บทที่ 228 ความกดอากาศต่ำ

ในใจของพระชายาจี้รู้สึกตื่นตระหนกขึ้นมา แม้ว่าตอนนี้พี่ใหญ่จะไม่ได้ทำงานในกรมคลังแล้ว แต่ว่า เมื่อก่อนที่ตระกูลรุ่งเรืองขึ้นได้อย่างไร หากฮ่องเต้ทรงตรวจสอบขึ้นมา ต้องสาวไปถึงต้นตอได้แน่ ทุกอย่างคงต้องถูกเปิดเผยออกมาอย่างชัดเจน

แต่ในใจนางรู้สึกโกรธเป็นอย่างมาก ตระกูลมารดาหลายปีมานี้ ไม่ว่าจะทางตรงหรือทางอ้อมก็สนับสนุนเงินทองให้อยู่ไม่น้อย หากไม่ได้รับการสนับสนุนจากบ้านนาง เขาจะมีวันนี้ได้หรือ

แม้จะรู้ตั้งนานแล้วว่าเขามีความคิดที่เปลี่ยนไป แต่พระชายาจี้ยังคงคิดเสมอว่าเขาต้องต้องการพึ่งพานาง ตอนนี้ได้รับรู้ว่าจะแต่งหลานสาวของโสวฝู่ฉู่มาเป็นรองพระชายา เขาก็ยิ่งเห็นนางไร้ประโยชน์ เมื่อหมดประโยชน์ก็เขี่ยทิ้งสินะ ช่างเป็นคนลืมบุญคุณคนจริงๆ

แต่ไหนแต่ไรพระชายาจี้เป็นคนอดทนอดกลั้น ตอนนี้แม้จะโกรธมาก แต่ก็ยังคงรักษาใบหน้าที่นิ่งสงบ แม้แต่แววตาแค้นเคืองก็ถูกเก็บซ่อนไว้อย่างดี ได้แต่เอ่ยเตือนเสียงเรียบๆว่า “ท่านอ๋อง พระชายารองก็ยังไม่ได้แต่ง ท้องของหยวนชิงหลิงก็ยังไม่กำเนิด ทุกสิ่งยังไม่มีการเปลี่ยนแปลง ข้าเคยบอกท่านอ๋องอยู่เสมอก่อนหน้านี้ว่า ทุกเรื่องต้องเหลือพื้นที่ไว้บ้าง วันนี้ก็ยังคงเป็นคำเดิม หมากที่ท่านอ๋องคิดว่าไร้ประโยชน์แล้ว ใช่ว่าจะไร้ไม้ตาย ”

อ๋องจี้เอ่ยเรียบๆว่า “คำพูดเมื่อครู่ของข้า ได้เหลือฟางเส้นสุดท้ายเอาไว้แล้ว เจ้ากับน้องชายเจ้ายอมรับโทษนี้ไปซะ ข้าย่อมมีวิธีช่วยเจ้าแน่ ”

พระชายาจี้หัวเราะเบาๆ สายตามีแววดูถูกเหยียดหยามมองไปทางอ๋องจี้ “ท่านอ๋อง โทษนี้ ไม่มีใครต้องแบกรับทั้งนั้น หยู่เหวินเห้าจะสามารถตรวจสอบได้จริงหรือ”

“คนอย่างเขา ข้ารู้จักดี หากไม่มีความมั่นใจเต็มเปี่ยม คงไม่ลงมือง่ายๆ ”

สายตาของพระชายาจี้มีแววโหดเหี้ยมวาบผ่าน “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เช่นนั้นก็หาเรื่องมาผูกมัดเขาเอาไว้ ทำให้เขาเลิกติดตามเรื่องของเมืองถิงเจียงเสีย”

อ๋องจี้ได้ยิน ก็หรี่ตามองนาง “เจ้าคิดจะทำอะไร”

พระชายาจี้ไออยู่หลายเสียง ลมหายใจค่อยๆกระชั้นขึ้น หอบหายใจอยู่ชั่วครู่ จึงมองไปที่อ๋องจี้ “ท่านอ๋องมาใกล้ๆ ข้าจะเล่าแผนให้ท่านฟัง”

อ๋องจี้เดินเข้าไป นั่งลงข้างกายนาง ตบไปที่หลังของนางเบาๆ “เจ้าลองพูดมาสิ”

พระชายาจี้กระซิบที่ข้างหูอยู่หลายประโยค จากนั้นก็พูดว่า “สองแผนนี้ แผนหนึ่งไม่สำเร็จ ค่อยใช้อีกแผน หากสำเร็จตั้งแต่แผนแรก ก็สามารถเจรจากับเจ้าห้าได้”

อ๋องจี้มองนาง ในใจมีอารมณ์ซับซ้อนสายหนึ่งวาบผ่าน

เห็นที ตอนนี้จะไม่มีนางไม่ได้เสียแล้ว

แผนการของนาง ไม่มีใครเทียบได้ ที่สำคัญที่สุดคือความโหดร้ายของนาง เป็นสิ่งที่เขาต้องการที่สุดในตอนนี้

วันนี้แม่เฒ่ามาอยู่เป็นเพื่อนหยวนชิงหลิง

แม่เฒ่าดูมีชีวิตชีวากว่าครั้งที่แล้วที่มามาก สีหน้าแดงเรื่อขึ้น เดินเหินก็ไม่ต้องให้ซุนมามาประคอง เห็นได้ชัดว่าดีขึ้นมากแล้ว

แม่เฒ่ามากพร้อมกับหยวนชิงผิง หยวนชิงผิงรู้สึกใจไม่ค่อยอยู่กับตัว หยวนชิงหลิงพูดคุยกับนางอยู่หลายคำ แต่นางเหมือนจะไม่มีสติอยู่กับตัว เป็นนานกว่าจะเอ่ยถามกลับว่า “ท่านพี่ท่านพูดอะไร ”

หยวนชิงหลิงมองนางอย่างไม่พอใจนัก

รอให้แม่เฒ่าไปแล้ว หยวนชิงผิงจึงดึงมือนางเอาไว้ พูดขึ้นอย่างเร่งรีบว่า “พี่ใหญ่ ข้ามีเรื่องจะบอกกับท่าน

“เรื่องอะไร ”หยวนชิงหลิงเห็นสีหน้านางไม่ปกตินัก ถามว่า “ที่จวนมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นหรือ”

“ไม่ใช่ ”หยวนชิงผิงดูแล้วค่อนข้างกลุ้มใจ “เป็นเรื่องกู้ซือคนนั้น ”

“กู้ซือ กู้ซือทำไมกัน ”หยวนชิงหลิงประหลาดใจ

นี่คงไม่ได้ไปหว่านล้อมหยวนชิงผิงกระมัง

ใบหน้าของหยวนชิงหลิงมีสีแดงผุดขึ้นมา แต่เพียงชั่วครู่ ก็พูดว่า “วันนั้นข้าออกไปซื้อแป้งกับเสี่ยวชิง เจอเขาระหว่างทาง เขาถามข้าว่าข้ายินดีจะแต่งกับเขาหรือไม่ ข้าตกใจจนรีบวิ่งหนีไป พี่ใหญ่ กู้ซือคนนี้ใช่พวกบ้าตัณหาหรือไม่ ”

หยวนชิงหลิงยิ้ม “เขาถามอย่างนี้หรือ”