบเดินไม่ได้

แน่นอน ท่านชายสี่วางลงไม่ถึงสามวิ ก็รีบอุ้มขึ้นมาอีก รักใคร่อย่างมาก แต่เขาก็ไม่ได้มีใหม่แล้วลืมเก่า เอ้อฮายังคงคลานไปที่เท้าของเขา

เดิมเจ้าหญิงโกรธจัดมาก แต่เห็นเขายิ้มอย่างมีความสุขขนาดนี้ ความโกรธก็กลายเป็นความว่างเปล่า ช่างเถอะ ช่างเถอะ พี่สะใภ้ห้าเคยพูดไว้ ผู้ชายล้วนเป็นพวกหน่อมแน้ม เขามีความสุขก็พอ

จึงสั่งคนไปเตรียมน้ำร้อน ทำแผลให้เขาด้วยตนเอง คนสำนักเหลิ่งหลังล้อมรอบอยู่ด้านข้าง แทบไม่อยากเชื่อ ท่านชายสี่ได้หมาป่าหิมะมาครอบครองแล้ว อยากมาลูบดูว่าเป็นความจริงไหม ท่านชายสี่ก็รีบคำรามขึ้น ไล่พวกเขาถอยไป

ฮุ่ยเทียนดูบาดแผลของเขา พร้อมถามขึ้นว่า “ไหนบอกว่าไปขอโทษไม่ใช่หรือ? ทำไมถึงถูกรุมทำร้ายกลับมา?”

ท่านชายสี่ไม่ใส่ใจคำพูดเหน็บแนมของเขาเลยสักนิด พร้อมพูดขึ้นว่า “ไปเพื่อขอโทษอยู่แล้ว แต่อาจารย์บอกว่า หมาป่าหิมะเต็มภูเขา หากข้าสามารถไล่จับได้ ก็จะเป็นของข้า”

ฮุ่ยเทียนประหลาดใจ พร้อมพูดขึ้นว่า “แค่ไล่หมาป่าหิมะตัวเล็กๆตัวหนึ่ง ต้องใช้เวลาถึงหกวัน?”

“ไม่ใช่ เป้าหมายแรกของข้า คือหมาป่าหิมะตัวที่แข็งแรงที่สุดในฝูง แต่ไล่ตามอยู่สองวันก็ไล่ไม่ทัน จึงต้องยอมรั้งถอย”

ทุกคนได้ยินแล้ว ต่างก็หัวเราะขึ้นมา