บทที่ 2022 อย่างเดียวที่เสียใจ

การศึกในครั้งนี้ชนะง่ายดายขนาดนี้ หยู่เหวินเห้าอยากให้องค์ชายรัชทายาทไปบัญชาการแนวหน้า เรียนรู้ประสบการณ์การทำศึกก็ไม่ได้ เขากลับไปแล้วพูดกับเจ้าหยวนว่า “ข้าไม่อยากให้มีการทำศึก แต่ความจริงแล้วการศึกก็ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ ต่อไปหากชายแดนไม่สงบ ข้าอยากให้องค์ชายรัชทายาทไปฝึกประสบการณ์ หลังจากเคยผ่านการทำศึกแล้ว เขาก็จะยิ่งเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น”

แน่นอน ตอนนี้องค์ชายรัชทายาทก็เป็นผู้ใหญ่แล้ว แต่หลังจากผ่านประสบการณ์การทำศึก ยิ่งจะทำให้เห็นถึงความสำคัญของความสงบสุข โดยเฉพาะเมื่อเป็นฮ่องเต้แล้ว ต้องยิ่งเข้าใจสิ่งนี้เป็นอย่างดี

เป็นเหมือนอย่างที่เขาพูดในที่ว่าราชการ การลืมทำศึกทำให้ตกอยู่ในอันตราย เมื่อเคยชินกับการอยู่อย่างเป็นสุขแล้ว ขุนนางประชาชนในประเทศรู้สึกว่าการศึกไม่เกี่ยวข้องอะไรกับตนเอง งั้นความทุกข์ยากก็จะมาเยือน

หยวนชิงหลิงเห็นด้วย พร้อมพูดขึ้นว่า “เขาเคยฝึกฝนอยู่ในค่ายทหารมาช่วงหนึ่ง แต่ยังไงก็ขาดประสบการณ์จริง ถึงแม้จะเป็นองค์ชายรัชทายาทหรือฮ่องเต้ หากไม่จำเป็นก็ไม่ต้องออกไปรบด้วยตนเอง แต่เรามีดาบแล้วไม่ได้ใช้ กับการไม่มีดาบนั้น มันแตกต่างกัน”

“ข้านึกว่าเจ้าเป็นห่วงลูกชาย แล้วจะไม่เห็นด้วยเสียอีก” หยู่เหวินเห้าค่อยโล่งอก

หยวนชิงหลิงหัวเราะพร้อมพูดขึ้นว่า “ข้าเป็นห่วงลูกชาย แต่ทางเดินของพวกเขา ยังไงก็ต้องเดินไปเอง โดยเฉพาะต่อไปเขาต้องเป็นฮ่องเต้ ต้องแบกภาระทั้งประเทศเป่ยถัง ในเมื่อเป็นห่วง ก็เก็บไว้ในใจก็พอ”

“อืม ลูกของเรา เอาคนไหนมาก็ล้วนสามารถแบกรับภาระได้” หยู่เหวินเห้าพูดถึงเรื่องลูก แล้วจู่ๆ ก็คือถึงสามคนที่อยู่ในยุคปัจจุบัน แล้วพูดขึ้นว่า “คิดถึงพวกข้าวเหนียวแล้ว ไม่รู้ว่าการเรียนของพวกเขาเป็นอย่างไรบ้าง?”

“อีกไม่กี่วัน ข้าจะพาท่านย่ากลับไปตรวจสุขภาพ แล้วจะแวะไปดูพวกเขา”

“ให้ข้าไปกับเจ้าไหม?”

“ไม่ต้อง เจ้าเก็บวันหยุดไว้ รอพวกเขากลับมาจะได้หยุดพัก”

หยู่เหวินเห้าเห็นว่าตอนนี้ก็ค่อนข้างงานยุ่ง จึงพูดขึ้นว่า “งั้นก็ได้ เจ้าดูแลตัวเองด้วย”

“รู้แล้ว” หยวนชิงหลิงเอนพิงข้างกายเขา แล้วก็พูดถึงโรงเรียนสตรี นางพอใจอย่างมาก เพราะขุนนางที่ไม่เห็นด้วยพวกนั้น ตอนนี้ล้วนหุบปากเงียบหมดแล้ว

นางรู้ว่าเจ้าห้าเหน็ดเหนื่อยกับเรื่องนี้อย่างมาก รับหน้าพวกผู้ชายที่ไม่เห็นด้วยพวกนั้นไว้ เจ้าห้าเคยพูดว่า จะพยายามอย่างสุดความสามารถ ให้ผู้หญิงได้มีโลกเป็นของตนเอง ไม่ใช่เพียงแค่ใช้ชีวิตเท่านั้น

จุดนี้ทำให้หยวนชิงหลิงปลื้มปริ่มอย่างมาก และก็ยิ่งมั่นใจอย่างยิ่งว่าตนเองแต่งงานกับคนไม่ผิด

อดไม่ได้ที่จะพูดชมเขา หยู่เหวินเห้าหัวเราะพร้อมพูดขึ้นว่า “ตอนนี้เพิ่งจะมาพูดว่า ตนเองแต่งงานกับคนไม่ผิดหรือ? มีลูกเป็นโขยงแล้ว ผิดก็เปลี่ยนใจไม่ได้แล้ว”

“หากผิด งั้นก็ผิดไปจนสุดเถอะ” หยวนชิงหลิงหัวเราะพร้อมพูดขึ้น

หยู่เหวินเห้าโอบกอดนาง ยิ้มหัวเราะเหมือนอย่างเด็กที่มีความสุข