บทที่ 519 การคัดค้านของจูกั๋วกง

พระชายาจี้พูดจบ กลับไปนั่งบนเก้าอี้แล้ว

เก้าอี้ที่นางนั่งใหญ่มาก แต่ว่าเพราะนางป่วยเป็นเวลานาน ซูบผอมมาก นั่งเก้าอี้ไม่ถึงหนึ่งส่วนสาม ยังเหลือที่ว่างอีกใหญ่มาก ผู้หญิงตัวเล็กๆเช่นนั้นผู้หนึ่ง นั่งด้วยสีหน้าขึงขังอยู่บนเก้าอี้ที่กว้างใหญ่นั่น แต่กลับทำให้ขุนนางมากกว่าสิบคนที่อยู่ในเหตุการณ์หวาดกลัวเป็นที่สุด

แม่ทัพสุยไม่กล้าพูดจาอีก ความโกรธเคืองบนใบหน้าก็ค่อยๆเปลี่ยนเป็นความกลัว

ผู้คนที่เหลือก็ล้วนเงียบเสียง ก้มศีรษะ

พระชายาจี้รออยู่ครู่หนึ่ง จึงกล่าวเบาๆ “รัชทายาทเป็นถึงการลิขิตของสวรรค์ หากว่าทุกท่านติดตามดีๆ วันหน้าไม่ขาดความร่ำรวยรุ่งเรือง วันนี้ข้าพูดถึงตรงนี้ ใต้เท้าทุกท่านกลับไปอย่างสงบเถอะ”

พูดจบ นางยืนขึ้นเอามือไขว้หลังแล้วเดินออกไป เงาด้านหลังที่ผอมและอ่อนแอนั่นยืดจนตัวตรง ราวกับว่าสามารถค้ำยันท้องฟ้าอีกครึ่งด้านได้

การสนับสนุนของหยู่เหวินเห้า ก็สูงขึ้นเรื่อยๆ

แต่ว่า ท้ายที่สุดก็มีผู้หนึ่งยืนหยัดคัดค้านความคิดเห็น จนกระทั่งตำหนิขึ้นโดยตรงในท้องพระโรง ทำให้บรรยากาศวันนั้นแย่เป็นอย่างมาก แม้แต่ฮ่องเต้หมิงหยวนก็หน้าดำคร่ำเครียดแล้ว

คนผู้นี้ก็คือจูหรุเผยพ่อตาของตี๋เว่ยหมิง จูกั๋วกง

จูกั๋วกงและเซียวเหยากงเป็นเพื่อนพี่น้องที่ดีต่อกันในช่วงสองสามปีแรก แต่หลังจากนั้นไม่รู้เพราะเรื่องอะไรสร้างความบาดหมางกันแล้ว หลายปีนี้ เพียงแค่เซียวเหยากงสนับสนุน เขาก็จะคัดค้าน เซียวเหยากงคัดค้าน เขาสนับสนุน

แม้ว่าจูกั๋วกงจะอาวุโส แต่มีผลกระทบมากมาย

ถ้าหากเขาสามารถสนับสนุนข้อเสนอการสร้างพันธมิตรที่หยู่เหวินเห้าเสนอออกมาได้ โดยพื้นฐานก็ไม่มีปัญหาแล้ว

แต่หยู่เหวินเห้าพาจิ้งถิงไปสามครั้งแล้ว จูกั๋วกงล้วนบอกปัดว่าป่วยไม่พบ

หยู่เหวินเห้าโกรธเป็นอย่างมาก เบื่อหน่ายที่สุดก็คือคนขวางโลกประเภทนี้

เขาไม่ได้มีเหตุผลในการคัดค้าน เพราะคัดค้านเซียวเหยากงจึงคัดค้าน

เซียวเหยากงก็โกรธเป็นที่สุด พุ่งตรงไปที่จวนจูกั๋วกง อยากถกเถียงกับเขาสักรอบ นึกไม่ถึงว่าจะถูกปิดประตูใส่ปฏิเสธไม่ต้อนรับแขก ยังบอกให้คนเอาฉี่ไปสาดเซียวเหยากงอีก

ภายใต้ความโกรธของเซียวเหยากง รื้อประตูใหญ่บ้านเขาแล้วแบกจากไป

เรื่องนี้ก่อความวุ่นวายใหญ่โตขึ้นในเมืองหลวงทันที จูกั๋วกงได้รับการดูถูก ยืนออกมาแสดงท่าทีบอกว่าเรื่องการสร้างพันธมิตรของทั้งสองประเทศเป็นวิธีการที่เป็นหายนะต่อประเทศและประชาชนโดยตรง นี่ทำให้เซียวเหยากงโกรธจนแทบตาย

หยู่เหวินเห้าก็หงุดหงิดเป็นอย่างมาก สุดท้ายขาดแค่เนื้อตัวสั่นเทาแล้ว ตาแก่นี่ทั้งนิสัยน่ารังเกียจทั้งแข็งกระด้าง ยังจะไม่พบเจอคนอีก พูดก็ไม่มีทางได้พูด

จนปัญญา เขาเข้าวังไปพบฮ่องเต้หมิงหยวน บอกว่ายังไงซะตอนนี้คนส่วนใหญ่ของทั้งราชสำนักล้วนสนับสนุนแล้ว ไม่จำเป็นต้องสนใจจูกั๋วกงผู้นี้

ท่าทีของฮ่องเต้หมิงหยวนค่อนข้างแข็งกร้าว “จูกั๋วกงนี่ เป็นท่านตาของกุ้ยเฟย เละเป็นผู้อาวุโสของเป่ยถังของพวกเรา หากเขาไม่แสดงท่าทียังดี ตอนนี้แสดงท่าทีแล้ว ก็ไม่สามารถที่จะละเลยได้แล้ว”

หยู่เหวินเห้าโมโห “แต่เขาก็บ้าอำนาจเกินไปแล้ว เพราะคัดค้านจึงได้คัดค้านโดยสิ้นเชิง ก็เพราะมีความแค้นส่วนตัวกับเซียวเหยากง ตอนนี้เซียวเหยากงยังรื้อประตูใหญ่บ้านของเขาอีก เขายิ่งแก้แค้นมากขึ้น เสด็จพ่อ ปล่อยตามใจเขาไม่ได้ เขาแก่แล้วยังไม่รู้จักเคารพตัวเองอีก”

ฮ่องเต้หมิงหยวนตำหนิ “อย่าพูดมั่วซั่ว เจ้านี่นะ เพิ่งจะได้ขึ้นตำแหน่งรัชทายาท ก็เริ่มขับไล่ขุนนางเก่าแล้ว? เขามีอำนาจในราชสำนักมาก ตี๋เว่ยหมิงยังต้องดูสีหน้าของเขา ที่สำคัญที่สุดคือ เจ้าจำเป็นต้องช่วงชิงการสนับสนุนของเขาให้ได้ รู้หรือไม่?”

“ทำไมล่ะพ่ะย่ะค่ะ?” หยู่เหวินเห้าไม่เข้าใจแล้ว เรื่องนี้แม้ว่าเขาจะไม่เห็นด้วย ก็สามารถผ่านได้โดยตรงแล้ว ต้องการการสนับสนุนของเขาทำไม?

ฮ่องเต้หมิงหยวนกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง “ทำไม? ก็เพราะว่าเขากับตี๋เว่ยหมิงมีความเห็นไม่เหมือนกัน”

“เขามีความคิดเห็นอะไรพ่ะย่ะค่ะ? ก็เพราะเขาคัดค้านจึงได้คัดค้าน อีกทั้งตอนนี้เขากลับไปยืนอยู่กับตี๋เว่ยหมิงแล้ว” หยู่เหวินเห้ากล่าวอย่างกลัดกลุ้ม

ฮ่องเต้หมิงหยวนตบโต๊ะ “บอกให้เจ้าไปพยายามเจ้าก็ไปพยายาม พูดจาไร้สาระมากมายขนาดนั้นทำอะไร? เรื่องนี้ช้าเร็วก็ต้องผ่าน เจ้ารีบร้อนอะไรกัน? ยืดยาดไม่ผ่าน ไม่ได้สามารถทำให้เฉินจิ้งถิงยังอยู่เป่ยถังได้อีกหลายวันหรือ? สำหรับเจ้าไม่ใช่เรื่องดีหรือ?”

หยู่เหวินเห้ากล่าวเสียงเบา “รู้แล้วพ่ะย่ะค่ะ”