บทที่ 227 แผนของสองสามีภรรยา

หยวนชิงหลิงหันกลับไปมองเซียวเหยากง “หัวใจของไท่ซ่างหวงเดิมทีก็ไม่ดีอยู่แล้ว วันนี้ยังดื่มเหล้าไปเยอะขนาดนั้น ความดันย่อมสูงขึ้นแน่นอน ”

เซียวเหยากงมองไปที่กล่องยาของนาง จากนั้นก็มองไปที่เครื่องฟังหัวใจที่แขวนอยู่กับหู ยังมีเครื่องวัดความดันอีก สายตาเขามีแววประหลาดใจวาบผ่าน

แต่ว่า เขาก็ไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่เดินไปนั่งลง พูดกับไท่ซ่างหวงว่า “เช่นหลังวันหน้าก็ไม่ต้องดื่มแล้ว คำพูดหมอต้องเชื่อฟัง ”

ไท่ซ่างหวงไม่พอใจ “ขี้คร้านจะสนใจพวกเจ้า ข้าจะไปนอน ”หยวนชิงหลิงรู้ว่าดีกรีเหล้าไปถึงหัวแล้ว รีบเอายาให้ฉางกงกง “ดูแลให้ไท่ซ่างหวงเสวยแล้วค่อยนอน ”

ฉางกงกงรับไป “เข้าใจแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

ไท่ซ่างหวงเดินโซเซเข้าไป เหลือไว้เพียงเซียวเหยากงกับหยวนชิงหลิงในตำหนัก

หยวนชิงหลิงได้สติกลับมาจากความโมโห จึงนึกถึงเรื่องที่จะถามเซียวเหยากงขึ้นมาได้ จากนั้นก็ขยับกล่องยาเข้ามาอีกนิด “ท่านผู้เฒ่า ท่านเคยเห็นของในกล่องยานี้หรือไม่ ”

เซียวเหยากงมองอยู่ชั่วครู่ ค่อยๆส่ายหัวและพูดว่า “ไม่เคย”

หยวนชิงหลิงรู้สึกผิดหวังอยู่บ้าง “ไม่เคยเห็นจริงหรือ”

สีหน้าของเซียวเหยากงนิ่งอึ้งไปชั่วครู่ แต่ก็ส่ายหน้าพูดว่า “ไม่เคยเห็นจริงๆ”

หยวนชิงหลิงคิดว่าตัวเองน่าจะเดาผิดไป ถ้าหากเซียวเหยากงมาจากที่เดียวกับนาง เขาสมควรจะดีใจที่เห็นคนบ้านเดียวกัน อย่างน้อย ก็คงมีอารมณ์เดียวกับตนเอง เป็นไปไม่ได้ที่จะปฏิเสธ

ช่างเถอะ ไหนเลยจะมีคนทะลุมิติได้มากมายนัก

นางเก็บข้าวของเรียบร้อยแล้ว แล้วก็ให้ยาลดความดันของอีกหลายวันเอาไว้ เอาเข้าไปมอบให้กับฉางกงกง ตอนที่ออกมา เซียวเหยากงก็ออกไปแล้ว

หยวนชิงหลิงจึงได้แต่ออกจากวัง ในวังก็เป็นที่ที่ไม่น่าอยู่นัก ไม่ควรจะอยู่นาน

หลายวันถัดมาหยู่เหวินเห้าก็ยุ่งมาก ออกบ้านแต่เช้ากลับบ้านก็ดึกมากแล้ว ปกติกลับมาก็แค่นอนหลับพักผ่อนแล้วก็ออกไป

ที่สุด วันนี้เขาก็กลับบ้านเร็วกว่าปกติ เข้าประตูมาก็ดูดีใจมาก

“ทำไมจึงได้ดีใจขนาดนั้น ”หยวนชิงหลิงถาม

เขาหัวเราะ “วันนี้ได้รับทำคดีหนึ่ง”

หยวนชิงหลิงเอ่ยยิ้มๆว่า “รับทำคดีทำไมจึงได้ดีใจเช่นนี้ กรมการพระนครของท่านวันไหนบ้างที่ไม่ต้องทำคดี ”

หยู่เหวินเห้าแววตาลึกล้ำ “คดีนี้มาได้จังหวะพอดี ”

“เอ๋”หยวนชิงหลิงป้อนเขากินขนมแป้งพุทราคำหนึ่ง

“วันนี้ ปัญญาชนสิบกว่าคนจากเมืองถิงเจียงเดินทางมาร้องทุกข์ ร้องว่าเจ้าเมืองถิงเจียงโม่เหวินได้กระทำการเรียกเก็บเงินในการปราบปรามโจรกบฏจากประชาชน ทุกบ้านทุกครัวเรือนต้องจ่ายเป็นเงินหนึ่งร้อยอีแปะ ”

“นี่มันขุนนางที่ฉ้อฉลไร้คุณธรรมสิ้นดี”

หยวนชิงหลิงไม่สนใจเรื่องของคดี และไม่ได้ถามต่อ ทั้งสองกินข้าวด้วยกัน แล้วก็ไปเดินเล่นที่สวนรอบหนึ่ง สวีอีก็เข้ามาบอกว่าใต้เท้าทังมาแล้ว

หยู่เหวินเห้าไปที่ห้องหนังสือทันที ทังหยางรออยู่ที่ห้องหนังสือนานแล้ว พอเห็นหยู่เหวินเห้าเข้ามา ก็รีบยกมือขึ้นคำนับ “ท่านอ๋อง เรื่องที่ให้ทำให้จัดการเรียบร้อยแล้ว หลักฐานต่างๆก็ตรวจสอบชัดเจนแล้ว รอเพียงแค่ท่านเปิดศาลสอบสวน ”

หยู่เหวินเห้าตบโต๊ะ เอ่ยอย่างดีใจว่า “ดี เรื่องนี้เจ้าทำได้ดีมาก มีรางวัลให้

“เงินหรือ”ทังหยางถามยิ้มๆ

“ใช่ตกรางวัลเป็นเงิน แต่ติดไว้ก่อน ”หยู่เหวินเห้ายกพู่กันขึ้น เขียนหนังสือรับรองการเป็นหนี้ให้กับทังหยางแผ่นหนึ่ง ทังหยางค่อยๆเก็บอย่างดี “ใบที่สิบห้าแล้ว”

หยู่เหวินเห้าไม่มีความเขินอายแม้แต่น้อย “เจ้าแบกภาระไปชั่วคราวก่อน พระชายาตั้งครรภ์ ภายหน้าในจวนยังต้องมีค่าใช้จ่ายเพิ่มขึ้นอีกมาก”

ทังหยางยิ้ม เอ่ยอย่างฉลาดว่า “โชคดี ที่ใบเป็นหนี้นี้ยังพอใช้ได้”