บทที่ 1875 เขียนชื่อของเจ้าก่อน

วังบูรพาอยู่ระหว่างการก่อสร้างเป็นการใหญ่

หลังจากที่หยู่เหวินเห้าได้รับแต่งตั้งเป็นรัชทายาท เขาก็อาศัยอยู่ที่จวนอ๋องฉู่มาตลอด ต่อมาเมื่อขึ้นครองราชย์ ก็มีการไปมาที่วังบูรพาบ้าง แต่ไม่นับว่าเคยอาศัยอยู่ที่วังบูรพา

สมัยก่อนเงินในคลังขัดสนมาก ไม่ได้มีมากพอจะนำออกมาใช้จ่ายตกแต่งบูรณะได้

แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว ประเทศร่ำรวยมั่งคั่งผู้คนเข้มแข็ง นับตั้งแต่หยู่เหวินเห้าขึ้นครองราชย์ เขาไม่ได้ทำการก่อสร้างใหญ่โตใด ๆ อาทิเช่น การสร้างอุทยานเอย ต่อเติมบูรณะพระราชวังเอย ซ่อมแซมสุสานหลวงเอย ไม่มีอะไรที่ว่านี้เลยแม้แต่อย่างเดียว

บวกกับเรื่องที่ไม่มีค่าใช้จ่ายในส่วนของบรรดาพระสนมในวังหลัง เงินที่จัดสรรให้กับคลังกิจการภายในของทุกปีจึงใช้ไม่หมด พูดได้เต็มปากว่าคลังกิจการภายในเวลานี้ถือว่าร่ำรวยฟู่ฟ่าอย่างมาก

เมื่อเทียบกับค่าใช้จ่ายในรัชสมัยของฮ่องเต้หมิงหยวน ค่าใช้จ่ายในสมัยที่หยู่เหวินเห้าปกครองมีการนำออกมาใช้แค่ประมาณสองส่วนเท่านั้น เรียกได้ว่าประหยัดเงินไปได้เป็นพิเศษเลยทีเดียว

ดังนั้น การปรับปรุงวังบูรพาในครั้งนี้ จึงไม่ต้องการเงินจากคลังหลวง อาศัยแค่คลังกิจการภายในอย่างเดียว ก็สามารถดำเนินการให้แล้วเสร็จได้ด้วยตัวเอง

แต่อย่างไรก็ตาม การซ่อมแซมวังบูรพานั้นหากราชสำนักไม่ออกเงินใด ๆ บ้างเลย ก็จะเหมือนกับทำตัวเป็นคนนอกที่วางตัวเหนือปัญหา หยู่เหวินเห้ายังมีคำสั่งไปยังกรมโยธาและกรมคลังด้วยว่า คิดเห็นอย่างไรก็สามารถตัดสินใจเองได้เลย

กรมโยธาทำงานล่วงเวลาอย่างต่อเนื่อง เพื่อจัดทำแบบร่างและส่งไปให้ฮ่องเต้ทรงพิจารณา

ในส่วนที่ว่าการลงมือทำต้องใช้เงินเท่าไหร่ กรมโยธาจะติดต่อกับกรมคลังก่อน กรมคลังให้เงินไปเท่าไหร่ กรมโยธาทำอะไรไปแค่ไหน ต้องใช้วัสดุเท่าไหร่ ทุกอย่างต้องเป็นระบบ

หลังจากหยู่เหวินเห้าได้ดูแล้ว ก็รู้สึกพอใจมาก ยังส่งต่อให้เจ้าหยวนกับเปาเอ๋อได้ดูด้วย

หยวนชิงหลิงไม่มีความคิดเห็นใด ๆ สุนทรียศาสตร์ของนางกับเจ้าห้านั้นต่างกันราวฟ้ากับเหว จึงส่งต่อให้เปาเอ๋อเป็นคนตัดสินใจ

หลังจากหยู่เหวินหลี่ได้ดู ก็รู้สึกว่าไม่มีปัญหาอะไร จึงส่งไปให้เจ้าตาทับทิมที่อยู่ข้าง ๆ เขาได้ดูด้วย

เจ้าตาทับทิมรับพิมพ์เขียวมา พลิกขึ้นพลิกลง พลิกซ้ายพลิกขวาอยู่ครู่หนึ่ง เอ่อ...ดูไม่รู้เรื่อง

ทันใดนั้นหยู่เหวินหลี่ก็รู้สึกว่า ควรจะสอนเจ้าตาทับทิมให้รู้หนังสือได้แล้ว

ไม่จำเป็นต้องถึงขั้นมีความรู้รอบด้าน แต่ควรต้องรู้จักตัวหนังสือ

ดังนั้นหลังจากดูพิมพ์เขียวแล้ว เขาจึงพาเจ้าตาทับทิมไปที่ห้องทรงอักษร

เมื่อเขาเขียนชื่อของเจ้าตาทับทิมลงบนกระดาษ เจ้าตาทับทิมก็เบิกตากว้างด้วยความปิติยินดี ชี้ไปที่คำนั้นแล้วพูดว่า "ซาลาเปา!"

หยู่เหวินหลี่ยิ้มแย้ม "ไม่ คือเจ้าตาทับทิม"

“เจ้าตาทับทิม?” นางเอียงหน้า “ข้าอยากเรียนคำว่าซาลาเปา”