บทที่ 1908 หลังผ่าตัดเสร็จ

อู๋ซ่างหวงบอกกับนางว่า นับตั้งแต่ตอนที่นางจากมา แม่นมสี่ก็เกิดเหตุไม่คาดฝัน มู่หรูกงกงก็เกิดเรื่องร้าย จวนอ๋องซู่ทั้งจวนต่างก็อยู่กันอย่างไม่เป็นสุข ดังนั้น จวนอ๋องซู่จึงไม่อาจไม่มีนาง

เขาใช้วิธีของเขาบอกกับพี่จูตี้ ว่าแท้จริงแล้วนางมีความสำคัญขนาดไหนกับจวนอ๋องซู่ และสำคัญขนาดไหนต่อเป่ยถัง

เจ้าหยวนเคยบอกไว้ว่า ผู้ป่วยจำเป็นต้องมีกำลังใจในการมีชีวิตต่อที่เข้มแข็ง จากนั้นถึงจะยอมให้ความร่วมมือในการรักษาอย่างเต็มที่ แบบนี้ถึงจะทำให้ดีขึ้นได้

ย่าหยวนค่อย ๆ เอนหลังไปพิงพนักเก้าอี้หิน ฟังเสียงพูดคุยเจื้อยแจ้วที่หาได้ยากยิ่งของอู๋ซ่างหวง มองดูเงาของต้นไม้ใบหญ้าในสวน ความทรงจำตอนที่อยู่ในเป่ยถังไหลบ่าขึ้นมาอย่างรวดเร็ว เธอยังมีชีวิตอยู่ต่อได้ ยังต้องอดทนต่ออีกนิด ต้องไม่ยอมแพ้ง่ายๆ

“พวกเรากลับกันเถอะ พักผ่อนให้เร็วหน่อย เจ้าก็ไม่ต้องอยู่ที่โรงพยาบาลแล้ว ฉันจะเรียกหลานชายมารับเจ้ากลับไป”

“ข้าไม่กลับไปหรอก ข้ามาอยู่กับเจ้าที่นี่เพื่อเป็นตัวแทนของพวกเขาทุกคน” คำว่าพวกเขาที่อู๋ซ่างหวงพูด คือพวกเขาทุกคนในจวนอ๋องซู่ ทุกคนที่เคยถูกนางฉีดยาพร่ำเพรื่อ ทุกคนที่ต่อหน้าล้วนทำเป็นเชื่อฟังนาง แต่ลับหลังกลับแอบด่านาง ว่าเป็นเหมือนหัวหน้าแม่มดจอมโหด

“เตียงคนเฝ้าไข้มันเล็กขนาดนั้นแท้ ๆ เจ้าหลับสบายหรือ? เจ้าเคยต้องเจอเรื่องทุกข์ยากลำบากขนาดนี้ด้วยหรือไร?” ย่าหยวนรู้สึกเป็นห่วงเขามาก

“เตียงเฝ้าไข้เล็ก อย่างไรก็ยังเป็นเตียงนะ แต่ก่อนตอนที่ข้าอยู่ในสนามรบ เจอซากศพคนตายกองเป็นภูเขา ก็ยังต้องเคยนอนให้หลับมาแล้ว” อู๋ซ่างหวงช่วยพยุงย่าหยวนขึ้นมาพลางพูดอย่างเคร่งขรึมว่า “ไปเถอะ พวกเรากลับกันดีกว่า พักผ่อนให้เร็วขึ้นสักหน่อย สะสมพลังกายใจให้เข้มแข็ง ไม่ว่าจะทำเรื่องอะไร การพักผ่อนนับเป็นสิ่งสำคัญที่สุดเสมอ"

ย่าหยวนยิ้มพลางส่ายหน้า ตาแก่หัวดื้อคนนี้กล่อมยังไงก็ไม่ได้ผล ยังดื้อหัวชนฝาไม่เปลี่ยน

การผ่าตัดจะเริ่มในเวลาแปดโมงตรง พอหกโมงกว่า ๆ สมาชิกตระกูลหยวนก็มากันแล้ว

ศาสตราจารย์ฟางยังพาบุคคลที่เป็นดั่งเสาค้ำทะเลสุดเทพมาด้วยอีกคน นั่นก็คือหมอหยางหรูไห่ ศาสตราจารย์ฟางยิ้มพลางพูดว่า "วันนี้ หมอหยางจะมาเป็นหมอผู้ช่วยในการผ่าตัดของผม ทุกคนวางใจได้เลยครับ”

สมาชิกตระกูลหยวนดีใจหาใดเปรียบ รีบพูดขอบคุณกันเป็นพัลวัน

อู๋ซ่างหวงแตะที่ข้อศอกของหยวนชิงหลิงเบา ๆ “เจ้าเป็นหมอผู้ช่วยไม่ได้รึ? เจ้าก็เข้าไปช่วยได้นี่”

หยวนชิงหลิงอธิบายด้วยเสียงเบา ๆ ว่า "ข้าไม่ใช่หมอของโรงพยาบาลนี้ ทำการรักษาที่นี่ไม่ได้ รวมถึงเข้าไปมีส่วนร่วมในการผ่าตัดไม่ได้ด้วยเจ้าค่ะ"

“ข้าอนุญาตเอง” อู๋ซ่างหวงจ้องเธอเขม็ง “อย่าลืมนะว่าเจ้าเป็นคนของเป่ยถัง คำพูดของข้าเจ้าต้องเชื่อฟัง”

สรุปง่าย ๆ คือถ้าเธอไม่เข้าไป เขาก็ไม่มีทางวางใจได้

หยวนชิงหลิงถึงกับหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก ดึงตัวเขาไปอีกด้าน ทั้งพูดปลอบทั้งรับประกันว่า "มีศาสตราจารย์ฟางกับหมอหยางอยู่ คุณย่าจะต้องออกมาได้อย่างปลอดภัยแน่เจ้าค่ะ ถ้าข้าเข้าไปอาจกลายเป็นไม่ดีขึ้นมาก็ได้ ท่านลองคิดดูนะ ข้าเป็นหลานสาวของนาง ข้าต้องรู้สึกเคร่งเครียดและประหม่ามากแน่ ๆ ยิ่งคิดกังวลมากก็ยิ่งสับสนได้ง่ายนะเจ้าคะ”

อู๋ซ่างหวงรู้สึกว่าสิ่งที่นางพูดมาก็มีเหตุผลอยู่ แต่ก็ไม่สมเหตุสมผลนัก เพราะนางเคยรักษาทุกคนมาหมดแล้ว ทั้งยังเคยรักษาเขามาแล้วด้วย หรือจะบอกว่าตอนที่นางทำการรักษาพวกเขา นางไม่ได้คิดกังวลมากจนเกิดความสับสน?