บทที่ 1909 ส่งพวกเขากลับไป

เพิ่งผ่าตัดเสร็จ เจ้าห้าก็พาพวกเด็ก ๆ มาถึงพอดี

ก่อนหน้านี้ตอนที่หยวนชิงหลิงขอให้เซียวเหยากงไปแจ้งข่าว เซียวเหยากงกลัวว่าจะทำให้ฝ่าบาทตกใจกลัวไปด้วย จึงบอกว่าพี่จูตี้อาจจะป่วย ฮองเฮาจึงบอกว่าจะกลับไปดูอาการนางสักหน่อย แล้วค่อยพานางกลับมาด้วยกัน

ในตอนแรก เจ้าห้าคิดว่าคงไม่มีเรื่องอะไรร้ายแรง ในเมื่อจะถือโอกาสพากลับมาด้วยเลย ก็คงจะไม่ได้เป็นโรคอะไรร้ายแรงแน่

แต่เจ้าหยวนไปหลายวันแล้วก็ยังไม่กลับ ในใจของเจ้าห้าจึงเริ่มไม่สงบขึ้นมาแล้ว พอไปคุยกับลูกๆ ก็พบว่าเจ้าหยวนไม่ได้ติดต่อกับพวกลูกๆ เลย ก็รู้สึกว่าเรื่องนี้จะต้องค่อนข้างใหญ่แน่ จึงรีบเตรียมตัวให้พร้อม แล้วกลับมาพร้อมกับเด็ก ๆ ทันที

เขาในตอนนี้ สามารถสัมผัสและเข้าใจได้ถึงกฎของทะเลสาบจิ้งแล้ว บวกกับมีพวกลูก ๆ อยู่ด้วย จึงทำให้การเดินทางกลับมาครั้งนี้ราบรื่นอย่างมาก

เมื่อพบเจ้าหยวน เจ้าห้าถึงได้รู้ว่าที่จริงคุณย่าป่วยหนักมาก รู้สึกหงุดหงิดใจที่เขาไม่รีบมาที่นี่ให้เร็วกว่านี้ ไม่อย่างนั้นก็คงมีโอกาสมาเฝ้าไข้นางช่วงที่นางรับการผ่าตัด

เดิมยังไม่ได้บอกเรื่องนี้กับเด็ก ๆ ที่ไปโรงเรียน แต่ตอนนี้เมื่อการผ่าตัดเสร็จสิ้นแล้ว พี่หยวนถึงค่อยโทรบอกพวกเขา

ดังนั้น รอจนถึงตอนที่คุณย่าหยวนออกจากห้อง ICU บรรดาเพื่อนเก่ารวมถึงลูก ๆ หลาน ๆ ก็มาเฝ้าอาการอยู่รอบตัวเธออย่างพร้อมเพรียง

คุณย่าหยวนผู้ที่ไม่เคยร้องไห้เลยนับตั้งแต่รู้ว่าตัวเองป่วย ถึงกับกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ไหว

ยังดีที่พวกหลาน ๆ พากันทอดตัวลงนอนอยู่ตรงหน้าเตียง แต่ละคนผลัดกันพูดประโยคหวานหูที่ทำให้อบอุ่นหัวใจเสร็จ ก็พูดถึงเรื่องราวที่น่าสนใจของตัวเอง เท่านี้ก็ช่วยปัดเป่าความโศกเศร้าไม่สบายใจทั้งหลายให้หมดไปได้แล้ว

อู๋ซ่างหวงอดถอนหายใจด้วยความซาบซึ้งไม่ได้ สมกับคำพูดที่ว่าคนมากก็มีกำลังมากจริง ๆ ความหมายของการสืบพันธุ์ ไม่จำเป็นต้องมีเพื่อเอาไว้สืบสกุลเสมอไป แน่นอนว่าในฐานะอดีตฮ่องเต้ของประเทศหนึ่ง การมีผู้สืบทอดเชื้อสายถือเป็นสิ่งที่สำคัญมาก เพราะราชวงศ์ของเขามีบัลลังก์ที่จำเป็นต้องสืบทอดต่อไป

แต่ที่สำคัญกว่านั้นคือ เมื่อคนเราแก่ตัวลง เจ็บไข้ได้ป่วย ต้องเผชิญกับช่วงเวลาที่สิ้นหวังของชีวิตติดอยู่ระหว่างความเป็นความตาย การมีญาติสนิทที่รักใคร่อยู่รายล้อมรอบตัว จะช่วยให้ความหวาดกลัวนั้นจะลดลงไปได้มากทีเดียว

แต่ถึงอย่างไรเขาก็นึกภาพไม่ออกเหมือนกันว่า ในตอนที่เขาป่วยหนักหรือใกล้ตาย จะไม่มีญาติที่รักใคร่ใกล้ชิดอยู่ข้างกายเขาเลยแม้แต่คนเดียว

รอจนคุณย่าหยวนอาการดีขึ้นมาบ้างแล้ว อู๋ซ่างหวงก็เข้าไปคุยกับคุณย่า พูดว่า "ในบางครั้ง เจ้าก็ต้องเชื่อในสิ่งที่เรียกว่า วัฏจักรของสาเหตุและผลกระทบบ้างนะ"

คุณย่าหยวนยกยิ้ม “ว่าไปซิ”

เป็นเพราะอยู่ด้วยกันมานาน ไม่จำเป็นต้องรอให้เขาพูดประโยคครึ่งหลังจบ ก็สามารถเดาได้เลยว่ามันต้องไม่ใช่คำพูดดี ๆ อะไรแน่

“เจ้าชอบไล่ฉีดยาทุกคนพร่ำเพรื่อ ซึ่งมันไม่ดีมาก ๆ จากนี้เจ้าอย่าได้ทำแบบนี้อีก รู้หรือไม่?” อู๋ซ่างหวงพูดจาตักเตือนด้วยท่าทางที่ดูแล้ว ช่างถูกทำนองคลองธรรมอย่างยิ่ง

คุณย่าหยวนยิ้มจนตายิบหยี แล้วพูดว่า "อื้ม เจ้าพูดได้ถูกต้องแล้ว"

อู๋ซ่างหวงถอนหายใจด้วยความโล่งอก “เจ้าฟังคำแนะนำก็ดีแล้ว”