บทที่ 1876 คุมงาน

ใช้เวลาไปสามวันเต็ม ๆ ท่าทางการถือปากกาของนางก็นับว่าถูกต้องจนได้ ขีดแนวนอน ขีดแนวตั้ง เส้นลากซ้าย เส้นลากขวาก็นับว่าเขียนได้ผ่านมาตรฐานแล้ว แต่หยู่เหวินหลี่ตั้งใจว่าจะไม่สอนคำว่าเจ้าตาทับทิมสองคำนี้แล้ว คิดว่าสอนคำว่าซาลาเปาไปเลยดีกว่า

เขาไม่เคยคิดเลยว่า สุดท้ายแล้วคนที่ต้องประนีประนอมให้จะเป็นเขาเอง

ยึดตามความสามารถในการเข้าใจอักษรของนางเวลานี้ ถ้าต้องเขียนคำว่าเจ้าตาทับทิมจริง ๆ เดาว่าจนถึงเดือนหน้า นางก็คงยังไม่สามารถเขียนคำว่า “ฉื้อ” ออกมาได้ด้วยซ้ำ

อะไรที่ฝึกฝนมาเป็นเวลานานแต่กลับไม่มีผลลัพธ์ ย่อมง่ายต่อการถอดใจยอมแพ้

แต่ถ้าเขาสอนให้นางเขียนคำว่าซาลาเปาจนเป็น นางก็จะคิดว่ามันสามารถทำได้สำเร็จง่าย ๆ เมื่อไหร่ที่ใจเรามีความสุข ก็จะพร้อมเปิดรับการเรียนรู้ใหม่ ๆ ต่อไปได้

เจ้าตาทับทิมดีใจสุดขีด รีบเก็บความรู้สึกอยากเล่นกลับไปทันที ค่อย ๆ เขียนคำสองคำที่เขาเขียนเป็นตัวอย่างทีละขีด ๆ

ตามที่หยู่เหวินหลี่ว่าไว้ นางไม่ได้โง่ เมื่อไหร่ที่นางจริงจังกับการเรียนก็จะสามารถเรียนรู้ได้ดี แค่เวลาไม่ถึงครึ่งชั่วยาม ก็เขียนคำว่าซาลาเปาได้ถูกต้องสมบูรณ์ดีมาก

ครั้งนี้ ไม่ใช่แค่เจ้าตาทับทิมที่รู้สึกถึงความสำเร็จ แม้แต่หยู่เหวินหลี่เองก็ยังรู้สึกถึงความสำเร็จด้วย ช่างไม่ง่ายเลยจริง ๆ

ตอนที่การก่อสร้างวังบูรพาเริ่มขึ้น เด็ก ๆ ที่ต้องกลับไปยุคปัจจุบันก็ออกเดินทางกันแล้ว

ครั้งนี้หยวนชิงหลิงเป็นคนไปส่งให้ เพราะข้าวเหนียวก็ตามกลับไปด้วย เรื่องนี้ต้องคุยกับหยางหรูไห่ก่อน ไม่ใช่เพื่อจะใช้เส้นเดินผ่านทางประตูหลัง หยวนชิงหลิงเชื่อว่าข้าวเหนียวจะสามารถเข้าโรงเรียนได้แน่นอน เธอแค่หวังว่าหยางหรูไห่จะเข้มงวดกับข้าวเหนียวขึ้นอีกหน่อย เด็กคนนี้นิสัยยังไม่เข้มแข็งพอ

การซ่อมแซมวังบูรพานั้น สองคนสามีภรรยาไม่ค่อยได้ใส่ใจมากนัก แต่ดูเหมือนสามยักษ์ใหญ่จะค้นพบเป้าหมายในชีวิตแล้ว พวกเขาไปจับตาดูทุกวัน เพื่อดูว่ามีใครแอบตัดลดวัสดุหรือข้ามขั้นตอนโดยไม่คำนึงถึงความปลอดภัยหรือไม่ แต่ที่สำคัญที่สุดคือ พวกเขาแก้ไขพิมพ์เขียว

เมื่อได้เห็นสถาปัตยกรรมในยุคสมัยใหม่มา พวกเขาต่างก็คิดว่าตัวเองมีความรู้ทางวิชาชีพด้านนี้อยู่บ้าง สามารถให้ความเห็นแบบมืออาชีพได้

ยิ่งไปกว่านั้น ตำหนักหรูหราต้องเข้ากับสระว่ายน้ำอย่างแน่นอน วัยหนุ่มสาว ควรจะว่ายน้ำกันให้มาก ๆ มันดีต่อกระดูกสันหลังส่วนเอวและคอ

เป็นเรื่องยากลำบากมาก สำหรับคนที่ต้องอ่านฎีกาที่ส่งมาทุกวัน เพราะเมื่อวังบูรพาเริ่มจัดการเรื่องต่าง ๆ ตามที่กำหนดไว้ จำเป็นต้องอ่านข้อความที่ส่งมาตามสถานที่ต่าง ๆ ทุกวัน หลังจากคัดกรองแล้วจะถูกส่งไปยังเน่ย์เก๋อ แล้วให้เน่ย์เก๋อกลั่นกรองแล้วคัดเลือกอีกที เพื่อส่งต่อไปยังห้องทรงพระอักษร

อย่างน้อยที่สุด ในช่วงสองสามปีแรกของการเป็นรัชทายาทก็ต้องฝ่าฟันไปในลักษณะนี้

นึกย้อนกลับไป เมื่อตอนที่เสี่ยวหมิงเพิ่งได้รับแต่งตั้งเป็นรัชทายาท เขาต้องอ่านฎีกาทุกวัน อดหลับอดนอนจนตาแดงก่ำ ถึงจะสามารถเลือกสิ่งที่จำเป็นออกมาจากกองฎีกาเป็นตั้ง ๆ นั้นได้