บทที่ 1790 กลับไปยุคปัจจุบัน รอสอบเข้ามหาลัย

เจ้าหั่วเจี้ยนน้อย อายุครบสองเดือน หมาป่าตัวผู้ น้ำหนักสิบโล สายเลือดตาสีฟ้า สี่เท้าแตะหิมะ มีหนึ่งข้างบาดเจ็บ เป็นเพราะเมื่อตอนที่วิ่งไปติดอยู่ที่หิน แล้วดึงดันอุ้มออกมาจนได้รับบาดเจ็บ

ท่านชายสี่จัดงานฉลองครบเดียวให้มัน ครบสองเดือนก็ถือเป็นว่าครบเดือน เรียนเชิญเพื่อนสนิทมิตรสหายมารอบฉลอง

อีกอย่าง ทางด้านโรงทานข้าวต้ม เปิดให้บริการถึงสามวัน ประชาชนสามารถหมุนเวียนกันไปทาน แน่นอนว่าไม่ใช่แค่ทานข้าวต้ม แต่ละโต๊ะมีกับข้าวมากกว่าสิบอย่าง เลิศรสอย่างมาก

ถึงแม้ว่า หมาป่าหิมะจะมีเพียงตัวเดียว แต่เมื่อมีการเริ่มต้น มีตัวแรกแล้ว ก็จะมีตัวที่สอง ตัวที่สามตามมา

หยู่เหวินเห้าได้ยินว่าในที่สุดท่านชายสี่ก็ได้ครอบครองหมาป่าหิมะ ยังจัดงานเลี้ยงตอนรับให้กว่าร้อยโต๊ะ ก็ส่ายหัวพร้อมพูดขึ้นว่าสิ้นเปลือง เงินพวกนี้บริจาคออกไปไม่ดีกว่าหรือ?

แต่หยวนชิงหลิงยิ้มหัวเราะพร้อมพูดขึ้นว่า “จัดงานเลี้ยงในโรงทานข้าวต้ม ก็ถือเป็นการบริจาคแล้ว ยังไง ครอบครัวที่พอมีฐานะ ไม่มีใครไปกินงานเลี้ยงครบเดือนของหมาป่าหิมะหรอก ล้วนมีแต่คนที่ขัดสน”

“พูดได้มีเหตุผล งั้นเราก็ไม่ไปแล้ว” หยู่เหวินเห้าพูดขึ้นอย่างหยิ่งผยองว่า “เราก็เป็นครอบครัวที่พอมีฐานะ ไม่ไป”

“เจ้าไม่ไปไม่ดีมั้ง?” หยวนชิงหลิงมองดูบัตรเชิญ พร้อมพูดขึ้นว่า “เขาเชิญเราไปทานข้าวที่จวน อีกอย่าง ยังเชิญเหล่าขุนนางไปด้วย คาดว่าทุกคนคงไปกัน"

“จะมีคนไปทานงานเลี้ยงหมาป่าหิมะครบเดือนจริงๆหรือ? จะให้ของขวัญอะไรดี? เอากระดูกไปหรือ?” หยู่เหวินเห้าเห็นว่าเขาเอาเรื่องเล็กสร้างเป็นเรื่องใหญ่ ก็แค่หมาป่าหิมะไม่ใช่หรือ? บ้านเขาก็มีเยอะแยะ

เพื่อความรอบคอบ หยู่เหวินเห้าให้สวีอีไปถามพวกอ๋องชินกับใต้เท้าเหลิ่งกู้ซือว่าไปกันไหม

เมื่อสวีอีไปถามกลับมา ทุกคนต่างบอกว่ามีงานยุ่ง คาดว่าคงไปร่วมงานครบเดือนนี้ไม่ได้

“ล้วนมีธุระ? ธุระอะไร?” หยู่เหวินเห้าอึ้งไปสักพัก แล้วถามขึ้นมา

“ต่างบอกว่าไม่สบาย หมอไม่ให้ดื่มเหล้า ต้องทานอาหารรสจืดหลายวัน”

หยู่เหวินเห้ารู้สึกได้ถึงความอันตราย ดีที่ให้สวีอีไปถามก่อน ไม่อย่างนั้นทุกคนต่างก็ไม่ไป มีเขาไปคนเดียว จะน่าอับอายแค่ไหน

เขาพูดกับสวีอีว่า “เจ้ากลับแจ้งว่า ข้าก็สุขภาพไม่ดี ฮองเฮาไม่ให้ดื่มเหล้า ต้องทานอาหารรสจืดหลายวัน”