บทที่ 2021 ชอบการทำศึกก็ต้องตาย

ความคิดของเป่ยโม่ หยู่เหวินเห้ากับจิ้งถิงสันนิษฐานได้อย่างชัดเจน

ที่จริงประเทศในทวีปนี้ ต่างเข้าใจเป่ยโม่เป็นอย่างดี เหตุผลทางภูมิศาสตร์ พวกเขามีความก้าวร้าวชอบรุกรานอยู่ในสายเลือด หากประเทศใดมีความแตกร้าว พวกเขาก็จะแทรกซึมเข้าไปดูดเลือด

ผู้มีอำนาจพวกนั้น ล้วนเป็นผีดูดเลือดที่เยือกเย็น

ส่วนประชาชนของพวกเขาได้รับการสั่งสอนจากในราชสำนักมาตลอด ไม่เห็นว่าการรุกรานเป็นความผิด ยังไงประเทศก็กำลังพัฒนา การปล้นชิงถือเป็นวิธีที่ดีที่สุด

“เสริมกำลังการป้องกัน” จิ้งถิงพูดเตือน

“ข้ารู้ ขอบใจที่เจ้าอุตส่าห์มาบอก”

“อาจจะไม่ใช่ ข้ากับกระบี่มังกรยังไม่มีปัญญาทิตย์เชื่อมต่อกัน จึงอาจจะคาดเดาผิดไป”

นี่จึงเป็นเหตุผลที่เขาลังเลมาอยู่ตั้งสองวัน ไม่พูดออกมา เพราะการป้องกันไม่ใช่การสั่งคำเดียวเท่านั้น ต้องมีการเคลื่อนย้ายส่งกองกำลังไป ต้องวางแผน ต้องฝึกซ้อม คำพูดของเขาเพียงประโยคเดียว คนภายใต้บังคับบัญชาต้องวิ่งจนขาลาก

“ทางด้านชายแดน ต้องจัดการวางกองกำลังทหารใหม่ หลายปีมานี้ไม่เคยเปลี่ยน ทางด้านเป่ยโม่คงรู้เป็นอย่างดีแล้ว อาศัยช่วงจังหวะนี้ ฝึกฝนค่ายกลเสียใหม่”

“อืม จริง” ประเทศหนึ่งยิ่งร่ำรวยขึ้น ก็ยิ่งต้องให้ความสำคัญด้านการสู้รบ

เป่ยโม่มีความโลภต้องการครอบครองประเทศคนอื่น แต่กับเป่ยถังเป็นประเทศเพื่อนบ้านที่มีชายแดนติดกัน ดังนั้นความโลภของพวกเขามักคิดถึงเป่ยถังเป็นอันดับแรก

มีคำสั่งจากกรมทหารไปยังชายแดน เดิมอ๋องอานกับอ๋องเว่ยเพียงแค่เฝ้าจวนเจียงเป่ย ตอนนี้เมืองทั้งห้าก็ต้องดูแลด้วย

ทหารประจำการในเมืองมีน้อย ทหารส่วนใหญ่ล้วนประจำอยู่ที่จวนเจียงเป่ย ตอนนี้กรมทหารได้รับพระราชโองการของฮ่องเต้ ให้มีทหารประจำการในเมืองทั้งห้าด้วย นั่นก็คือต้องวางกองกำลังใหม่

ทำให้ท่านอ๋องทั้งสองเหนื่อยอย่างมากจริงๆ ดีที่แม่ทัพใหญ่ฮู่ก็อยู่ที่นั่น บวกกับเดิมพวกองค์ชายเจ้าหญิงที่ฝึกคนไว้จนสามารถแบกรับภาระได้ระดับหนึ่ง เมื่อร่วมมือกันแล้วก็ไม่ใช่เรื่องยากลำบาก

ต่อจากนี้ก็คือการฝึกซ้อม ฝึกซ้อมการเฝ้าประจำเมืองกับการต่อสู้บนภูเขา

การเฝ้าประตูเมืองเป็นด่านแรก เฝ้าระวังไว้ได้ ก็ไม่จำเป็นต้องสู้รบบนภูเขา

อ๋องเว่ยยังไปที่แคว้นจิน ให้พวกเขาเฝ้าระวังไว้ด้วย รู้สึกเหมือนหากจะเคลื่อนไหวเป่ยโม่ อาจจะจัดการแคว้นจินก่อน

กำลังทหารของแคว้นจินไม่ได้แข็งแกร่งขนาดนั้น