บทที่ 420 ชนะหรือยัง?

หยู่เหวินเห้าฟังคำพูดนี้แล้ว ก็หัวเราะขึ้นมา พร้อมพูดขึ้นว่า “ให้พี่ใหญ่ยอมสารภาพ ไม่ใช่เรื่องง่ายจริงๆ ต้องให้น้องชายออกไปต่อสู้เป็นรอบ ในเมื่อพี่ใหญ่ยอมรับ งั้นก็ดี ก่อนหน้านี้ที่เจ้าบอกว่าจะให้ความยุติธรรมแก่ข้า ตอนนี้ขอถามว่าพี่ใหญ่ให้ความยุติธรรมแก่ข้ายังไง?” เขาโกรธจนแทบจะระเบิดอยู่แล้ว อดกลั้นอดทนไว้แล้วคุยกับเขา ไม่ได้เพียงเพื่ออยากได้ความยุติธรรมเพียงเท่านั้น

อ๋องจี้โบกมือ เรียกทหารจวนมา แล้วสั่งให้ขอโทษหยู่เหวินเห้า

ทหารจวนรีบวิ่งมา คุกเข่าขออภัย

หยู่เหวินเห้าดึงมือหยวนชิงหลิงนั่งลง พูดขึ้นด้วยท่าทีเย็นชาว่า “พี่ใหญ่ อย่างอื่นข้าไม่สน ความยุติธรรมของเจ้าหากเพียงแค่ให้พวกเขาคุกเข่าขออภัย งั้นก็ไม่จำเป็น”

วันนี้อ๋องจี้ตกอยู่ในมือของเขา เกลียดจนกัดฟันกัดกราม แต่ก็ไม่สามารถทำอะไรได้ จึงพูดขึ้นว่า “งานเจ้าอยากทำอย่างไร? อยากเดือดร้อนไปถึงแสดงพ่อหรือ?”

หยู่เหวินเห้ามองดูเขาอย่างเย็นชาพร้อมพูดขึ้นว่า “เสด็จพ่อเกลียดชังเรื่องเช่นนี้มาก ข้าไม่อยากทำให้ท่านไม่สบายใจ”

“งั้นเจ้าอยากทำเช่นไร?” แววตาอ๋องจี้แลดูโล่งอก ขอเพียงไม่เดือดร้อนไปถึงเสด็จพ่อ ทุกอย่างก็ง่ายขึ้น

หยู่เหวินเห้าเหมือนคิดไว้ก่อนแล้ว เขาพูดขึ้นว่า “หนึ่งแสนตำลึง ข้าจะเอามาทำบุญให้กับเจ้าหยวน เพื่อลบล้างคำสาปแช่งนี้ของเจ้า”

อ๋องจี้โกรธจัด พูดขึ้นด้วยเสียหน้าเขียวปัดว่า “หนึ่งแสนตำลึง? เจ้าทำไมไม่ไปปล้นเอา?”

หยู่เหวินเห้าเม้นริมฝีปากหัวเราะ พร้อมพูดขึ้นอย่างประชดประชันว่า “จวนอ๋องจี้ที่ใหญ่โต เพียงแค่หนึ่งแสนตำลึงก็ไม่มีหรือ?”

พระชายาจี้ที่ฟังอยู่ด้านข้าง ค่อยๆนั่งลง

หนึ่งแสนตำลึง เขาไม่มี นอกจากฉู่หมิงหยางให้

แต่ฉู่หมิงหยางจะสามารถให้ได้หนึ่งแสนตำลึงหรือ?

นั่นเป็นสินสอดทั้งหมดของนางนะ รวมถึงเครื่องประดับด้วย

หลานสาวโสวฝู่แต่งงาน ถึงแม้จะไม่มีขบวนสินสอดยาวสิบลี้ แต่สินสอดหนึ่งแสนตำลึงเป็นที่เลื่องลือกันไปทั่วแล้ว คนอื่นต่างก็รู้กัน เจ้าห้าโหดจริงๆ

“หากไม่สามารถให้ได้ งั้นพี่ชายก็อย่าโทษที่ข้าจะนำตุ๊กตานี้ไปยังที่ว่าราชการ พร้อมกับเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้” หยู่เหวินเห้าพูดขู่

แววตาอ๋องจี้เยือกเย็น อยากที่จะฆ่าเขาให้ตายเสียในทันที

“ตอนนี้ข้าไม่มี” อ๋องจี้อดกลั้นความโมโหที่อัดแน่นเต็มอก พร้อมพูดขึ้นว่า “อีกสองสามวันเจ้าค่อยมา”

“อีกสามวันข้าจะมาเอา” หยู่เหวินเห้าพูดขึ้นด้วยเสียงเย็นชาว่า “พี่ใหญ่อย่าคิดบิดเบี้ยว ที่มาของตุ๊กตานี้ถ้าอยากสืบไม่ใช่เรื่องยาก หากทำให้ข้าโกรธ เจ้าจะเสียใจจริงๆ”

พูดเสร็จแล้วก็ลุกขึ้น จูงมือหยวนชิงหลิงแล้วก็เดินออกไป

หยวนชิงหลิงหันไปมองดูพระชายาจี้แว็บหนึ่ง พระชายาจี้ก็มองดูนาง แววตาซับซ้อน นางส่ายหัวให้กับหยวนชิงหลิง เป็นการตอบหยวนชิงหลิง

หยวนชิงหลิงอยากถามนางว่ามีอันตรายหรือไม่

ขณะนี้นางจะไม่มีอันตราย สิ่งที่เจ้าห้าขอ ในขณะเดียวกันก็ถือเป็นเส้นทางหนึ่งให้นางได้ถอย ให้นางได้มีเวลาเตรียมพร้อม

อ๋องฉีกับหยวนหย่งอี้ก็เดินออกไป รอจนเมื่อทุกคนไปแล้ว ฉู่หมิงหยางก็ยังไม่กล้าออกมา

รอเมื่อไม่เห็นเงาของทุกคนแล้ว นางค่อยให้สาวใช้ประคองเดินออกมา

ใบหน้าของนางบวมอย่างค่อนข้างรุนแรง ผิวตรงโหนกแก้มแตกเป็นแผล หน้าผากบวมเป็นลูกซาลาเปาสองลูก อยู่ตรงปลายคิ้วสองข้างพอดี จึงดูเหมือนมีเขางอกออกมาสองข้าง

ไม่ค่อยได้ร้องไห้ แต่เมื่อเห็นอ๋องจี้ กลับร้องไห้อย่างน่าสงสาร

อ๋องจี้ไม่สนใจคนใช้กับทหารจวนด้านนอก กอดนางไว้แล้วก็พูดปลอบ รู้สึกสงสาร โกรธเคือง และไม่รู้จะทำอย่างไร

เขาเช็ดน้ำตาฉู่หมิงหยางให้แห้ง นิ้วมือสัมผัสบาดแผลบนใบหน้า พูดขึ้นอย่างห่วงใยว่า “เจ็บไหม?”