บทที่ 411 ตระกูลกู้มาสู่ขอแล้ว

เขาหัวเราะขึ้นมา รอยยิ้มนั้นอึมครึมหมดหวัง ดวงตาฉายแววดั่งหัวใจแตกสลาย หยวนชิงหลิงมองดู ในใจค่อนข้างเจ็บปวด แล้วทุกอย่างก็เริ่มต้นอย่างเจ็บปวดเช่นนี้

คนที่ป่วย ไม่ได้มีเพียงจวิ้นจู่จิ้งเหอ ยังมีเขา

มีความสงสัย หวาดระแวง ภาพลวงตา

คอของเขายื่นออกมาแปบหนึ่ง ราวกับค่อยๆ มุดออกจากกระดองเต่า พร้อมพูดขึ้นว่า “แต่ ข้าคิดได้วิธีที่ดีที่สุดหนึ่งวิธี นั่นก็คือให้ลูกของนางกับท่านชายชิงหยางตายในท้อง ยาถ้วยนั้น ข้าวางยาไปปริมาณค่อนข้างเยอะ ข้าคิดว่า นางอาจจะตาย นี่เป็นวิธีแก้ปัญหาที่ดีที่สุด ใช่หรือไม่? นางจะไม่ได้เห็นหน้าท่านชายชิงหยางของนางอีก”

ร่างกายของเขาค่อยๆหดลงอีกครั้ง แล้วก็ไม่พูดอะไรอีก

หยวนชิงหลิงรออยู่ตั้งนาน เขาก็ไม่ได้พูดถึงเรื่องราวภายหลัง

เหมือนเขาคิดว่า เรื่องราวทั้งหมดเมื่อถึงตรงนี้แล้วทุกอย่างก็จบสิ้น

บางที เรื่องราวภายหลังพวกนั้น แม้แต่เขาเองก็ไม่กล้าเผชิญหน้า ไม่กล้าแตะต้องแล้ว

หยวนชิงหลิงพูดขึ้นว่า “คำพูดพวกนี้ ข้าไม่สามารถไปบอกกับนางได้ ข้าสามารถทำได้เพียงพูดคำว่าขอโทษแทนเจ้าได้ ในเวลาที่เหมาะสม หากเจ้าพูดเสร็จแล้ว ก็กลับไปเถอะ”

ต่อให้มีความลำบากใจแค่ไหน ต่อให้มีเหตุผลมากแค่ไหน สิ่งที่เขาทำก็ล้วนทำให้คนโกรธอย่างมาก ไม่น่าให้อภัย

เขานั่งอยู่สักพัก จากนั้นก็ไม่พูดอะไรสักคำ ลุกขึ้นแล้วก็เดินจากไป

ตอนที่เขาเดินออกไป ลมแรงมาก เสื้อคลุมหลวมตัวนั้นถูกลมพัดจนปลิวขึ้นมา เขาเดินค่อนข้างไม่ตรงโอนเอนไปมา หยวนชิงหลิงมองดู รู้สึกเหมือนเขาจะถูกลมพัดปลิวไปได้ตลอดเวลา

จวิ้นจู่จิ้งเหอถูกรับตัวไปแล้ว แต่นางไม่ยอมอยู่ในจวน นางเรียกร้องที่จะไปสำนักนางชีหมิงเยว่

ตระกูลชุยปฏิเสธ เพราะกู้จือคนนั้นก็ถูกส่งไปยังสำนักนางชีหมิงเยว่แล้ว

หากนางต้องการพักรักษาตัวอย่างสงบ จะไปอยู่ที่ไหนก็ได้ ไม่จำเป็นต้องเป็นที่สำนักนางชีหมิงเยว่

แต่นางก็ยืนยันเช่นนี้

ตระกูลชุยไม่รู้จะทำยังไง จึงทำได้เพียงให้คนรับใช้ที่ทำงานดีหลายคน ไปรับใช้นางที่สำนักนางชีหมิงเยว่ ที่สำคัญก็คือเพื่อป้องกันกู้จือคนนั้น

แต่กู้จือไม่ได้อยู่ที่สำนักนางชีหมิงเยว่ หลังจากที่นางถูกส่งไปที่สำนักนางชีหมิงเยว่ วันที่สองก็หลบหนีไปแล้ว ไม่รู้ไปไหน

ไม่มีใครสนใจความเป็นความตายของนาง แต่นางตั้งครรภ์ลูกของอ๋องเว่ย เจ้าสำนักนางชีหมิงเยว่จึงพาคนออกตามหา เมื่อหาไม่เจอ จึงไปแจ้งที่ทำการปกครอง แล้วที่ทำการปกครองก็ไปรายงานไทเฮา

ไทเฮาก็ไม่ได้เสียใจนาน เด็กคนนี้โชคไม่ดี ที่มีแม่แบบนี้ และมีพ่อแบบนี้ คลอดออกมาก็มีแต่จะเป็นทุกข์

สำหรับเรื่องที่จวิ้นจู่จิ้งเหอมาอยู่ที่สำนักนางชีหมิงเยว่ ที่จริงหยวนชิงหลิงก็เห็นด้วย ขอเพียงกู้จือไม่อยู่ที่นั่น

สำนักนางชีหมิงเยว่นางเคยไป ดินแดนพุทธบริสุทธิ์ พระพุทธรูปศักดิ์สิทธิ์ เป็นสถานที่ที่ดีในการชำระจิตใจให้บริสุทธิ์ หรือพักรักษาตัว

ชีวิตไม่มีอะไรมากไปกว่าประสบการณ์ อาจเจอเรื่องพลิกผันมากมาย นางหวังว่าเมื่อจวิ้นจู่จิ้งเหอได้สงบจิตใจ แล้วสามารถอยู่ได้อย่างสงบสุขจริงๆ

นางค่อยเข้าใจ ฮ่องเต้แต่งตั้งตำแหน่งนี้เพื่ออะไร

อ๋องเว่ยไปจากเมืองหลวงเมื่อวันหิมะตกแล้ว

นอกจากกู้ซือ ไม่มีใครไปส่ง

กู้ซือคือไม่อาจขัดต่อราชโองการ

เพียงแต่กู้ซือก็ลำบากใจอย่างมาก เพราะเขากับอ๋องเว่ยรู้จักกันมาก็นานมากแล้ว เห็นชีวิตของเขากลายเป็นแบบนี้ ในใจก็ทุกข์อย่างมาก