## บทที่ 421 ยึดถือสัจวาจาเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน

อันที่จริงหลังจากที่หยวนชิงหลิงออกมา นางมีความรู้สึกแบบนี้จริง ๆ

เพราะอ๋องจี้ที่ไม่มีพระชายาจี้แล้ว แท้ที่จริงก็เป็นได้แค่เสือที่ไม่มีเขี้ยวเล็บตัวหนึ่งเท่านั้น

ธรรมดาสามัญไร้ความสามารถ ถนัดแต่หาเหาใส่หัวรนหาที่ตาย

แต่ฮ่องเต้กลับเอาแต่ปกป้องเขามาโดยตลอด ให้โอกาสเขาครั้งแล้วครั้งเล่า

หรือจะเป็นเพราะสถานะของลูกชายคนโต?

“ที่เจ้าไม่ทำให้เรื่องนี้มันเอะอะวุ่นวายไปถึงในวัง ก็เพราะสาเหตุนี้ใช่หรือไม่ ? ” หยวนชิงหลิงเอ่ยถาม

ในดวงตาของหยู่เหวินเห้าเต็มไปด้วยความจนใจ “ถูกต้อง เพราะไม่ว่าเรื่องนี้จะใหญ่โตมากไปกว่านี้อีกสักแค่ไหน หรือต่อให้เจ้าต้องตายอยู่ในจวนอ๋องจี้จริง ๆ เสด็จพ่อก็จะไม่มีวันรับสั่งให้ประหารชีวิตเขา หรือแม้แต่ริบตำแหน่งอ๋องชินของเขาเป็นแน่”

ความโปรดปรานรักใคร่ที่ฮ่องเต้จะทรงมีต่อใครสักคน เหตุใดจึงไม่ใช่การแสดงผลงานให้เห็นเป็นที่ประจักษ์ล่ะ? เขาไม่ปฏิเสธว่าเสด็จพ่อก็ทรงรักใคร่เอ็นดูเจ้าหยวน แต่ความรักใคร่เอ็นดูนั้นช่างมีอย่างจำกัดน้อยนิดเหลือเกิน แค่เจ้าหยวนไม่ยอมให้เขาแต่งชายารอง เสด็จพ่อก็ทรงพลิกจากหน้ามือเป็นหลังมือทันที

แต่เรื่องที่พี่ใหญ่ทำ กลับมีผลลัพธ์ออกมาเพียงแค่นี้เอง?

หยู่เหวินเห้าเองก็มองออกมานานแล้ว ดังนั้นจึงไม่ได้รู้สึกเสียใจมากมายเกินไปนัก

แต่เรื่องนี้มันเกี่ยวข้องกับเจ้าหยวน วันนี้เขาไม่สามารถแม้แต่จะเข้าวังไปด้วยความมั่นใจ เพื่อจะถามหาความยุติธรรมจากเสด็จพ่อได้ด้วยซ้ำ

ในใจเขารู้สึกโกรธกรุ่นราวมีไฟลุกไหม้ รู้สึกผิดต่อเจ้าหยวนอย่างยิ่ง

เขาถอนหายใจเบา ๆ “ต้องให้เจ้าทนรับความน้อยเนื้อต่ำใจแล้ว”

หยวนชิงหลิงกลับยิ้มแย้ม "ข้าไม่ได้รู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจเลยแม้แต่น้อย วันนี้ได้เห็นเจ้าแสดงทักษะความสามารถ จู่ ๆ ข้าก็รู้สึกยกย่องชื่นชมเจ้ามาก เจ้าห้า คนที่ใช้ชีวิตร่วมกันกับข้าคือเจ้า ไม่ใช่คนอื่น ข้าสนใจแค่ว่าเจ้าดีต่อข้าหรือไม่ คนอื่นไม่เกี่ยวสักหน่อย ไม่เห็นจะต้องไปสนใจเลย”

เขาจ้องไปที่ดวงตาของนาง รอยยิ้มจาง ๆ บนใบหน้ารอยนั้น ช่างดูบริสุทธิ์และสัมผัสได้ถึงความจริงใจอย่างยิ่ง

เขาเอื้อมมือออกไปกอดนางเข้ามาแนบอก นึกย้อนไปว่า นับตั้งแต่ที่นางติดตามอยู่เคียงข้างเขามา ดูเหมือนว่าจะไม่มีวันไหนเลยสักวันที่นางจะได้อยู่อย่างปลอดภัยสงบสุข กลับกันตอนที่อยู่ในจวนเจ้าพระยาจิ้ง กลับได้อยู่อย่างสงบสุขหลายวันเลยทีเดียว

เขาอดยิ้มอย่างขมขื่นไม่ได้ กับแค่เรื่องแค่นี้ ก็ยังต้องรู้สึกขอบคุณ

จวนอ๋องฉู่ดูคึกคัก มีชีวิตชีวาขึ้นมาไม่น้อย

มีผู้คนหลั่งไหลเข้าออกไปมาอย่างไม่ขาดสาย ได้ยินกันว่าพระชายาฉู่ตั้งครรภ์เป็นครรภ์แฝดสาม ทุกคนล้วนพากันมาเยี่ยมเยียน อยากมาอาศัยบารมีในบุญพาวาสนานี้กันเสียหน่อย

หยวนชิงหลิงท้องได้ห้าเดือนแล้ว ก่อนหน้านี้มีอยู่หลายคนที่ไม่ได้มา นั่นก็ถือว่าเป็นเรื่องธรรมดา เพราะนางเคยดื่มน้ำจื่อจินมาก่อน ทุกคนต่างก็คิดว่านางจะอ่อนแอเกินไป หากเกิดเรื่องอะไรขึ้นมาจะรับผิดชอบไม่ไหว

ตอนนี้ นางที่ตั้งท้องแฝดสามแล้ว ต่อให้ยิ่งอ่อนแอมากกว่านี้สักเท่าไหร่ แต่มีบุญพาวาสนาดีแบบนี้ ไม่ว่าใครต่างก็อยากมาอาศัยบารมี ได้รับอานิสงส์ในบุญวาสนานี้กันทั้งนั้น

ในความเป็นจริง มันไม่น่าจะเรียกว่าเป็นบุญ แต่ถึงขั้นเรียกว่าเป็นปาฏิหาริย์เลยก็ว่าได้

หลังจากดื่มน้ำจื่อจินแล้ว ไม่ได้เส้นลมปราณถูกทำลายจนตายไปยังไม่พอ แต่กลับตั้งท้องได้อีก อีกทั้งไม่ใช่แค่คนเดียวแต่มีถึงสาม บุญวาสนาขนาดนี้เหมือนเป็นปาฏิหาริย์ที่มาจากสวรรค์เลยทีเดียว

แต่มีความหมายแฝงอะไรที่อยู่เบื้องหลังบุญวาสนานี้อย่างนั้นหรือ? หรืออาจจะมีความหมายแฝงเป็นนัย ว่าอ๋องฉู่คือคนที่ได้รับเลือกจากสวรรค์ ในวันข้างหน้าอาจจะโผบินขึ้นสู่ท้องฟ้าไปเป็นมังกรผู้ยิ่งใหญ่เกรียงไกรก็เป็นได้

การต้องทำตัวสนิทชิดเชื้อกับราชวงศ์ รับของเยี่ยมเยียนทั้งน้อยใหญ่ไม่ได้ขาด หยวนชิงหลิงในช่วงสองสามวันนี้ จึงต้องแสร้งฉีกยิ้มจนใบหน้าแข็งค้างไปหมดแล้ว

โสวฝู่ก็มาด้วยเช่นกัน

ยังคงเป็นเหมือนกับแต่ก่อนทุกประการ คือนำของขวัญชิ้นเล็ก ๆ ที่ไม่ได้มีราคาค่างวดอะไร ไม่ได้สมหน้าตาฐานะผู้ให้เลยแม้แต่น้อยมาด้วย แต่ท่วงท่าที่แสดงออกนั้นช่างดูยิ่งใหญ่อลังการ แม้จะเป็นของขวัญที่เล็กกระจิริด เขาก็ยังเดินเข้ามาด้วยท่วงท่าอกผายไหล่ผึ่ง ทำราวกับว่าขนเอาสมบัติอันล้ำค่า หรืออัญมณีที่หายากมาเป็นหีบเป็นลังอย่างไรอย่างนั้น

แต่กลับส่งไปให้แม่นมสี่ เขาละเอียดถี่ถ้วนอย่างยิ่ง บรรดาของขวัญที่เขาเลือกดูประณีตอ่อนช้อยมาก แต่ส่วนใหญ่เป็นของเด็กสาวๆ จะชอบใช้กัน แม่นมสี่ก็ไม่เลือกที่รักมักที่ชัง รับเอาไว้ทั้งหมด จากนั้นจึงมอบน้ำแกงชามหนึ่งหรือไม่ก็ขนมหวานชิ้นหนึ่งกลับไป โสวฝู่ก็จากไปด้วยท่าทางที่มีความสุขอย่างยิ่ง

สามวันต่อมา มีตั๋วเงินหนึ่งแสนตำลึงส่งมา

เป็นตั๋วเงินที่ฉู่หมิงหยางกับพระชายาจี้ส่งมาให้ด้วยตัวเอง

หนึ่งแสนตำลึง ตั๋วเงินกองหนา ๆ กองละพันตำลึงวางตั้งเรียงรายอยู่บนโต๊ะ ท่วงท่าของฉู่หมิงหยางดูฮึกเหิมมาก ตอนที่เดินนำคนรับใช้กับพระชายาจี้เข้ามา นางแสดงท่าทีเย่อหยิ่งเย็นชาและภาคภูมิใจราวกับเป็นนายหญิงของบ้านก็ไม่ปาน

หนึ่งแสนตำลึงนี้ นางออกให้แปดหมื่นตำลึง พระชายาจี้ออกให้หมื่นตำลึง ส่วนที่เหลือคืออ๋องจี้เองที่เป็นคนโปะเข้าไปให้มันครบ